Preken van Wieb Dijksterhuis

Van wie ben jij er een? Col 2,20-3,4

2012-02-05T00:00:00.000-08:00

Van Wie ben jij er één?

Wortel je in boven of in beneden?

Mode
`Wat zagen jullie er toen belachelijk uit?’
“Moet je die broeken zien en die oversized shirts!”
Aldus één van onze lieftallige dochters, reagerend op een dia uit de oude doos van zeker 25 jaar geleden.
Nou, belachelijk vind ik het nog steeds niet. Maar een beetje vreemd ziet het er nu wel uit –dat moet ik haar toegeven- om jezelf terug te zien in de mode van 25 jaar geleden. Wijde pijpen, felle kleuren, een heel ander kapsel. Mijn moeder had toen nog een bril op waarin glazen van wenkbrauw tot wang. En onze straat heeft op foto’s uit die tijd met al die oude modellen auto’s een wat Oost-Europese gevoel.

Als ik mezelf zo zie valt me dat toch een beetje tegen van mezelf: ik had gedacht dat ik mijn kleren heel onafhankelijk had gekozen. En dat ik niet zo’n trendvolger was. Maar zo achteraf gezien, was ik toch ook weer typisch een kind van die tijd. De mensen om me heen hadden toen veel meer invloed op me, dan ik toen zelf dacht.
En dat brengt me tot de vraag: zou ik in deze tijd ook best wel een trendvolger zijn? Niet in alleen als het om mijn kleren gaat, maar ook als het om mijn opvattingen en om mijn levensstijl gaat? Hoeveel invloed hebben andere mensen eigenlijk op mij? En welke invloed?

Misschien denk iemand nu, ‘nou ja dat is nu eenmaal zo!’ ‘Dat kun je nu toch niet van jezelf zien en daar kom je over vijfentwintig jaar wel weer achter.
Maar ik denk niet dat wij ons zo gedachteloos op de stroom van de tijd kunnen laten meedobberen. Dat mag niet meer, we worden zelf verantwoordelijk gehouden voor de koers die we kiezen

Lees: Col 2,20-3,4

Ja we krijgen zelf verantwoordelijkheid voor de koers van ons leven. Als je die ook neemt is een zelfonderzoek ook op zijn plaats: Ben ik op boven gericht? Of veel meer op beneden? Hoe kom ik over in de ogen van mijn Heer? Net zoals met mijn kleding kan ik mezelf nu nog niet goed beoordelen, maar wat ziet Hij als Hij me ziet? Ben ik een typische wereldburger in zijn ogen of echt een burger van het Koninkrijk? Van Wie ben ik er eentje? Eentje van boven of toch nog vooral van beneden? Ik moet daar een keuze in maken begrijp ik van Paulus. Streef naar wat boven is [1]

Aan tafel met de Heer
Ja maar ik hoor toch al bij de Heer Jezus? Jazeker. We hebben nèt bij onze Heer aan tafel gezeten. Net zoals zijn discipelen toen op die avond! En net zo als zij hebben wij –zijn discipelen nu- met Hem het brood gebroken en uit de beker gedronken. Wij horen, net als zij, nu bij de geschiedenis van de Heer Jezus, de geschiedenis van het Koninkrijk.
Broers en zussen, goed om nog eens te zeggen, het was zonet géén 4 mei herdenking voor onze Heer Jezus. Een dodenherdenking. In sombere kleding, met de vlag halfstok, ´Soldaat van Oranje muziek’, bedroefd gezicht, een brok in de keel en een traan in de ooghoek. Nee, de betekenis van het avondmaal ligt niet in het verleden.
Het was veel meer een 5 mei feest, een bevrijdingsfeest. Een maaltijd waarin we samen de overwinning van de Heer Jezus samen mét de Heer Jezus vieren. Op zijn uitnodiging! Feestelijke kleren, de vlaggen uit, feestmuziek, een opgelucht hart en tranen van vreugde. We zijn als het volk Israël in de woestijn. Verlost uit een slavenbestaan, onderweg naar het ons beloofde land: we eten van het manna uit de hemel en drinken van het water uit de rots. We zijn, in de woorden van Paulus, dood voor de geest van deze wereld [20] en met Christus opgewekt in een nieuw leven. Dat nieuwe leven is nog niet doorgebroken, het zit nog voor een groot deel in de knop. Maar de komst van het nieuwe leven is al wel begonnen. En één deel van de oude schepping is al nieuw, niet meer onderworpen aan dood en verval: || het lichaam van onze Heer Jezus! Het is het eerste nieuwe van de hele schepping! En wij zijn zo nauw met Hem verbonden, dat wij met onze Heer Jezus Christus nieuw worden.
De betekenis van het avondmaal ligt in niet in het verleden, maar in het nu en het straks.

Betekenis
Richt u op wat boven is, niet op wat op aarde is [2] Dat is de keus die we moeten maken! Wat betekent dat: voor boven kiezen in plaats van voor de aarde?
Niet dat onze wereld waardeloos is, ons lichaam ook en dat onze lichamelijke gevoelens onbelangrijk zijn en de rest van ons leven hier eigenlijk ook. Als je het zo in één oogopslag leest, zou je dat kunnen denken. Échte christenen geven hun leven op aarde op en leven voor de hemel. En zijn opgelucht als ze hun leven en lichaam kunnen verlaten om puur als geest verder te kunnen leven in de hemel. Zo is het in de geschiedenis wel vaak opgevat door christenen. Werkelijk vrome gelovigen waren asceten, een soort heiligen, die opvallen door wat ze niet doen: nauwelijks eten, niet liefhebben, niet bezitten, nauwelijks slapen, ja eigenlijk nauwelijks leven. Sommige sluiten zich zelfs op: zo weinig mogelijk op deze aarde.
Maar het lichaam is wel belangrijk: waarom zou de Heer Jezus lichamelijk opgestaan zijn? Omdat het lichaam niet belangrijk is? Maar dat lichaam is heel belangrijk, zeer goed geschapen, net als de rest van de schepping. Nee, dát kan het niet betekenen. De schepping is belangrijk, de wereld dus ook! Onze Heer Jezus stierf aan het kruis zodat die schepping samen met ons –geest én lichaam- nieuw zou worden.
Nee met ‘boven’ en ‘op aarde’ worden niet twee plaatsen bedoeld –leef voor de hemel en niet voor de aarde, maar twee bronnen. || Ons leven hier op aarde moet weer nieuwe inhoud krijgen, uit een andere bron.
De wereld is niet fout, maar de manier waarop hij nu functioneert wel. Mensen zijn niet verkeerd geschapen, maar verkeerd geworden en doen verkeerd. Sinds mensen hun contact met God verloren krijgt hun leven een andere inhoud. Je ziet veel verschuiven naar een ander doel dan waarvoor het geschapen is. Een paar voorbeelden: vrouwen worden lustobject, kleding lustopwekkend, seks wordt genotsmiddel, grond wordt bezit, en bezit wordt weer roofgoed, geweld is nuttig, medemensen worden handelswaar, liefdevol is zwak, medelijden is zwakte, trots is stoer.
Gods goede wereld komt op zijn kop te staan als mensen onderling uit gaan maken wat de bedoeling is. Als je op je medemensen let om er achter te komen wat de bedoeling van je (ons) leven is, dan is de kans levensgroot dat je leven ook op de kop komt te staan en dat je meegezogen wordt in de jacht op roem, geld en op jezelf gericht genot. Maar dat mag niet meer, als christen hoeft het ook niet meer. Want je Heer sluit je aan op een andere bron, de bron die boven is. Hij Zelf, Want je bent één met Christus en dat betekent met Hem gestorven en met Hem opgestaan. Dood voor de Geest van deze wereld, geboren voor een nieuw leven in het Koninkrijk. Je Heer maakt het mogelijk om nu al aan dit leven te beginnen, want Hij maakt je één met Hem. Je beweegt met Hem mee, put uit zijn kracht, bent vol van zijn Geest!
Zonet heb je (hebben wij dit samen) opnieuw van Hem aangenomen. We hebben met Hem gegeten en gedronken als zijn discipelen en belijden dat Hij leeft en wij dus ook opgestaan zijn in een nieuw leven!

Eigen verantwoordelijkheid (keuze)
Broers en zussen, op welke bron ben je aangesloten. Op beneden of boven?
Toen je hier aan tafel ging heb je beleden dat je met Hem –boven-verbonden bent. Samen etend met je Heer heb je gebeden om een andere vulling van je leven. Broers en zussen, het is geweldig wat onze Heer voor ons wil betekenen, dat Hij met ons verbonden met ons wil eten. En geweldig dat Hij onze levens terugbrengt naar de bedoeling van God. Het is een grote eer dat wij Hem en zijn Koninkrijk mogen vertegenwoordigen.
In onze levens mogen wij laten zien hoe alles weer –naar Gods oorspronkelijke bedoeling- op zijn plaats terecht komt: vrouwen worden weer met respect behandeld, seks bekroont trouw, de aarde is van ons allen, we delen ons bezit wordt, vrede komt in plaats van vijandschap, naaste buren zorgen voor elkaar, met bezit kun je veel goed doen, liefdevol geeft de toon aan, medelijden is stoer, trots is dwaas. Liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing worden opnieuw zichtbaar op deze wereld. Je hoort het aan ons spreken, je merkt het aan onze tijdsbesteding, je ziet het aan ons bestedingspatroon: het Koninkrijk komt eraan. In de levens van ons, burgers van het Koninkrijk, stuk voor stuk, wordt het al zichtbaar. Al onze levens zijn raakpunten tussen de hemel en de aarde!
Broers en zussen, Hij geeft ons voor zo’n leven alles dat we nodig hebben. Maar Hij laat ons onze eigen verantwoordelijkheid: zoek (streef) naar dat wat boeven, richt je erop – denk over je leven na uit het gezichtspunt van je Heer.
Wat zou je Heer doen? En dan doen wij dan dus ook.

Amen

Is God wel Online? Ps 139 Jongerendienst Fontanus -

2012-01-29T20:30:00.000-08:00

Is God wel online? on Prezi

Altijd bereikbaar
Laatst zei iemand tegen mij:
‘als het echt nodig is mogen mijn vrienden me midden in de nacht wakker bellen.’ Ik ben altijd bereikbaar!
En dat kan ook gemakkelijk hè, zonder dat de rest van het huis wakker wordt.
Je mobieltje ligt naast je bed.
Niemand merkt er wat van.
Ik zal wel oud klinken: maar vroeger kon dat niet.
Dan was’t hele huis wakker als de telefoon ging. Alarm!
Toen had je maar één telefoon ergens in huis met één ringtone:
een keiharde bel.
Het hele huis wakker, behalve jij waarschijnlijk.

Dat mobieltje is best wel bijzonder.
Altijd je vrienden bij je. Niet alleen bellen en sms-sen
Maar op een beetje smartphone, kun je ook mailen, twitteren, facebooken en –heb ik me laten vertellen- zelfs iemand een porretje geven.
Gisteren zette ik een oude foto op Facebook.
1979 mijn ouderlijkhuis in de sneeuwstorm en ook een oude vriend erop (getagt)
Binnen het uur reageert zijn vrouw, geschrokken: is dat écht mijn man…

Bijzonder hoor!
Snap je eigenlijk wel hoe bijzonder dat is?
Jullie weten niet beter, maar
ik weet nog heel goed dat niemand een mobiel had.
Dat de snelste manier om iemand te bereiken was ‘m op te bellen.
Niet met de telefoon in je zak
Maar dan moest je ergens een vaste telefoon zoeken
(ergens in een huis of een telefooncel bellen)
en dan bellen en dán maar hopen dat hij thuis was.
Niet thuis? Dat had je pech, onbereikbaar!
Dan kunnen jullie je –denk ik- nu bijna niet voorstellen

Wat nu kan (waarschijnlijk nu ook op dit moment in de dienst), kon vroeger alleen in Star Trek. Heel modern: met een communicator… mobiel
Als ik tegenwoordig een wat jonger iemand beslist wil bereiken stuur ik een DM, krijg ik meestal direct antwoord ook.Als ik ze nodig heb kan ik mijn vrienden ook bijna overal en bijna altijd bereiken!
Ze zijn eigenlijk altijd online
Méér nog, ik heb volgers! Mijn vrienden volgen mij!
Zelfs als ik niet echt contact zoek, zien ze wat ik doe
en reageren ze daarop.

God?
En God dan…?
Volgt Hij mij ook?
Ik krijg nooit een berichtje van Hem
Geen tweet, geen porretje geen smsje, geen mail, ook geen telefoontje.
Nou ja, denk ik dan, Hij is wel God, natuurlijk.
Die doet dat niet zomaar.
Ik krijg ook nooit een berichtje van koningin Beatrix
Maar ja, die volgt mij ook niet.
God wel. Toch? Hij is toch mijn Vader?
Maar als ik God vraag? Hoor ik dán iets?

Veel mensen zeggen van niet!
Ze lachen om Gód? Nou die bestaat niet, zeggen ze.
Dus hoor je ook niks van Hem, nogal logisch.
Maar ja, zij geloven dan ook niet in Hem.
En verwachten dus ook niets van Hem
Anderen wel, maar zijn toch teleurgesteld.
Ik hoor nooit wat van God! Geen berichtje, geen tweet, geen smsje, laat staan een telefoontje of een mailtje, …en ik krijg ook geen porretje.
Gewoon niets!
Maar Hij is toch mijn Vader?
Maar waarom hoor ik dan nooit iets van Hem?

Sommigen worden boos!
Heb je wel eens zo iemand ontmoet? Ik wel!
God reageert niet, ook niet als ik het heel erg nodig heb!
Waarom doet Hij niets?
Ze maakte verschrikkelijke dingen mee toen ze jong was,
En dan bad ze altijd, o Here help me toch.
Maar ze hoorde nooit iets
Anderen konden met haar doen wat ze wilden.
En iedere keer bad ze weer,
O Here help me toch
maar er gebeurde niets.
En toen ze opgroeide, werd ze boos op God.
Ik heb nog steeds zo moeilijk, zei ze,
maar ik hoor nog steeds nooit iets van Hem.
Zelfs geen berichtje
Wat heb ik dan aan Hem?
Als ik mijn vrienden een Direct Message stuur, reageren ze.
Maar God niet, die reageert niet.

Wat zou jij zeggen,
als je haar tegenkwam?

Wij volgen God, we lezen Bijbel en we bidden.
Soms heel intens
Maar we horen niets
Is Hij dan de enige vriend die ons niet volgt?
Staan wij niet op zijn facebook?
Of is God helemaal niet online?
Zoals mijn vrienden
Maar dan heb je toch meer aan die vrienden.
Kun jij het haar uitleggen?

Bijbels bericht
Daar wordt je stil van, ik toen wel
En toch: God heeft ons wel een berichtje gestuurd.
Een hele bundel berichten, zelfs.
Die hebben we altijd bij ons,
tegenwoordig zelfs op je mobiel
En in tenminste één van die berichten, maakt Hij duidelijk dat Hij ons volgt en hoe!

Filmpje Ps. 139

In deze psalm zitten drie feiten en een vraag:

1.    Je HEER kent je (2)
God kent je! Nee, je HEER kent je,
Hij heeft ons zijn naam verteld, da’s persoonlijk
je HEER kent je[vierkant blokje op Prezi[]
Ja, beter dan mijn vrienden.
Hij kent niet alleen je naam.
Zodat Hij je kan vinden.
Hij ziet je en doet research naar je
Niet alleen wat jij wilt dat Hij ziet.
Zoals op Facebook.
Nee, Hij ziet je altijd
Zelfs ’s nachts,
wanneer jij van niets meer weet,
Wáákt Hij nauwkeurig over je.
Niet zoals een bewakingscamera,
Die ziet je alleen,
Maar kent je niet.
Voelt ook niets bij je
Maar de HEER kent je,
Hij weet zelfs wat je gaat zeggen,
Voordat jij het gezegd heb
Hij weet al wat jij denkt.|

Eerlijk is eerlijk, als dat zo is,
kent Hij je beter dan je allerbeste online vrienden. (IRL)
Die kunnen soms raden wat je gaat zeggen,
Omdat zij je wel aardig kennen
Maar zij weten het niet. De HEER wel.

Maar als Hij alles van je weet,
mag Hij je dan wel?
Kan jij Hem iets schelen?
Ja! Zijn hand ligt op je schouder (6)
Hij keeps in touch,
Hij heeft steeds contact met je.
Kan direct voelen als er iets met je gebeurt
Want Hij houdt van je.
Stel je dat eens voor dat de HEER zo dichtbij je is.
Leg de hand eens bij elkaar op de schouder
Doe je ogen dicht en stel je voor dat die hand van je HEER is. ||
Hij is vlak bij je.
O ja Hij kent je

Ja maar ik merk niets van Hem,
Zoals van mijn vrienden.

Tweede feit

2.    Je HEER is er (toch)!
Al merk je niets van Hem
Er is geen plek waar Hij niet is.
Je kunt nooit bij je HEER vandaan reizen.
Hij blijft altijd bij je.
Waar je ook op deze wereld bent.
Hij hier bij je in de Jeugddienst.
Thuis, als je meeluistert
Hij is ook bij je als je in het ziekenhuis ligt
Of als je in Pakistan in de gevangenis zit
Hij is bij je waar je geen vriend je kan volgen
Als je moet sterven en iedereen achterblijft,
blijft je HEER bij je.
En Hij staat niet los naast je,
als iemand die daar ook toevallig is
maar Hij houdt je vast en
Hij wijst je de weg
Zelfs als je het zelf niet in de gaten hebt.
je HEER is gewoon al-tijd bij je
Altijd! Overal!
Da’s een feit!
Dat kan géén van je vrienden zeggen

Derde feit:

3.    De HEER heeft een doel me je
Want, je HEER heeft je ontworpen.
Bedacht met een bedoeling.
Toen nog niemand van jou kon weten,
Dacht je HEER al wel aan jou.
Hij had je profiel al aangemaakt
Voordat jij er was
Je groeide in de baarmoeder,
precies zoals Hij het wilde.
Hij bedacht je lijf!
En je HEER bedacht ook je leven.
Dag na dag, een leven lang.
Want Hij heeft een duidelijke bedoeling met je
Hij heeft het al helemaal uitgedacht voordat jij er was.
en heeft er van te voren een boek over geschreven.

Indrukwekkend!
daar kun je mooie gedachten bij krijgen (mijn leven is niet zinloos),
ja, maar ook moeilijke gedachten
Al die gehandicapte kinderen dan!
En waarom ben ik niet gezonder, mooier, slimmer?
Kan ik zelf dan nog iets kiezen, als alles al uitgedacht is
En al die hongerlijders in Afrika en…
Moeilijke vragen, dat is zo
Heb ik de antwoorden, Neuh
Er gaapt een gat tussen wat ik kan begrijpen
en wat mijn HEER kan bedenken.
Maar Hij is dan ook God en ik niet
Maar hoe moeilijk het leven nu ook kan zijn.
Gods bedoeling met ons leven is een goede,
niet alleen dat we straks ooit nog eens goed terechtkomen.
Maar nu ook al onderweg daar na toe,
want onze HEER kan zelfs met het verdrietige, slechte en kwade in ons leven,
nog iets goeds bereiken.
Zal daar iets goeds mee bereiken.
Want Hij houdt van ons!
Daar kunnen wij ons vaak niets bij voorstellen

Is God wel online?
Conclusie: je HEER is closer dan je vriendenJa maar, ik merk meer van mijn vrienden dan van God.
Zij zijn online en dat kan ik merken.
God is je vriend, maar niet zoals je vrienden.
Je kunt alles tegen Hem zeggen, maar Hij kletst niet met je
Je mag je hart bij Hem uitstorten, maar je voelt zijn arm niet om je schouder.
Als je vrienden dat niet doen, mag je terecht zeggen dat ze je niet volgen.
Maar als je dat niet van je HEER merkt, komt dat omdat het jou niet opvalt
Want Hij volgt je wel: veel closer dan je vrienden.
Hij vertelt je dat in dit bericht -> Psalm 139

Je HEER God blijft wel God,
Hij is geen gewone Vriend.
geen krabbeltje of een porretje
maar jouw gezicht staat wel degelijk in Zijn Facebook
Hij stuurde zijn Zoon om jouw leven te redden.
Die Zoon ging liever dood, dan jou in je ellende te laten zitten.
Zoveel houdt je HEER van je
Als jij Hem vertrouwt en je wilt laten redden,
gaat Hij je gegarandeerd redden.
Hij stuurt je niet alleen maar een bemoedigend berichtje,
zoals je vrienden doen
Hij doet veel meer Hij brengt je naar een heel nieuw leven
Dat is veel méér dan je vrienden doen.
Dat is veel meer dan je gewone vrienden kunnen
Hij kent je zo goed dat Hij precies weet wat je nodig hebt.
Hij zal je dan ook alles geven wat je nodig hebt.
Dat kunnen je vrienden niet.
Maar ik hoef niet alles! Ik wil alleen maar zo nu en dan een berichtje?
Daarvoor geeft God je nou vrienden.
Die komen ook van Hem.
Die kunnen niet zoveel, maar zijn wel je gezelschap.
En God geeft Facebook als een middel dat zij kunnen gebruiken
Je vrienden kunnen je zo gezelschap houden,
en soms zelfs een beetje helpen
Maar alleen je HEER kan je redden.
En als je goed oplet en Hem goed leert kennen en zijn taal leert spreken
begin je dat ook te zien...
Je HEER is God daar moet je anders naar kijken

Is God wel online?
Drie feiten en een vraag zei ik
1.    Je HEER kent je
2.    Je HEER is er (toch!)
3.    Je HEER heeft een bedoeling me je
    Daarom redt Hij je

Hij is méér dan online<
Hij is aanwezig in jouw leven (IRL)

De vraag is

Wil jij dat wel?

Amen

Rom. 8, 9-11 – Preek – Oudjaar 2011 - Belofte

2012-01-05T10:15:00.000-08:00

Vuurwerk Beluister
Zo al klaar met de voorbereidingen?
Oliebollen op de schaal, Vechters Nieuwjaarstrolletjes gekocht, slagroom? Voorraden in huis, vrienden uitgenodigd? En niet te vergeten: ligt het vuurwerk klaar?

Tsja,.. vuurwerk, daar kun je van alles van vinden natuurlijk. En er zijn echt redenen voor om daar –op een andere moment in het jaar- eens goed met elkaar over door te praten. Maar vanavond is dat gesprek te laat, het vuurwerk is al gekocht.

Vuurwerk! Als jongere beleef je dat ook anders, weet ik uit ervaring. Vuurwerk dat was gewoon ge-weldig! Naar Oud en Nieuw leefde je dan ook vol gespannen verwachting toe.
Toen ik een jaar of vijftien was, besloot mijn vader zelf vuurwerk te gaan verkopen. Nou dat was een jongensdroom. Wij mochten hem helpen. Geweldig vonden we dat! In onze winkel werden speciale tafels ingericht die vol met showmodellen van vuurwerk lagen.
Mijn broer en ik stelden mijn vader voor om alles uit te proberen. Je moest de klanten toch kunnen vertellen wat ze mochten verwachten. Nou, het werd de jaarwisseling van ons leven: nog mooier, uit de voorraad die overbleef mochten wij een mooie selectie maken en die afsteken dat jaar. We konden bijna niet wachten tot het twaalf uur werd. En toen het zover was, was het eenvoudig ge-wel-dig. Als ik daar nu nog aan denk, wordt ik weer enthousiast!
Mijn vader had flink ingekocht, want zelfs daarna bleef er nog een hele voorraad over. Die sloeg hij op voor het volgende jaar, onder het kruipluik bij ons in huis. Dat kon toen nog zo.

Het vuurwerkavontuur van mijn vader was eenmalig. Het jaar daarop leek hij zelfs helemaal vergeten, dat hij nog een voorraad had. Wij waren dat niet vergeten! We probeerden hem ervan te overtuigen dat je zoiets niet eeuwig kunt bewaren. En we mochten inderdaad weer iets van de voorraad afsteken. We hadden deze keer onze vrienden gevraagd om ons te helpen die enorme hoeveelheid op te kijrgen. Maar wat viel dat tegen!
In de vochtige kruipruimte was het vuurwerk ‘slof’ geworden. Zo zeg je dat in Groningen: vochtig. Meer dan de helft deed het niet meer. Lontjes vielen eruit, astronauten en donderslagen waarvan de lont veelbelovend vonkte, kwamen dan toch niet tot ontploffing. Kortom die jaarwisseling werd het vuurwerk een enorme teleurstelling. ’t Was hard werken en weinig baat! Ook dat gevoel kan ik me nu nog goed voor de geest halen. Die enorme teleurstelling. Ik heb dat nu soms ook nog als ik mijn vuurpijltjes afsteek, terwijl één van buren tegelijkertijd zijn illegale vuurwerkpakket afsteekt dat al mijn vuurwerk compleet overdonderd.
Vuurwerk is nooit meer zo leuk geweest, als toen. Ik verwacht er niet meer zoveel van. Welke verwachting je ervan hebt, maakt toch wel een groot verschil.

Verwachting?
Dat kan ook zo gaan met het hele Oud en Nieuw-feest. Je verwachting van het nieuwe jaar kan helemaal veranderen door iets wat je meemaakt. Als je die brandende huizen voorbij hebt zien drijven in Japan in maart. Als je werkloos bent geworden als gevolg van de eurocrisis. Als je ziek werd en niet weet hoe dit af gaat lopen. Of als je ziek werd en weet dat je niet meer beter wordt. Als je bij een graf hebt gestaan en afscheid hebt moeten nemen van iemand die je dierbaar is.
Als je zulke dingen meemaakt, wij maken ze mee!- kan Oud en Nieuw er heel anders uit gaan zien dan eerder. Misschien blijf je maar het liefst in dit jaar hangen, omdat je niet op het volgende jaar zit te wachten.
Ja maar, je geloof dan? Dat heeft toch ook betekenis? Juist dán toch. Broers en zussen, tegenslag, maar nog meer ziekte en dood zijn van die onverbiddelijke feiten die kunnen aankomen als een bijlslag aan de voet van je geloof. En daar kom je pas achter als je het meemaakt. Je wordt er stil van.
Wat eerst als een hoopvolle vlam in je leven brand, kan ineens gaan vlakkeren en walmen en zelfs dreigen uit te gaan.
Sommige ervaringen zijn zo indrukwekkend diep, dat ze sterker lijken dan al het andere dat je tot nu toe dacht en geloofde. En dan beleef je ook alles anders. En je verwachting van de toekomst verandert mee en dat merk je dubbel en dwars bij Oud en Nieuw. Het vuurwerk is niet meer zo mooi als het eerder was. Om het eens anders te zeggen: als het goed gaat, ben je snel getroost en heeft het evangelie je ook snel wat te zeggen. Als het slecht gaat heb je veel meer troost nodig. En je probeert je aan God vast te houden, natuurlijk, zoals je eerder ook deed, maar het is nu werkelijk uit de nood geboren. Het is meer een soort vastklampen aan God, want je weet het soms echt niet meer!
Broers en zussen, de geestelijke wereld van ons geloven lijkt soms zo vér af van deze bittere werkelijkheid van ons dagelijkse leven. ‘Geestelijk’ kan dan ook heel vluchtig lijken! Je kunt God niet horen: God geeft geen antwoord als je roept, je Heer Jezus zal je niet aanraken: geen arm om je heen van je Heer, en wat je belooft is, het nieuwe leven, is er ook zo vaak nog zo weinig zichtbaar, laat staan wat dat weer beloofd: vrede, gezondheid, geluk.
En de vraag kan opkomen: is het allemaal wel waar?
Wat eerst zo mooi leek, daar weet je nu niet meer zeker van wat je mag verwachten. Het is net als met dat oude vuurwerk van mijn vader, kan het nog wel wat het eerder beloofde?
Broers en zussen en dan helpt een snelle bemoediging niet. Het is goed om dat te beseffen als het je nu goed gaat in je leven. Want we willen anderen soms zo graag helpen met bijbelse troost, dat we dan niet zien dat de gewone bekende bijbelse antwoorden soms niet ver genoeg gaan. Op diepe vragen zijn ook van diep weg opgedolven antwoorden nodig. Daar moet je tijd voor nemen en ook tijd voor krijgen.
Een vluchtig bijbels antwoord op een diepe vraag, kan dan overkomen als met een kluitje in het riet gestuurd worden. Goedbedoelde troost wordt ervaren als schrale troost. De vragen van het hart blijven dan nl. onbeantwoord.
Dat wij er niet in slagen om elkaar te kunnen troosten, wil niet zeggen dat onze God dat niet kan. satan zal ons graag in die waan brengen, als je onzeker en zwak voelt, maar Gods woord geeft licht juist ook als het héél donker is

Romeinen 8
Romeinen 8 is zo’n gedeelte. Niet eenvoudig hoor, je moet erop studeren. Maar het is wel diep, mooi en vol troost.
Het begin van de tekst lijkt ons niet te helpen, ver weg van ons dagelijkse leven: wij die in Christus Jezus zijn worden niet veroordeeld (1). Da’s een prachtige belofte zegt ons hoofd, maar ons hart zegt: de vervulling ervan lijkt nog zo ver in de toekomst. Het oordeel is iets voor later, denken we. Maar heeft dit iets te zeggen voor ons leven morgen als we tussen de stenen op het kerkhof doorlopen?
Maar aan het einde van het gedeelte in vs 11 merk je dat wat ver weg lijkt, nu al een enorme betekenis heeft. Vanaf het eerste begin betekent het nog al wat dat je bij onze Heer Jezus hoort. Veel méér dan wij beseffen. Dat niet veroordeeld, uit vs 1, betekent niet alleen dat je niet schuldig zult zijn in de toekomst, maar dat je geen straf zult krijgen (vonnis!), in de toekomst niet en nu ook niet.
De ergste straf die wij krijgen en waar we het meest onder lijden is dat we allemaal dood zullen gaan. Maar wie bij Jezus horen zullen die straf niet krijgen: we sterven voor deze wereld en leven vanaf dat moment bij de Heer Jezus verder. Dood zijn we niet. Wij sterven maar gaan niet dood. Want de Heer Jezus heeft met de zonde afgerekend, staat er in vs 3. En dus met de dood afgerekend, moet je er achteraan denken. Want die twee zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden. Je zou kunnen zeggen: met de Zoon van God is de dood op Golgota geëxecuteerd. De dood is aan het kruis ter dood gebracht. Toen kwam er een einde aan. Dat is een troost voor christenen die naar hun sterven toeleven, de dood heeft zijn macht verloren.

Ja maar, is er ook troost voor de nabestaanden? Voor: grootouders, vaders en moeders, echtgenoten, broers en zussen, vrienden, vriendinnen en voor kinderen, die achterblijven? Want voor de nabestaanden lijkt de dood wèl te bestaan: het contact met onze geliefden is onverbiddelijk verbroken. Zij maken geen deel meer uit van onze levens. En we missen ze zo. Broers en zussen, de troost van Rom. 8 gaat nog dieper. Ook voor nabestaanden is er troost.
Ja, maar dat is straks pas, zegt onze ervaring. Nu is dood, dood voor ons. Er is geen contact, geen teken van leven. Hoe overbrug ik de periode naar de opstanding van allen?
Maar als je de laatste versen in dit gedeelte nauwkeurig leest, dan blijkt dit een schat te bevatten. Sinds Christus’ dood, is dood niet zomaar dood. Ook niet voor nabestaanden. Als het bewolkt is kun je de indruk krijgen dat de zon niet schijnt. Maar dat is niet zo, weten we, dat lijkt alleen maar zo. En dat kunnen we gemakkelijk controleren. Neem een vliegtuig en je kunt het zien. Onze dierbare gestorvenen lijken in onze beleving dood en onbereikbaar , maar dat is niet zo, dat lijkt alleen maar zo. We weten, dat ze in feite levend en wel bij Christus zijn.

En wat voor hen geldt, geldt ook voor ons. Wij zijn als de nu nog levenden net zo dicht bij Christus. Verbonden in dezelfde Geest. Dát lees in je vers 10: …maar de Geest schenkt u leven… (10)
Ik ben weliswaar sterfelijk maar ik kan niet meer dood gaan. Want de Geest van God (van de Heer Jezus) leeft al binnen in ons. Lees goed wat dat betekent: het leven woont al binnen in ons. Die Geest die zoveel macht en kracht heeft dat die onze Heer Jezus opwekte uit de dood, diezelfde Geest leeft ook in mij en zal ook mij levend maken. Mij, dat is mijn lichaam! Het gaat hier niet alleen over mijn geest. Broers en zussen, die Geest van Christus leeft nu al in ons. Daarmee is het leven ons al geschonken voordat we gestorven zijn. Het leven van Christus is veel dichterbij ons dan wij vaak denken.
Ja maar, wij merken dit nog niet, is de klacht van ons hart. Wij ervaren dit nog niet zo. En dat is ook zo, ons lichaam is nu nog onveranderd. En het heeft al de beperkingen nog van een sterfelijk lichaam. En alle pijn en moeite die dat kan betekenen. Wij kunnen daarom ook nog niet ook nog niet in contact komen met onze gestorven geliefden die bij Christus zijn, want onze zintuigen zijn nog niet vernieuwd. Dat zij leven kunnen we wel weten, maar nog niet controleren. Zoals je de zon boven de wolken kunt gaan opzoeken.
Maar in de verwachting van onze Heer Jezus, zijn we niet alleen met elkaar maar ook met onze gestorven dierbaren verbonden. Stel je het maar voor, ook zij wachten daarop, want dan zullen zij hun nieuwe lichamen krijgen. Wij wachten daar ook op, want dan zullen -als we dan nog leven- ook onze lichamen veranderd worden in nieuwe lichamen. En onze dierbaren bij Christus ontmoeten. We wachten samen met hen op de dag van Christus. We leven er samen met hen naar toe.
Broers en zussen dat goede nieuws is zo gigantisch dat het voor ons nauwelijks te bevatten is. Want dit nieuws gaat in tegen wat de meerderheid van de mensen om ons heen denkt en tegen wat wij denken te zien. We kunnen nog niet door het wolkendek heenkijken!

Het vuurwerk van de Geest
Het is daarom goed om het goede nieuws van onze Heer, juist ook hierover, goed in ons op te nemen. Te studeren op bijbelgedeelten als Romeinen 8 en wat daar staat ons in werkelijkheid voor te stellen. Het belooft zoveel, dat moet je leren zien. Dan kan het je verwachting voor de toekomst gaan voeden, je verwachting voor 2012 en verder.
Maar hoe kun je je zo iets groots voorstellen?
Als je weet wat je verwachten mag, kun je ook méér gaan verwachten. Het omgekeerde effect van het vuurwerk van mijn vader. Het aangestoken lontje vonkt veelbelovend, maar het effect overtreft alles dat je verwacht had. Een gigantisch vuurwerk waarbij dat van mijn buren verbleekt. Dat is het goede nieuws van de Geest van onze God: je hebt veel meer in huis dan je gedacht had.

Maar het mooist vind ik dit verbeeld in het hart van E.T. (Extra Terrestial). Het buitenaardse wezentje uit een film uit 1982. Hij raakt verzeilt op onze aarde en mist zijn verwanten. Maar als hij beseft dat zijn soortgenoten vlakbij zijn, gaat zijn hart gloeien en komt hij weer helemaal tot leven.
Dat beeld, een gloeiend hart, dat is Rom. 8,11. Dat is ons hart! Besef broers en zussen, dat de Geest van Christus daar al woont. Dat wij al met Hem verbonden zijn. We zijn véél dichter, dan wij denken, bij het leven met Christus.
Net zoals onze gestorven geliefden.
Laten wij elkaar in 2012 troosten met die woorden!

Amen.

Rom. 6,1-11 - Gods uitweg...

2011-11-13T07:54:00.000-08:00

Doop: Elin Guineau & Marit Vos beluister

Verwarrend
In ons gezin is het een wat vreemde zondag, deze zondag.
Annet is op bezoek bij mijn zwager en schoonzus, want zij laten zich vanmorgen dopen. Voor hen een groot feest, zo lieten ze ons weten. En ik mocht vanmorgen Elin en Marit dopen. Voor ons een groot feest.
Zo, zullen jullie misschien zeggen, twee volwassen familieleden én twee kinderen hier in de gemeente dat is dan dubbel feest deze zondag in jullie gezin!
Nou, wij zijn er ook een beetje verlegen mee, want we vermoeden dat zij, mijn zwager en schoonzus, van de doop van deze kinderen zullen zeggen: ‘nou hebben ze het wéér gedaan!” “Waarom eigenlijk?” Want, zo moeten jullie weten, zij wáren al gedoopt, maar laten zich nu toch nog dopen. Ik ga er vanuit dat zij dat doen omdat ze hun eerste doop niet voldoende of nog waarschijnlijker: niet juist vinden. En dat is meer verwarrend dan feestelijk.
Een verwarring die niet tot ons gezin beperkt blijft, weet ik. Het is niet de eerste keer dat wij het in onze omgeving meemaken, eerder waren het vrienden en kennissen. En zo, weet ik en denk ik, een aantal van jullie hebben dit ook al, soms meerder keren, meegemaakt: familie en kennissen die zich dan later écht laten dopen. Dit komt onder gelovige christenen tegenwoordig zó regelmatig voor dat je rustig kunt zeggen dat het een trend aan het worden is. Het lijkt wel of de één na de ander ontdekt hoe het wél moet en zich alsnog (wéér zeggen wij) laten dopen. En dat kun je soms ook horen zeggen als je er bij bent in zo’n doopdienst: die doop als kind was niet terecht.

Je doop als kind komt zo in een wat twijfelachtig licht te staan. Van: zo hoort het toch eigenlijk niet! Je wilt blij zijn voor je zwager en schoonzus, maar als je dat doet betekent dat tegelijk dat je eigen doop eigenlijk niet juist is. Dat maakt het vooral verwarrend vanmorgen!
In het licht van je eigen doop als kind, hoef je dit –die geloofsdoop van mijn zwager en schoonzus- niet als feestelijk te beleven, maar het is dáár vanmorgen vast wel groot feest in die gemeente. Het ziet er wel heel feestelijk uit. Ze zijn ongetwijfeld enthousiast, mijn zwager en schoonzus. Vol geloof en overtuiging, waarvan ze in hun nieuwe gemeente ook zullen getuigen. Vóór hun doop, zo is het daar de gewoonte. Vast heel mooi!
En dan gaan ze onder in het water en komen weer boven: helemaal nat en gelukkig. Dat belééf je ook als een nieuw begin. Daar hangt de sfeer omheen van ‘op reis gaan’. Een sfeer van verwachting. Je hebt er tijden over nagedacht, veel informatie verzameld. En alles bij elkaar ben je er van overtuigd geraakt dat dít de reis van je leven gaat worden. En nu is het dan zover: je staat op het perron van het station. En dáár staat een gouden trein, de deuren al open. Vandaag ga je de stap zetten. Jij stapt óók aan boord, de deuren sluiten en je gaat op reis een nieuwe toekomst tegemoet. […]. Voel je de verwachting? Je ziet dat vanmorgen zeker in die dienst terug.
Ja en hoe feestelijk ook, dat is bij ons toch wel anders hè. Vertederend hoor die babies, maar nog geen geloofsgetuigenis, geen zichtbare ervaring en enthousiasme bij hen. Dat moet allemaal nog blijken. Het is allemaal nog zo pril! Zo kwetsbaar. Veel beloften, hoop en verwachtingen. Maar je ziet er nog niet zoveel van. Dat beleef je toch anders. Vanmorgen wil ik op zoek naar bijbels licht over deze verwarring
en dat brengt me bij Rom 6.

Exodus

Nu lijkt het erop, zo op het eerste gezicht als je dit zo leest, dat dit gedeelte de nieuwe trend bevestigd. De doop waarover Paulus schrijft, lijkt typisch een doop door onderdompeling. En in onze beleving is dat de vorm die met de geloofsdoop verbonden is.
Maar als je de vraag waarmee hij dit briefgedeelte begint tot je door laat dringen –een vreemde vraag- moeten (we) blijven zondigen om de genade te laten toenemen? (Rom 6:1 NBV), wordt er een andere kant van de tekst zichtbaar. Met de vraag wordt bedoeld, is het hoe meer zonde, des te meer genade? Maar wie vraagt nou zoiets?
In het hoofdstuk hiervoor had Paulus geschreven, dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren (Rom 5:8 NBV). Jullie werden al door de Heer Jezus gered, toen jullie nog niet geloofden. Mensen die nog zondaars zijn worden al gered! Sommigen reageren daar misschien op met de opmerking: 'als dat zo is dan kun je maar raak zondigen. Hoe meer zonde des te meer genade. Lekker goedkoop zo.' Achter die vraag zit natuurlijk afkeuring: 'zo gemakkelijk kan het niet zijn'. Maar Paulus is heel stellig: zo is het absoluut niet. Zo moet je niet God omgaan! Na je redding mag je dat niet meer. En als je je dan realiseert aan wie hij dat schrijft: ‘wij (hij sluit zichzelf er bij in), die gedoopt zijn in Jezus’. (3)
Gedoopte mensen die de gedachte verleidelijk zouden kunnen vinden dat God je wel alles moet vergeven! Alsof je ze ná hun doop nog moet uitleggen wat die doop betekent. Waarom weten ze dat niet! Waarom voelt Paulus de behoefte om ze tegen die misvatting te beschermen? Ze hebben toch bewust voor deze stap gekozen? Dan mag je toch verwachten dat ze weten wat dit inhoud! Nou?

En als Paulus dan even verder het woord ‘slaven’ (6) gaat gebruiken, voor de mensen die maar blijven zondigen omdat ze denken dat God het ze toch wel vergeeft, dan begrijp je dat Paulus denkt aan het volk Israël in Egypte. Hij gebruikt die periode uit de geschiedenis van het volk van God om duidelijk te maken dat er inderdaad tijden waren dat het volk helemaal vast zat in hun ellende en daar niet aan konden veranderen. Logisch ze waren slaven van de Farao en moesten wel doen wat hij zei. Zo is dat met slaven! Maar, zo benadrukt Paulus, zo is het nu niet meer, 'wij zijn geen slaven meer van de zonde (7)', zoals zij het toen waren van Farao.
Paulus wijst hier terug naar de Exodus, de uittocht van het volk Israël uit Egypte, en gebruikt dat als voorbeeld voor de doop, de bevrijding van de christenen nu. Dopen is gered worden zoals het volk gered werd door de Rietzee heen. Twee hoge muren water, waar zij doorheen mochten wandelen en zo veilig aan de andere kant kwamen.
Petrus maakt ook zo’n verbinding tussen de doop en één van de grote reddingen van God: die van het gezin van Noach tijdens de zondvloed (1 Pet 3,20-21).
De doop is in het schrijven van Paulus en Petrus, dus veel meer verbonden met 'redding' dan met 'geloof en overtuiging' (2x). De doop heeft veel meer te maken met 'wat God doet: door God naar de andere kant geholpen worden', dan met 'wat mensen doen: uit overtuiging achter Jezus aan in een nieuw leven stappen'. Laat ik dat eens uitleggen!

Overgezet worden

Laat ik beginnen met een belevenis. In 2006 fietsten Wim, mijn zoon, en ik van Barneveld naar Niezijl in Groningen. Vroeg vertrokken kwamen we in het begin van de middag bij Zwolle aan .Vlak boven Zwolle kwam de NAP route abrupt tot een einde. Ineens stonden we aan de oever van de Vecht. Rechts naast het doodgelopen fietspad stond een paal met een bel. Daarop een vrijwel weggerot bord met daarop ‘bellen voor veer’. Aan de overkant zag de steiger er zo vervallen uit, dat we niet dachten die nog gebruikt werd. We gaven een slinger aan de bel, maar zonder veel hoop. En ook maar één keer, anders zou de paal vast doormidden gebroken zijn. Toen de bel was uitgeklonken, gebeurde er niets. We hadden net besloten terug te fietsen, toen zich van de overkant een oude, roestige, roeiboot losmaakte voortgeboomd door een kromme, broze, in onze ogen hoogbejaarde man. Langzaam kwam hij in onze richting. Toen hij ons zag, keek hij verstoord. Eenmaal in gesprek bleek hij de bel niet helemaal gehoord te hebben en was hij op weg om boodschappen te doen. Maar hij was wel de veerman! Hij vervoerde eigenlijk geen fietsen meer, zei hij. Maar voor ons maakte hij een uitzondering. Even langzaam boomde hij ons met fietsen en bagage naar de overkant, waar we voorzichtig op de oude vergane steiger stapten. Prijs: 50 ct. We hebben hem maar wat meer gegeven. Zo’n uitweg hadden wij nooit kunnen bedenken.

Zo was het ook voor het volk Israël. Ineens konden ze niet verder. Vóór hen de Rietzee, achter hen het leger van Farao. Reddeloos in de val. Dat dachten ze zelf ook. Maar wonderlijk genoeg komt er wél redding. De Here God maakt voor hen een weg waar je normaal niet kunt gaan: dwars door de zee. Nu net waar je het niet verwacht. Letterlijk een uit-weg! Ex-odus. En ze komen droog en veilig aan de overkant. Hun vijanden moeten aan de andere oever blijven en als ze toch proberen over te steken, komen ze om in het zeewater. Want de Here hield het pad voor hen niet open. Na die dag is hun slavenbestaan in Egypte definitief afgelopen. Ze zijn op nieuw terrein.
Kijk goed wat er gebeurt: het volk Israël besluit niet de Here te volgen en gaat daarna bewust door de Rietzee, maar het volk komt in nood en wordt keer op keer door de HEER gered op manieren die zij niet hadden kunnen bedenken. Gedachte: niet wij gaan op weg, maar het komt op onze weg: zowel de nood als onze redding. En de Here helpt ons verder. De Here zet ons over We komen in nood, zien geen uitweg, maar de Here geeft er toch één. Een redding die wij niet hadden kunnen bedenken en die er al was voordat zij er om begonnen te vragen: Gedachte: de reis begint bij God nog voordat ik er een mening over had. Niet 'wij gaan op weg, maar': 'het komt op onze weg'. Zij kwamen genade tegen… doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren (Rom 5:8 NBV)

En zo beschrijft Paulus het ook weer in zijn brief aan de Romeinen. We worden gered – door Christus- nog voordat we beseffen dat we redding nodig hebben en zonder dat we kunnen overzien wat het nu helemaal inhoudt. Er is nog helemaal geen verwachting, er is nog helemaal geen besluit. Als Christus ons redt is er nog geen geloofsovertuiging, blij enthousiasme of een ferm getuigenis.
We beginnen onze reis met de Heer kwetsbaar en klein en zonder dat we overzien wat er gebeurt. Als we aan het uiteinde van een doodlopende weg staan, komt onze veerman Jezus ons redden en brengt ons naar de overkant. Dat zie je in de doop. Nog voordat we om hulp gebeld hebben, worden we gered, gedoopt. En één geworden met onze Heer Jezus Christus sterven met Hem en staan we met Hem op in een heel nieuw leven. Dat betekent de doop

Ja maar…
Er moet toch tenminste een begin van geloof, van besef zijn? Nee, dat lees je in alles bij Paulus terug. Je wordt al door Christus gered, voordat je het beseffen kunt. Je wordt al gedoopt voordat je snapt wat het inhoudt. En Paulus waarschuwt zijn dopelingen hier achteraf: 'jullie beseffen toch wel wat er gebeurd is'. Met jullie doop zijn jullie gered. Jullie wonen niet langer in het land waar je slaaf van de zonde bent, je bent een nieuw leven begonnen. Verbonden en samen met je Heer Christus Jezus in zijn Koninkrijk.
Dat kwam vanmorgen eigenlijk zomaar op de weg van Elin en Marit. En onderweg wordt ze straks langzaamaan duidelijk wat hen overkomen is.

Wat mijn zwager en schoonzus gebeurt vanmorgen, is op zich een mooie gedachte. Zelf met God op weg willen is mooi… een besef dat tintelt van verwachting en overtuiging. Hun overtuiging wordt feestelijk zichtbaar, vanmorgen, daarvan ben ik overtuigd.
Maar wat Elin en Marit hier vanmorgen overkomt is nog mooier. Want dit komt van Gód. God gaat met hen onderweg. In hun doop stierf hun zonde met de Heer Jezus Christus en stonden zij nu al op in een nieuw, hoopvol, leven. In hun doop is God aan het werk: Hij geeft hen een nieuwe status. Dat is nog veel mooier: God aan het werk zien. We hoeven zijn liefde niet te verdienen. Vanmorgen liet Hij het ons zien. Zelfs ons kleine, kwetsbaarheid is voor Hem geen belemmering.
Op de vragen die sommigen ons stellen: jullie hebben het wéér gedaan, waarom eigenlijk? Kunnen we met Paulus zeggen: 'God heeft het weer gedaan, waarom?' Omdat Hij onvoorwaardelijk van ons houdt. We hebben vanmorgen de doop van Elin en Marit gezien, We hebben vanmorgen opnieuw de exodus gezien. Dat is een geweldig besef!

Amen

Er blijft altijd iets te danken over - Hab. 3,17-19 Dankdag 2011

2011-11-02T19:30:00.000-07:00

Contrast beluister

“O Heer wij danken U van harte
voor nooddruft en voor overvloed
Waar menig mens eet 't brood der smarte
hebt Gij ons mild en wel gevoed
Doch geef dat onze ziele niet aan dit vergank'lijk leven kleve
maar alles doen wat Gij gebiedt
en eind'lijk eeuwig bij U leve.
Amen”

Een oud tafelgebed dat ik vandaag in de krant zag staan.
Het is mij heel vertrouwd, ik heb het mijn moeder vaak horen bidden.
Hoewel ik het pas vandaag voor het eerst helemaal begreep (nooddruft...)

Dit gebed én mijn moeder, dank én rouw. Dat vat voor mij persoonlijk dit jaar wel samen. Contrast! Voor onze gemeente was het ook zo’n jaar. 2011 is voor ons gemeente vooral het jaar van Het Feest van Genade én van het overlijden Rachel geworden. Niet dat er geen andere zieken waren en zijn: Lieke, Melia, Lize, Arnold, Arie, Barbara, Emil, Ida, Jordy … ga zo maar door en dan al die anderen die er zijn… Niet dat er geen andere vreugde was: een heel stel ouders hier hebben het vorstelijke feest van het huwelijk van hun kind meegemaakt.
Maar het gaat me om het contrast: grote vreugde afgewisseld met diep verdriet.

Met Dankdag vind ik dat wel spannend. Hoe gaan wij daar dit jaar -waarin het contrast zo groot is gebleken- vorm aan geven? Hoe past het verdriet om Rachel bij de vreugde om het Feest van Genade? Om maar twee dingen te noemen. Kun je helemaal van harte dankbaar zijn of zit er altijd wel een rouwrand omheen?
Je zou zeggen: dat betekent dus danken met gemengde gevoelens. En als we eerlijk naar ons leven kijken is die mix er altijd! Dat wordt me dit jaar helder duidelijk en jullie waarschijnlijk ook. En het is goed om ons dat deze Dankdag te realiseren.
Deze schepping is prooi aan de zinloosheid, staat er in Rom. 8,20. En dat maak je zelf ook volop mee. Grote en kleine rampen in onze levens én die van anderen. En dat heeft ons geraakt, dit jaar. Fel en diep als het ons eigen leven betrof, verdrietig en dof als het wat verder weg is, in je omgeving is. Ja, we lijden ook met de anderen mee. Zo is dat geworden als je met anderen samenleeft.
En dan is er nog het grote lijden in de wereld: de Tsunami in Japan, Honger in de Hoorn van Afrika, een gewelddadige lente in de Arabische wereld, aardbevingen en overstromingen. Vervolgde christenen in de gevangenis, anderen vermoord. Ik zal jullie eerlijk zeggen: ik weet soms niet goed hoe ik daarmee om moet gaan! Mijn gebed stompt af, al zoveel gebeden. Het één is voorbij en er is alweer iets anders. In mijn gevoelswereld past het er soms gewoon niet meer bij. Wat blijft is een soort doffe verlegenheid…ik zou…

‘Ja’, zeggen we dan: 'je kunt het leed van de hele wereld niet op je nemen.' En dat is waar. Dat kan niet! Dat kunnen wij niet. Dat kán alleen onze Heer.
Maar je kunt het ook niet wegdrukken zonder een vreemde voor jezelf te worden. Je bent een christen: Gods Geest maakt barmhartigheid, medeleven, in je wakker. En dat maakt dat de nood van anderen aan je gaat trekken. Het trekt aan je, al kun je nog steeds je kiezen en niets mee te doen...
Dankdag vieren is een ingewikkelde zaak: zoveel emoties die dwars door elkaar lopen. Zeker voor ons hier in Nederland. Wij kunnen nooit zeggen, dat we wel wat anders aan ons hoofd hebben. Want wij zijn heel goed geïnformeerd via onze Massamedia en wij zijn héél rijk, zelfs de armsten onder ons. We hebben dus volop gelegenheid te helpen. Wij hier in Nederland horen -hoorde ik onlangs iemand zeggen- bij de 1% rijken van de wereld.

Een wereld vol tegenstellingen dus, maar toch wil ik danken. Want elke morgen gaat de zon weer op en wordt ik wakker in mijn eigen bed en is er eten, en kan ik werken. Als ik niet in mijn eigen bed sliep was dat mijn eigen keuze. En als ik 's morgens niet at, dan deed ik dat omdat ik geen zin had. Maar 't kon wel. Het was er allemaal. En ik kon kleren kopen en nog een hele boel meer...
Na de begrafenis van Rachel aten we een broodje met de familie- het leven gaat door zeiden we toen tegen elkaar, op de avond van 16 oktober - de sterfdag van mijn moeder- hebben we gegeten in de kamer naast mijn moeder. Het leven gaat door.
Ook in onze grote rampen bleef God voor al het andere zorgen dat we nodig hebben. Hij laat altijd iets over om voor te danken. Toch wel…

Maar met lege handen?
Maar stel je nou eens voor dat de Eurocrisis verder uit de hand loopt. En het ook bij ons helemaal fout gaat. Stel je voor dat er zelfs weer honger komt. Onvoorstelbaar! Ja echt, onvoorstelbaar?
Er zijn mensen lid van onze gemeente, die de hongerwinter hebben meegemaakt. 67 jaar geleden stierven twintigduizend Nederlanders van de honger. Ja maar dat is uitzonderlijk! Ja natuurlijk is dat uitzonderlijk: oorlog, een koude winter en een wraakzuchtige vijand. Uitzonderlijk, maar niet ondenkbaar.
Zou je de Here dán ook kunnen danken. Wanneer ook ‘al dat andere’ er niet meer is? 's Nachts geen verwarmd huis, 's morgens geen ontbijt en maar afwachten of je die dag te eten krijgt. De toekomst van je bedrijf is onzeker en je inkomsten zijn dat dus ook. Je vraagt je af hoe je je hypotheek moet betalen.
En over de verdere toekomst denk je maar helemaal niet na. Je leeft bij de dag.
De grote rampen dringen minder tot je door omdat al dit kleine je zo bezighoudt.
Sommigen onder ons maken dit al mee als het om hun gezondheid gaat. Je slaapt niet in je eigen bed, en het eten smaakt je niet, en je leeft bij de dag. Je kunt gewoon niet verder kijken.
Kun je de Here dan nog wèl danken?

Dat is wat de profeet Habakuk beschrijft
Al zou de vijgenboom niet bloeien, (geen zoete vijgenkoeken dat jaar)
en er geen opbrengst aan de wijnstokken zijn, (geen wijn aan tafel, druivenkoeken of krenten en rozijnen
de vrucht van de olijfboom teleurstellen; (weinig olie en dus geen nauwelijks licht)
al zouden de akkers geen spijs opleveren, (vrijwel niets meer te eten)
de schapen uit de kooi verdreven zijn (geen vlees, geen wol, geen schapenmelk/kaas)
en er geen runderen in de stallingen zijn, (Hab 3:17 NBG) (geen vlees, geen melk, geen trekdieren om het land te bewerken, geen mest).

Dat laatste maakt duidelijk dat er eigenlijk ook geen zicht meer is op de toekomst. Als je het land niet meer kunt bewerken, wat mag je dan nog verwachten voor je levensonderhoud in de toekomst.
Eerder in het boek Habakuk lezen we over de ramp die de goddeloze Chaldeeën over het land Israël zullen brengen. De profeet Habakuk begrijpt beslist niet dat de Heer zulke goddeloze geweldenaars gebruikt om zijn volk te straffen voor hun ongeloof. Het middel is erger dan de kwaal. En toch wordt de waarom-vraag en de hoelang nog? vraag, gesteld (aan het begin van het boek) juist omdat de profeet vertrouwen in God heeft. En in 2,4 staat: de rechtvaardige zal door vertrouwen (door geloof) leven. En hier –in H.3- tekent hij dat vertrouwen in zijn Heer verder uit…
‘Al had ik niets meer om van te leven’, Toch zal ik juichen voor de HEER, jubelen voor de God die mij redt. (Hab 3:18 NBV)
Al heb ik niets meer om van te leven, God zal me redden…, want zo staat Hij tegenover me. Redden door me weer te eten te geven? Misschien, zeker is dat op de lange termijn mijn leven veilig is bij God. Op déze aarde of anders op de nieuwe…
De HEERE is zoals de zon die iedere dag weer opkomt, het ritme van ons leven, na iedere nacht kom er toch weer een nieuwe dag…
Want de HEERE is met ons. Bij de HEERE blijft er altijd iets te danken over… toch wel.

Andere belichting

Dat zet ons leven in een ander licht.
Dit jaar zijn er vreselijke en verdrietige dingen gebeurd en nóg gebeuren ze. Wereldwijd, in ons land, maar ook heel dichtbij in onze eigen gemeente en in onze eigen levens.
Toch bleef de Here voor de dagelijkse dingen zorgen: gezondheid, eten, een dak boven ons hoofd en meestal veel meer dan dat…
Maar de profeet Habakuk leert ons niets alleen maar dankbaar te zijn voor wat wij van God krijgen, maar voor Hem zelf. God geeft Zichzelf aan ons. Het gaat niet om de dingen, het gaat om God.
Paulus schrijft: Als God voor ons is, wie kan dan tegen ons zijn?
32 Zal hij, die zijn eigen Zoon niet heeft gespaard, maar hem omwille van ons allen heeft prijsgegeven, ons met hem niet alles schenken? (Rom 8:31-32 NBV)
Broers en zussen, dan kun je veel verliezen: een dierbare, je gezondheid en misschien zelfs je middelen van bestaan, als God mét ons is, dan hebben we zelfs dan nog steeds het belangrijkste over: De God die ons redt!
Dat besef maakt de profeet Habakuk, zelfs in heel moeilijke omstandigheden, sterk en vol levensmoed: God, de HEER, is mijn kracht, hij maakt mijn voeten snel als hinden, hij laat mij over mijn bergen gaan. (Hab 3:19 NBV)
Het kan moeilijk zijn onderweg, maar met de Here erbij kom ik toch goed terecht. Hij zet ons leven in een ander licht.

“O Heer wij danken U van harte
voor nooddruft en voor overvloed
Waar menig mens eet 't brood der smarte
hebt Gij ons mild en wel gevoed
Doch geef dat onze ziele niet aan dit vergank'lijk leven kleve
maar alles doen wat Gij gebiedt
en eind'lijk eeuwig bij U leve.
Amen.beluisterbeluister

Ex 19,1-8 Een kleine geschiedenis van het Koninkrijk

2011-10-10T02:03:00.000-07:00

Ex. 19,1-8 Een kleine geschiedenis van het Koninkrijk on Prezi

NB Afbeeldingen waar in de preek naar verwezen wordt zijn in de presentatie hierboven terug te vinden

Preek: Een kleine geschiedenis van het Koninkrijk luisteren

Broers en zussen in Jezus Christus,

Steve Jobs

Deze krantenfoto is voor mij toch wel het plaatje van de afgelopen week.
Steve Jobs’, de directeur van Apple! Zijn overlijden bleek wereldnieuws, compleet met commentaar van de wereldleiders.
Of dit nu terecht is of niet, daar gaat het me nu niet om. Meer om de uitstraling. Steve Jobs wás iemand in de ogen van de wereldsamenleving. En dus zetten mensen zijn foto op het NASDAQ gebouw in New York.
Heel wat mensen reageerden cynisch op deze heiligenstatus van Jobs, moet hij nu zoveel aandacht krijgen? Wat heeft hij nou echt betekend. Er zijn wel belangrijker mensen te noemen in de wereldgeschiedenis!
Nou ja, hij vertegenwoordigde een bepaald deel van onze (westerse) wereld, die van de handige, mooi vormgegeven, tablets en smartphones, die van altijd je muziek, boeken, documenten en films bij je hebben en overal kunnen communiceren. Dat zegt wat in de wereld van vandaag. En dat zegt ook iets over de wereld van vandaag. En dat verklaart de uitstraling die zo iemand heeft: hij was een vormgever van onze huidige leven.
Mijn vraag is: wat heeft eigenlijk uitstraling in het Koninkrijk van God? Wat telt daar? Wie zou daar de aandacht krijgen? En waarom? We hebben eerder gezegd dat het Koninkrijk van God een geschiedenis kent die al in het OT begint. Misschien kun je uit de teksten over het Koninkrijk –dat is toch de bijbelse samenleving- afleiden wat uitstraling heeft in dit Koninkrijk? Laten we eens teruggaan naar de tekst die we gelezen hebbe: Exodus 19

Woestijn
Hier komen we voor het eerst het woord “koninkrijk’ tegen. Let wel…, in de woestijn. Niet aan het einde van de Richterentijd of bij Saul en David. Nee, al in de woestijn. En ook nog eens in combinatie met het woord ‘priesters’.
Een wonderlijke combinatie, die je direct op een heel ander spoor zet. Dit is duidelijk geen koninkrijk zoals de andere koninkrijken. Hier spreken niet de rijksgebouwen, het financiële hart van de stad -zoals het NASDAQ gebouw in New York- en de uitgestrekte, statige, groene, parken. Hier geen machtige legers met een roemrijke staat van dienst. Hier zelfs geen mooie infrastructuur, grote, brede, wegen waarover je door het hele land kunt. Maar woestijn! … een droge, dorre, rotsachtige, kale, vlakte met daarin een volk, te voet, achter hun God aan (overdag een wolkkolom, ‘s nacht een vuurzuil).
En dat moet dan een koninkrijk van priesters worden’’: een volk in de woestijn?. Want dat lezen we hier in vs 6 ‘Een koninkrijk van priesters zul je zijn’, zegt de HEER
Het is direct duidelijk dat er in dit koninkrijk heel andere waarden gelden, dan wij normaal zouden verwachten in de politiek. De gemiddelde tijdgenoot zou dit echt geen (potentieel) koninkrijk genoemd hebben, maar eerder een volk op de vlucht.

De tekst maakt duidelijk dat het koninkrijk waar de HEER op doelt -Hij is aan het woord- niet van zulke zaken afhangt. We begrijpen dat ‘de kinderen van Israël’(3), een koninkrijk van priesters zullen zijn, als ze nauwkeurig (zo staat het er in vs 5) luisteren naar de stem van de HEER en van hun kant het verbond bewaren.
En wat zegt de HEER dan? Waarnaar moeten ze zo goed luisteren? Nou ja, dat moet nog komen. De HEER zegt hen dit nl vlak voor Hij hen de Tien geboden vanaf de berg Sinaï laat horen. Daarover lezen we in Exodus 20. In Ex. 19 lezen we immers dat ze net bij de Sinai zijn aangekomen..

De boodschap is duidelijk, dit is een ander type koninkrijk. Hier geen hoge muren om de grenzen te beschermen, geen militaire macht als garantie voor de veiligheid of afweerraketten als paraplu boven het land, geen goede internationale contacten waar je steun aan kunt ontlenen en ook geen groeiende economie als de kurk waarop het land drijft. Maar een volk dat de HEER gehoorzaam is en intens naar Hem luistert om te weten wat Hij wil. Zo begint de geschiedenis van Gods Koninkrijk in de Bijbel. In de woestijn.

Priesters
‘Koninkrijk van priesters’, wat zegt dat dan? Weten jullie wat het gekke is, op het moment dat de HEER dit tegen hen zegt, zijn er nog helemaal geen priesters aangesteld. Dat gebeurt pas aan het einde van dit hoofdstuk. Dus de priesters van Israël, zoals wij die kennen uit de Bijbel, kunnen hier nog niet het voorbeeld zijn.

Die priesters, zoals Aäron en zijn zonen, waren een soort religieuze specialisten. Zij kenden de Torah, de wet van God, uit hun hoofd. Zij wisten dus alles van de offers, kenden de verschillende soorten en wisten bij welke gelegenheid ze gebracht moesten worden. Dat moesten zij doen. Ze waren, méér dan hun volksgenoten aan de HEER toegewijd. Maar, zoals ik al zei, die komen pas later. De priesters die hier genoemd worden zijn alle Israëlieten en vallen niet op door hun kennis van religie, van de wet en van de offers. Het is goed dat wij ons dat hier realiseren. De latere priesters zijn hier het voorbeeld niet voor het ‘koninkrijk van priesters’. Het woord ‘heilig’ zegt hier meer over. Dat woord betekent eigenlijk: 'speciaal voor de HEER'. Niet alleen in de ogen van de HEER, maar –daar komt het op aan- óók in de ogen van de mensen. Dat moet Israël zijn: speciaal voor de HEER. Hem toegewijd! Dat moet je kunnen merken je aan hoe ze hun leven inrichten. Dat moet er nl. precies zo, zoals de HEER het wil, uitzien. Hij hoort de centrale plaats in hun leven te hebben. Op Hem horen ze te vertrouwen, Hem horen ze te volgen – zelfs als de weg door de woestijn loopt. En niet alleen dan, maar ook daarna. Ze horen met elkaar om te gaan zoals Hij dat wil. Ouders horen er in aanzien te zijn, kinderen behoren er te worden gekoesterd, bezit zou er veilig moeten zijn en reputaties eveneens, huwelijken moeten er worden gerespecteerd, en men zou niet zomaar een oordeel over elkaar moeten hebben… God zou geliefd moeten zijn en de naaste zou eveneens geliefd moet zijn. Zo is het koninkrijk van priesters. Het gaat hier om de eredienst van het leven. Hierdoor zouden deze mensen op moeten vallen. Als de 'kinderen van Israël' en de ‘kinderen van God'. Dát is hun priesterschap: in hun toewijding aan God en dus hun liefde voor hun naaste buren, vertegenwoordigen zij het komende Koninkrijk. Als je hen ziet, zie je iets van Gods nieuwe wereld.
Dat is het koninkrijk van priesters, het koninkrijk dat God in deze wereld vertegenwoordigt. In Gods ogen is dat kostbaar dat lees je hier: je zult een kostbaar bezit me voor me zijn, kostbaarder dan alle andere volken.

->dat brengt me tot een tussentijdse conclusie: een speciaal soort koninkrijk met een speciaal soort priesters, zo begint het Koninkrijk van God al in de woestijn bij de Sinaï. Dit type koninkrijk staat eigenlijk model voor hoe alle andere staten zouden moeten zijn. Dit is Gods samenleving.

Het 'koninkrijk van priesters' is het Koninkrijk? (Doorgaand verkeer)
Maar hoe weet ik dan, dat ik het hier over het Koninkrijk van God gaat? Is het niet gewoon de opdracht voor het volk Israël in de woestijn, om straks eenmaal in Kanaän een speciaal koninkrijk Israël te zijn met een bijzonder soort priesterlijke burgers. Dan heeft dit niet niets met de toekomst, met ons, te maken!
Ik durf dit wel te zeggen! Het koninkrijk van priesters is het Koninkrijk van God, omdat een hele tijd later, de apostel Petrus, deze uitdrukking opnieuw oppakt als hij het over het nieuwe volk van de Heer heeft. Als hij ze wil typeren, noemt hij hen 'een koninkrijk van priesters', 'een heilige natie'. Wéér dat heel andere land met een heel ander soort burgers.
In vs 10 lees je dat al die nieuwe gelovigen nu Gods volk zijn geworden. En uit vs 9 begrijp je dat die nu dus ook een ‘koninkrijk van priesters’ en ‘een heilig volk’ zijn. Dat wij dat daarom nu ook zijn. Want dit gaat ook over ons, priesters en priesteressen! Hier zie je een historisch lijntje lopen in de Bijbel van 'oud' naar 'nieuw'.

En nog steeds gaat het er hier niet om dat wij vooral ‘religieuze specialisten’ zouden moeten zijn. Het draait niet om onze vaardigheid in het bidden, en de toewijding waarmee wij dit doen. Het gaat niet om ons trouwe kerkbezoek en om onze stille tijd. Ook niet om onze uitgebreide bijbelkennis en de verdere studie daarvan en óók niet om de bijzondere geestelijke ervaringen die we hebben. Het gaat er –binnen het Koninkrijk van God- niet om dat wij religieuze specialisten zijn, ontzettend goed in het godsdienstige, goed in kerkelijke dingen en in geloofszaken.
Broers en zussen, dat is niet het doel voor de priesters en priesteressen in het Koninkrijk. Ons kerkbezoek, ons bijbellezen, onze studie van de bijbel en ons gebed, het zijn de middelen (niet het doel) waarmee we ons aan God toewijden en groeien in geloof, kennis en kracht om dan als volk van God te kunnen leven. Dat dagelijkse leven 'zoals de Heer het wil' is het doel. Niet het bidden erom, niet het lezen erover en ook niet het praten erover, dat is het begin. Het doel is een nieuw leven met de Heer.

[Rom 12,1] het gaat niet om de kerkdienst maar om een leven met de Heer. En dat je een priester bent die zijn leven aan Hem toewijdt. Dát is je offer aan de Heer.
Dat lees je in Romeinen 12, daar gaat het over de geestelijke offers, die bij deze geestelijke priesters horen.
Als priester(es) offeren aan de Heer betekent –lezen we hier- dat je een nieuwe gezindheid aanneemt. Dat je anders gaat denken, redeneren en gaat waarderen! Ontdekt wat God wil en wat in zijn ogen goed en volmaakt is.
En dat is de wereld zoals Hij die bedoelt, waarin mensen leven zoals Hij dat graag wil.
Voor ons betekent dat: je wordt een heel ander mens.

In zo’n wereld staan anderen in aanzien dan Steve Jobs…, die heeft een knappe prestatie geleverd, maar niet in die zaken die in het Koninkrijk echt tellen. Want we weten van zijn zeer geslaagde producten, van hoge winstcijfers. We horen van een hoge score op de schaal van de beursnoteringen. Misschien daarom wel dat eerbetoon op het NASDAQ-gebouw. Maar we horen ook dat hij heel moeilijk kon zijn voor zijn medewerkers. Laat ik voorzichtig zijn, ik weet daar niet zoveel van, maar op de schaal van de liefde, de belangrijkste graadmeter in het Koninkrijk, lijkt hij veel lager te scoren (als dit waar is tenminste).

Wie hebben er in het Koninkrijk dan een grote uitstraling? Iemand als Maximiliaan Kolbe, de man die zijn leven gaf voor een ter dood veroordeelde in Auschwitz & Elisabet Elliot, die toch naar de Indianen toeging, die haar man vermoord hadden, om hen over het evangelie te vertellen. En wat in het groot waar is, is dat ook in het klein. Een moeder blijft zorgen, het kind dat blijft liefhebben... dát zijn de mensen van het Koninkrijk
Mensen in wie je de liefde van de Heer herkent, groot en klein

Waarom is dit dan zo belangrijk?

Bestemming
Uiteindelijk komt dat allemaal uit bij het doel dat de Heer Jezus ermee heeft.
Nog één keer komen we in de reis door de geschiedenis van het Koninkrijk die priesters tegen. In Open 5 ,10 Het werk van de Heer Jezus wordt in de hemel geëerd door de vier wezens en de 24 oudsten… het Lam mag de verzegelde boekrol openen, want Hij is geslacht en met zijn bloed heeft Hij voor God mensen gekocht. "U hebt voor onze God uit hen een koninkrijk gevormd en hen tot priesters gemaakt. Zij zullen als koningen heersen op aarde.' (Openb 5:10)
Daar heb je ze weer het koninkrijk van de priesters… hier blijkt dat die bijzondere priesters in dit bijzondere koninkrijk, met al de ervaring die ze eerder op hebben gedaan, ingezet worden als koningen op de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Dat is het doel, want aan hen: vrij door hun Heer, zij die hun Heer Jezus hebben leren volgen in een leven zoals Hij het wil, aan zúlke mensen wordt op de nieuwe hemel en de nieuwe aarde de politieke leiding toevertrouwd. Want zó gevormd door hun Heer, is het Koninkrijk bij hen in goede handen. En zo eindigt deze kleine geschiedenis van het Koninkrijk.

Amen

Rom 11,16-24- Roots

2011-09-30T06:44:00.000-07:00

Preek beluister

Rom. 11,16v - Roots on Prezi

Israëlzondag 2011…

We zingen over Israël, we bidden voor Israël, maar wat hebben we met Israël?
Ik ben er soms wel verlegen mee.
Als het over Israël gaat lijkt de vrede ver te zoeken. Geweld, extreme standpunten voor of tegen. Ook hier in Nederland is men scherp voor of tegen. Gretta Duisenberg of Wilders. Extremen. Zelfs als je met je er met broers en zussen in Christus over spreekt, liggen de opvattingen niet zelden ver uit elkaar.
Als het over Israël gaat lijkt de vrede ver te zoeken.

Het kan je gebeuren dat je in één week verlegen bent met het geweld dat Israël gebruikt aan de grens met Egypte, walgt van de haat die Arabische buren over Israël uitbraken, verontwaardigt bent over raketaanvallen en aanslagen op burgers en ervan schrikt hoe schrikbarend snel het aantal christenen in dat gebied terugloopt. Dat is iets dat duidelijk is. Christenen hebben het moeilijk buiten Israël, maar ook daarbinnen. En waar sta je zelf dan ergens? Wat heb je met Israël, wat met Israëlzondag zoals vandaag. Is dat ook echt iets van jezelf of is dat meer iets van anderen? Hoe sta je zelf tegenover Israël?

Die vraag leg ik in jullie midden neer

Paulus had het in zijn tijd ook moeilijk met Israël. Verdrietig vraag hij zich af: ‘Heeft God zijn volk soms verstoten’ (11,1), er zijn er maar zo weinig die de Heer Jezus volgen. Ook in zijn tijd zijn de verhoudingen extreem, een aantal van zijn Joodse volksgenoten kunnen hem wel vermoorden. En dat proberen ze ook een aantal keren. In reactie daarop komt Paulus met een beeld. Het beeld van de klik Olijfboom. Dat beeld kan ons vandaag óók helpen.

Een beeld van een boom
Paulus tekent deze Olijfboom in zijn brief aan de Romeinen. In Israël is die net zo gewoon als de appelboom hier op het podium voor ons. Olijfbomen staan daar overal. En toch is het niet zomaar een beeld. Een olijfboom is ook weer bijzonder. Het is de boom waarvan de takken een symbool van vrede zijn, waarvan de vruchten gegeten kunnen worden en de olie gebruikt wordt voor de lampen, voor geneeskrachtige zalfolie, ja zelfs voor die bijzondere olie waarmee koningen, profeten en priesters werden gezalfd. Een boom die in aanzien staat, in Israël en vér daarbuiten. Paulus is niet de eerste die Israël met een olijfboom vergelijkt, de profeet Jeremia noemt Israël: een zilvergroene olijfboom vol prachtige vruchten (11,6)

Blijvend beeld van een boom!

Op het moment dat de profeet Jeremia het volk Israël met zo’n prachtig beeld van een olijfboom vergelijkt, lijkt het wel de laatste blik op een stervende geliefde. Want de Heer, lees je verder in de profetie, is vastbesloten tot het oordeel over dit Israël: Hij steekt je in brand, donderslagen klinken. Je bladeren zullen verteren. (Jer 11:16 NBV) Israël zal, zoals de olijfboom, vernietigd worden en verdwijnen, denk je dan.
Sommige christenen kunnen ook zó over Israël spreken. Het is het vroegere volk van God. Met hen is het allemaal begonnen: Abraham- David/Salomo enz. Maar met Johannes de Doper en Jezus is het afgelopen met Israël! Wanneer de meerderheid van het volk besluit de Heer Jezus niet te volgen, spelen ze als volk geen rol meer in Gods plannen. De wereldwijde kerk komt in de plaats van Israël en neemt haar rol in de plannen van God als godsvolk over. Israël is vervangen door de kerk. Men noemt dat wel de vervangingstheologie.
Dat lijkt wel logisch. Het volk Israël als een stadium van Gods volk in de geschiedenis, maar nu draait het om de kerk als het nieuwe godsvolk. Israël is in deze opvatting, letterlijk history. In onze gereformeerd-hervormde traditie is zo ook best wel met het Joodse volk omgegaan. We hebben iets met Abraham maar niet met Moos, Sam en Lody.
Hier bij Paulus lijkt het daar ook even op: hij vraagt zich af: heeft Gods zijn volk verstoten? (11,1) Er zijn er nog zo weinig die de Heer Jezus volgen. Maar die boom blijkt er in vers 16 nog gewoon te staan.
Dat klopt ook met de werkelijkheid: olijfbomen verdwijnen niet zomaar. Ze kunnen naar verluidt wel duizend jaar oud worden. Na verloop van tijd is het dan niet meer een mooie rechte boom met een regelmatige kroon, maar een helemaal verwrongen, knoestige en verdraaide uit voegen gebarsten stam met soms hele jonge zijtakjes. Een vreemd gezicht: een grijsaard met een volle blonde bos haar.
Zo is het ook met Israël. Het volk is niet verdwenen, het is veranderd. Veranderd van samenstelling. De stam is knoestig en vervormd en sommige takken zijn er afgehakt. Die brachten geen vrucht meer voort. Ze liggen nu onder de boom. Maar hier en daar zijn er nieuwe takken opgezet. Ze zijn geënt op de plaats van de afgehakte. En die ‘nieuwe’ takken geven wel weer vrucht. En dezelfde boom – Israël- groeit en bloeit.
Zie je het voor je? Het volk Israël is er nog. Het bestaat –duizenden jaren oud- tot op de dag van vandaag als volk van God.
Begrijp je het? Wij zijn óók Israël! Samen met de anderen uit de geschiedenis van Israël. Wij zijn die nieuwe takjes die op de oude stam geënt zijn. En wij mogen nu ook de naam Israël dragen. Niet als natuurlijke takken, maar toch.
Paulus werkt dit in een andere brief uit. Hij schrijft aan de Klein-Aziatische christenen in Efeze: "jullie zijn nu ook burgers van Israël geworden, door het bloed van Jezus Christus zijn de beloften nu ook voor jullie gaan gelden."
Wij horen nu ook bij Israël! En zo kunnen wij de liederen van Israël zingen alsof ze over ons gaan. We zingen over het nieuwe Jeruzalem alsof het ons beloofd is. We zijn gered door de Messias van Israël.
En zo is het ook broer en zussen van Israël. Wij zijn niet in de plaats gekomen van Gods volk, wij hebben een plaats in Gods volk gekregen. Abraham is je oerovergrootvader geworden en Sam, Moos en Lody zijn je oudere broers. De Heer Jezus, ook een Joodse man, je grote broer.
Natuurlijk heb je wat met Israël, je hóórt bij Israël! Het is Gods volk gebleven, en wij horen daar nu ook bij! Je kunt groeien op de oude stam, dankzij het voedsel dat die je geeft. Je hoort bij het beeld van de boom, wij zijn die jonge, nieuw geënte takjes.

Een beeld van ‘genade’

Hoe zit het dan met het Israël in het land Israël, om het zo maar eens te zeggen, de echte Joodse bloedverwanten? Horen zij ook nog bij het volk van God, samen met ons? Ja! Eigenlijk is dat nog zo, als ik Paulus goed begrijp!
Ja maar velen geloven niet in Jezus als Messias! Hebben zij dan een eigen weg naar het Koninkrijk? Buiten Jezus om? Sommige mensen die het volk in het land Israël liefhebben, zeggen dat. Je kunt al de Joodse Israëliërs toch niet afschrijven, vinden zij. Het moet anders zijn. Eigenlijk zijn er twee wegen naar het Koninkrijk van God. Die voor Israël op basis van de beloften die zij al kregen in het Oude Testament en die voor de latere christenen loopt dan achter de Heer Jezus aan. Zeg maar je hebt een OT-weg en de Nieuw Testamentische weg. En die twee wegen komen in het Koninkrijk weer ergens samen. Dit noemt men wel de tweewegenleer.
De wens is de vader van de gedachte, denk ik. Maar Paulus –zelf een Joodse Israëliër is er heel duidelijk in. Buiten de Heer Jezus om, is er geen toekomst in het Koninkrijk. Die takken, die de Messias niet volgen, zijn afgekapt en liggen aan de voet van de olijfboom. Er als ze daar blijven liggen, dan gaan ze dood.
Maar zijn nog niet dood! Er zit nog leven in. En je kunt nog duidelijk aan hen zien dat ze eigenlijk bij het volk van God horen. En als zij – doordat ze Jezus als hun Messias aanvaarden- weer op die stam geënt zouden worden, dan zouden het daar beter doen dan wij. Wij, die toch wat vreemde heidense wilde takken aan de boom van Gods volk. Want zij horen daar eigenlijk van nature: zij zouden daar groeien, bloeien en vruchtdragen op een manier zoals wij het niet kunnen. Maar zo lang ze daar, losgekapt van de stam Jezus, waar het sap van de Geest in stroomt, aan de voet van de boom liggen gaat het leven er langzaam uit. En als er niet wat verandert, is er geen weg meer terug. En dat zou verschrikkelijk zijn. Maar uit de woorden van Paulus begrijp je dat God hen nog niet opgegeven geeft, er komen andere tijden. God is een genadig God. Die geeft niet zomaar op waar Hij mee begon.
Zo zijn wij immers ook op die boom terechtgekomen. Eigenlijk horen we daar van nature niet. Maar God nodigde ons toch uit om de leeggevallen plaatsen in te nemen!
Snap je het, wij waren eerst van die lossen takken. Zonder vrucht op een wilde stam. Zonder aanleiding er voor te geven, morgen wij nu bij die edele boom horen. Van alle goeds genieten wat de sapstroom van die boom ons geeft. Vergeving door de Messias van Israël, Jezus Christus en nieuw en vruchtbaar leven door verbondenheid met de Geest en toekomst in het Koninkrijk. We gaan zowaar vruchtdragen. Allemaal gekregen, uit genade. We hebben onszelf niet op die boom geplant. We mogen delen in de voorrechten van Israël.
Nu zijn velen van hen losse takken… die kunnen wij toch niet afschrijven. Onze Heer doet het niet. Maar we moeten wel eerlijk erkennen dat het helemaal niet goed gaat met ze. En dat zie je soms ook in hun doen en laten. Maar laten wij net zo genadig voor hen zijn als onze God dat voor ons is.

Een beeld dat een beroep op je doet

Broers en zussen van Israël. Nu Paulus het beeld zo tekent, kunnen we geen afstand houden van onze oudere Joodse broers en zussen. We leven dankzij de stam en de wortels, die ooit ook de hunne waren. En die verwantschap merk je nog aan hen. Sommig gedrag is ons vreemd, maar veel ook vertrouwd.
Dat is niet gek, we delen onze geestelijke voorouders. Abraham, Izaäk en Jakob zijn hen net zo vertrouwd als ze ons dat zijn. Al vinden zij dat wij hun namen vreemd uitspreken, Avraham, Ischak en Jaakov. En Mozes is Mosje en David Dawied. Maar de geschiedenissen zijn dezelfde en hebben hen en ons gevormd. Pas bij Jezus Jehosua gaan de wegen uiteen. We delen de Torah (de geboden) en veel meer.
We zullen veel van hen kunnen begrijpen en vaak goed met hen kunnen praten, vanwege die gemeenschappelijk verwantschap. Al worden ze ons soms vreemd, zouden we ze ooit los kunnen laten liggen, die van hetzelfde leven als ons hebben geproefd. Aan dezelfde sapstroom hebben geleefd? Nee toch… wij zijn samen Israël!

Mijn hart huilt als ik terugdenk aan wat de Shoah in de WO II onder hen heeft aangericht. En waren veel te veel nieuwe takken bij betrokken en nog meer keken er toe.
Ik ben getroffen als ik ze nu weer gevangen zie in een spiraal van geweld en haat die hen steeds verder het moeras in trekt. Ze doen dingen die ik niet begrijp, en ik erger me. Maar ik kan niet los van hen zijn. Want zij zijn ook Israël, volk van God. Los van de stam, van de Heer maar nog niet voor altijd.
Het zijn afgevallen takken, zoals wij dat ook eens waren en wij er ook alweer nieuwe kennen. De takken die aan de voet van de boom liggen en niet meer in ons midden komen.Hun lege plaatsen schrijnen. We treuren om ze en bidden.
Zouden wij dan niet om het Joodse volk treuren, schrijnen hun lege plaatsen niet. Zouden wij niet hartstochtelijk voor hen bidden!
Wat is het Joodse Israël voor ons? Het beeld van de olijfboom doet een beroep op ons nieuw Israël. Onze oudere broers en zussen zijn gevallen. En liggen aan de voet van de boom. Los van hun verleden, los van hun Messias, los van het leven, los van hun erfdeel en toekomst. En ook gescheiden van hun jongere broers en zussen
Dat kan ons toch niet koud laten.
Als wij niet voor hen bidden, wie doet het dan?

Amen.

Liturgie
1. Zingen: B 126 O kom nu en jubel (2x)
2. Stil gebed, Votum, Zegengroet
3. Zingen: B 157 Ik kijk omhoog
4. Vingerwijzing (Tora): Deut 6, 4-25
5. Zingen: B13 Welzalig de man
6. Kinderdeel + zang: Sjaloom Chaverim (canon)
7. Gebed
8. Lezen: Rom 11, 16-24
9. Zingen: Ps 122
10. Preek
11. Zingen: Gez. 265 Jeruzalem, mijn vaderstad, mijn moederhuis
12. Gebed
13. Collecte
14. Zingen: PsvN Vrede voor Israël, vrede voor Gods volk (Ps. 125)
15. Zegen

Liedteksten
Shalom chaverim
shalom chaverim
shalom, shalom.
L'hitraot, l'hitraot
shalom, shalom.

Vrede voor Gods volk
Wie op de HEER vertrouwt
Staat als de berg van God
Zo vast
Zo sterk
Rondom Jeruzalem
Staan bergen als een muur.
Zo staat God om zijn volk.
Altijd.
Voorgoed

Geweld heerst in de straat,
regeert met harde hand.
Maar niet
voorgoed.
Wie eerlijk is en trouw
die geeft het kwaad geen hand.
Dat weigert hij. Daar doet
hij niet
aan mee.

Doe goede dingen, HEER,
Voor wie het goede doen.
Help hen.
Red hen.
Maar wie dat spoor verlaat,
de rechtsverkrachters, HEER,
Verdrijf hen van uw plaats.
Jaag hen,
Jaag hen maar weg.

Vrede voor Israël
Vrede voor Gods volk. (4x)

Méér dan recht - Mat. 5, 38-42 - Heilig Avondmaal

2011-08-20T09:51:00.000-07:00

Deze zondag vieren we elkaar het Heilig Avondmaal. Iets anders dan gewoonlijk, volgt de meditatie ná het avondmaal. De vraag begint bij Ameneh Bahrami die volgens het Iraanse recht, het recht kreeg haar aanvaller met gelijke munt terug te betalen. Hierachter zit het principe: oog om oog, tand om tand.
Verwarrend genoeg schaft onze Heer deze wet (oog om oog...) af in de wetgeving van zijn nieuwe Koninkrijk en vervangt die door een andere (Mat 5, 38-42). Er vanuit gaande dat die wet ingaat vanaf het moment dat de Heer Jezus hem uitsprak, borrelt de vraag naar boven: 'kan dat ooit gaan werken in onze wereldsamenleving?"
Denk nou aan de beelden uit Engeland twee weken geleden....

Het verhaal van Ameneh Bahrami

Orde van de morgendienst HA

Zingen: B 121 Heer u bent mijn leven

Stil gebed, votum en zegengroet

Zingen: Ps 72, 1, 2 en 3

Wetslezing

Zingen: B 66 Vader, vol van vrees en schaamte

Formulier HA

1. Tafel 1 Bijbelklasmedewerkers en kinderen: zingen - B 220 (Jezus is de Goede Herder)

Kinderen naar de Bijbelklas

2. Tafel 2 Ps. 85, 1 en 3

3. Tafel 3 Gez. 284, 1 en 3

4. Tafel 4 B 153 Donker de nacht met sterren aan de hemel

5. Tafel 5 Ps 149, 1 en 2
6. Tafel 6 Gez 21, 1 en 7

7. Tafel 7 (reserve) B 126 O kom nu en jubel (2x)

Dankzegging en Dankgebed

Korte meditatie: Mat 5, 38-42

Zingen: Gez. 285, 1, 3 en 4

Gebed

Collecte - Kinderen terug uit de Bijbelklas

Zingen: Gez 257 Halleluja, eeuwig dank en ere

Zegen

De rand om ons bestaan - Psalm 42 – Preek – VB – 07-08-2011

2011-08-07T06:04:00.000-07:00

Beluister Contrast
We hebben een heerlijke vakantie gehad! We kampeerden in Italië, vlak bij de Middellandse Zee. Vijf minuten fietsen en we waren bij het strand. Soms is het best wel warm daar, maar dan merk je aan het strand niets van. Met een zacht, koel briesje als je natuurlijke airco. En het uitzicht vind ik geweldig. Ik kan dan uren naar de horizon staren. De ruimte alleen al. Het mooiste dak boven je hoofd is het blauwe dak van de lucht. Zo even helemaal buiten zijn, los van alles en iedereen. Dat doe je gewoon te weinig zo door het jaar heen. Het leven toont zich van zijn mooie, warme, vriendelijke en vredige kant. Je zou bijna denken dat het leven alleen maar goed is.
De laatste dag hebben we echt nog even afscheid genomen op het strand. En dan reis je met dit beeld naar huis en mét het beeld reist ook het gevoel mee naar huis. Dat hoop je tenminste.

Maar eenmaal thuis lijkt de afstand naar dat mooie uitzicht en het gevoel wat daar bij hoort veel verder weg dan 1400 kilometer. Daar is maar weinig voor nodig. De aanslag van Breivik in Noorwegen dringt nu pas in zijn volle omvang tot je door en de honger in de Hoorn van Afrika komt de hele dag voorbij. In een Amerikaans onderzoek lees hoe ook daar veel jongeren de kerk vaarwel zeggen ‘net zoals eerder in Europa’. Dat zijn wij dus! Wij zijn het afschrikwekkend voorbeeld! Je ontdekt dat je moeder achteruit gaat, je bent weer veel dichterbij rouw en ziekte in de gemeente. En afgelopen donderdag morgen komt daar dan als een donderslag bij heldere hemel het bericht dat er bij Lieke opnieuw kanker gevonden is. Je hart slaat een slag over. Nee! Het lieflijke plaatje van de Middellandse Zee lijkt nu ineens heel-ver- weg. “t Is storm op zee…

Broers en zussen, gebeuren er dan geen goede dingen? Nou zeker, afgelopen maandag zijn er twee gezonde kinderen geboren. Maar toch kan de vreugde daarover niet onverdeeld zijn. Er loopt een rouwrand om ons bestaan, en we botsen daar steeds weer tegenop. En alle geluk dat we kennen, wordt begrensd door die zwarte rand. En het is maar hoe dicht je bij de rand bent, hoeveel je er van merkt. Als we het kunnen – als je maar ver genoeg van de rand bent dan kan dat ook - doen we het liefst maar een oogje dicht. Dan zien we het allemaal niet zo en kunnen we vakantie van de ellende houden. Alleen het mooie plaatje zien: mooi, warm, vriendelijk en vredevol.

Het gemis - dorst
Als we dat kunnen tenminste! Als je dichtbij die zwarte rand leeft, dan heb je die keus niet. Dan is de moeite veel dichterbij dan de schoonheid, de warmte en de vrede. Rachel en Lize, en dan nu weer Lieke om maar enkele voorbeelden te noemen. Onze gemeente heeft wel vrediger tijden gekend, maar het laatste jaar is er meer zorg en meer moeite dan eerder. En dat is het zwaarst voor onze broers en zussen die deze slechte berichten niet op een afstandje kunnen houden en er ook in hun vakantie aan moeten denken, omdat het zich in hun eigen leven afspeelt. Hoeveel kun je verdragen? Hoe kán de Here dit toch allemaal laten gebeuren? Wat voor bedoeling heeft Hij er toch mee?
Daarmee zijn we bij de vragen van de dichter van Psalm 42 aangekomen. Hij zit zo diep in de problemen! Dag en nacht houden ze hem bezig. De goede kant van het leven is voor hem helemaal uit beeld. ’t Is eén en al verdriet, want hij staat met de mond vol tanden. ’t Is al met al verdrietig genoeg wat hij meemaakt, maar de mensen om hem heen maken het hem nog moeilijker. ‘Hé joh, hoe kan God dit nou toelaten?’ ‘Waar blijft Hij nou?’ ‘Waarom help Hij je niet!” En hij weet niet meer wat te zeggen, dat doet hem nog het meeste verdriet. Dat hij met zijn mond vol tanden staat.
Het was eerst misschien helemaal niet zo zijn vraag. ’t Was wel moeilijk maar hij was niet wanhopig of zo. God komt me vast helpen, dacht hij. Wacht maar af, je zult het zien!” Laat die mensen maar praten! Maar er verandert niets, het wordt alleen maar erger. En hij begint nu echt te denken: ‘ik hou dit niet meer vol!” Ik kán eigenlijk niet meer!” Waarom helpt de Here me niet! De scherpe vragen van de niet gelovigen om hem heen, beginnen door zijn harnas heen te prikken. Het doet hem steeds meer pijn. Pijn, omdat Hij van de HEER houdt. Pijn omdat hij Hem vertrouwt. Want de HEER is toch mijn HEER? Hij laat me toch niet in de steek? Maar waarom gebeurt er dan niets? Zijn verdriet verdubbelt omdat Hij de hulp van de HEER zo mist. Zijn keel lijkt wel dichtgeschroefd; schor en droog. Hij heeft zo’n dorst naar Gods nabijheid, Gods ingrijpen, Gods zorg, Gods zegen. Dorstig als een hinde die maar nauwelijks op haar poten kan blijven staan. Op zoek naar water, water, water… Here help me toch…alsjeblieft

Goede herinnering
Dorst heb je pas wanneer je water kent. Zo is het toch? Je mist de HEER als je weet hoe goed je het bij Hem kunt hebben. Want Hij kan je overladen met goede gaven. Een rijk leven, met vrienden en familie aan tafel, die vol staat met goede dat God ons op deze aarde kan geven. Gezelschap, gesprek, plezier. Zonder de HEER zou je het goede niet kennen. Hij heeft het uitgevonden. Jakobus zegt: Elke goede gave, elk volmaakt geschenk komt van boven, van de Vader van de hemellichten; (Jam 1:1 7NBV). In dat goede herken je God. Zo heeft Hij het bedoeld en gewild.
Wanneer je zo met elkaar feest viert, ben je dicht bij God. Want dicht bij het goede ben je dicht bij Hem. Na het feest ga vol dankbaarheid op weg naar de klik HEER in zijn huis, de tempel. In feeststemming! Samen met de anderen juich je: Hoera voor onze God, zing je: ‘loof de HEER want Hij is goed. eeuwig duurt zijn trouw– 2 Loof de allerhoogste God– eeuwig duurt zijn trouw– 3 Loof de oppermachtige Heer– eeuwig duurt zijn trouw– (Psa 136:1-3 NBV)…
De HEER geeft ons het leven… Godlof!
Een dierbare herinnering is het aan goede tijden met God en met elkaar. Dicht bij de HEER is het goed, dat weet je maar al te goed. Het door Hem gemaakte leven kan zo adembenemend mooi zijn!

Zo was het, wreed wordt je wakker uit je gedachten. Zo goed was het: licht, warm, feestelijk, vol vrede. Loof de HEER, zo was het. Je zou het nu niet meer uit je keel kunnen krijgen. Die is schor en droog en de woorden blijven in je keel steken. Je kunt het niet eens meer zingen, al wilde je het. Deze goede herinneringen laten je het gemis aan God nog eens diep, schrijnend voelen.
Ergens uit een hoek van je zelf, diep van binnenuit komt de gedachte: Als de HEER het eerder zo goed maakte, kan het toch weer zo worden. Ik moet de hoop niet verliezen, want de HEER is toch goed! Niet wat er gebeurt is beslissend voor mijn leven, maar Wie de Heer is: mijn Redder, mijn God. Verlies de hoop niet! Verlies de hoop niet…

Droefheid
Maar de herinnering en de hoop houdt geen stand. Want het is zo zwaar!
Er gebeurt zoveel al uw golven slaan zwaar over mij heen. (Psa 42:8 NBV), verzucht de gelovige in vs 8. Bijna een jaar lang leef je in angst en beven en net als je weer een beetje hoop begint te krijgen op genezing, slaat een nieuwe golf van slecht nieuws over je heen. En bijna ga je helemaal onderuit. En weer en weer… golf op golf
Je hoopt op het ‘water’ dat je dorst naar God lest, maar je krijgt de chaotische vloedgolven die je leven dreigen te verwoesten. Dit is het toch niet wat ik nodig heb HERE wil je wel uitschreeuwen. Pijnlijk snijdt het door je heen de teleurstelling van het niet kunnen begrijpen waarom dit toch zo gaat. En de schaamte die je door merg en been gaat, dat je niets hebt om die mensen om je heen – die je fel bestoken met hun vraag: waar blijft jou God nu dan! Dat je niets hebt om hun tot zwijgen te brengen. En zij blijven je bestoken met hun pijlen die dwars door het schild van je geloof heen slaan en pijnlijke wonden in je achterlaten.
En toch komt deze gelovige met al zijn onbeantwoorde vragen dichter bij zijn God. God die eerder zijn liefde toonde, die je tot zingen bracht –zelfs ’s nachts-Door Hem ging je danken en bidden. Je realiseert je: Hij is een altijd de vaste grond onder mijn voeten geweest. De mensen om me heen stellen me alleen maar pijnlijke vragen, maar God was er wel voor mij. Ik weet het nog zo goed! Juist mijn verdriet doet me aan de HEER denken. Want er is maar één die me echt kán helpen: de HEER, mijn rots.
En weer borrelt diep uit zijn wezen de hoop op: als iemand kán helpen, dan is Hij het. Er is maar één die me uit deze chaos kan redden! Laat ik de hoop niet verliezen: de HEER is toch mijn God. Hem ontgaat niets. Hij ziet me én kan mij ook redden. Zál mij redden. Al kan ik me niet voorstellen hoe.

Duidelijkheid
Als de ellende toeslaat in het leven gaat de één vloeken en de ander bidden, schreef iemand eens jaren geleden. Deze gelovige gaat bidden. Hij betrekt een ander in het gesprek met zichzelf: de HEER zijn Redder.
Zijn dorst en droefheid brengen hem tot bidden.
En de HEER doorbreekt het malen van zijn gedachten. Want ja, de dorst en droefheid brengen naar boven wat Hij diep in zichzelf al wist van God: Hij is mijn God. Ik begrijp niet wat er nu gebeurt, maar u bent wel mijn God. U zúlt me redden.
En het gebed brengt de duidelijkheid die de hoop zo nodig heeft!
Nee, niet over alles wat er gebeurt en hoe je het moet verklaren. De chaos in het leven wordt er niet duidelijker van. Maar wél wie God is:
God is rechtvaardig, Hij vecht voor mijn zaak, Hij zal mijn vijanden met hun scherpe vragen tot zwijgen brengen.
Als er iemand kan helpen, kan Hij het. Hij is het licht in het donker van de chaos, Hij is de waarheid die de leugens zal ontmaskeren. Ik weet niet hoe de HEER dat doet, maar wel dát Hij dat doet. De komst van zijn Zoon is allesbelovend! De HEER is zelf het antwoord op mijn dorst en droefenis.
Hij is Zelf de duidelijkheid in zijn bedoelingen met deze wereld, met mij!
Om Wie Hij is weet ik dat ik weer bij Hem zal zijn, dat ik Hem weer zal loven.
Mijn dorst wordt gelest, voor mijn droefheid is er troost.
Want zo is onze God. De God die mij ziet en mij redt.

Dat is duidelijk!

Amen

Liturgie

1. Zingen: Gez. 479 Aan U behoort, o Heer der heren

Zingen: B 60 Als een hert dat verlangt naar water
2. Stil gebed, Votum, Zegengroet

3. Zingen: Ps. 125, 1 en 2

4. Vermaning: Dubbelgebod

5. Zingen: B 67 U verzadigt mij met uw liefde Heer

6. Kinderdeel + zang: B 221 Ik zag een kuikentje

7. Gebed

8. Lezen: Ps. 42/43

9. Preek

11. Zingen: Ps. 42, 1-3

12. Gebed
13. Collecte

14. Zingen: Gez. 456,1 en 2 Zegen ons, Algoede

15. Zegen

16. Zingen: Gez. 456, 3 Amen, amen, amenBeluister

Richt. 15/16 – preek – VB – 08-7-2011 - Simson

2011-07-10T04:25:00.000-07:00

Simson 2 – God overbrugt de kloof
doop: Liselot Janse, Nina Runhaar en Jessie Pietersma

Jack Sparrow Deze figuur kennen jullie vast wel (wie?).
Voor wie hem niet kent (mensen thuis): dit is Jack Sparrow, de hoofdpersoon uit de serie piratenfilms: ‘Pirates of the Carribean’. In mei ging alweer de vierde film over deze piraat in première. Dat is veel voor films: vier delen met in principe het zelfde verhaal. En toch deze films lijken daar niet onder te lijden. De bezoekcijfers breken opnieuw records. Wéér méér dan de vorige keer. Dat komt vooral door deze kapitein Jack Sparrow. Hij is zonder meer de populairste figuur in deze films. Een grote publiekstrekker.
Waarom is hij zo populair? |Verhalen over zeerovers zijn immers nogal gedateerd.
Ja, Sparrow wordt gespeeld door een uitstekende acteur, maar dat is volgens mij niet de enige verklaring voor het succes van deze films. Jack Sparrow is zo populair, omdat hij een held is zoals veel mensen die tegenwoordig graag zien. Het type held datin onze tijd past. Een anti-held. Sparrow is geen held maar een schelm, die vooral voor één persoon heel goed zorgt: en dat is voor zichzelf. Hij is zo egoïstisch als het maar kan, een ietwat kwaadaardige schelm. Als je niet oplet besteelt hij je; in elke haven heeft hij een ander liefje dat hij iedere keer weer laat zitten; en als hij de kans krijgt verraad hij je. Veel mensen hebben een appeltje met hem te schillen en hij wordt dan ook regelmatig opgepakt, maar hij weet altijd weer te ontsnappen. Hij is een handige bedrieger, zelfs zijn metgezellen zijn voortdurend voor hem op hun hoede. Schaamte is hem vreemd en als hij weer eens op bedrog betrapt wordt, dan neemt hij dat met een verontschuldigende grijns. Jammer mislukt, helaas ontdekt, volgende keer beter. Niemand kent zijn hart, heel soms denk je even dat hij iets uit liefde doet. Maar daar ben je bij hem nooit helemaal zeker van. Maar hij doet dat allemaal in stijl en met gevoel groot voor humor.
Die combinatie maakt hem geliefd.
Maar eigenlijk is het een trieste figuur. Hij durft niemand te vertrouwen en hij wordt ook door niemand meer vertrouwd. Heel anders dan iemand als David, de bijbelse koning, die wij als juist als held zien omdat hij niet aan zichzelf denkt en met gevaar voor eigen leven grote daden doet.
Maar misschien is Jack Sparrow wel meer de ‘held’ die in onze tijd past. Zoals hij zijn ook velen van onze tijdgenoten. Zij streven niet naar heldendaden: het beste wat ze kunnen verzinnen is goed voor zichzelf zorgen in dit leven. En daarbij moet je niet al te moedig zijn, dat zou je je eigen leven wel eens kunnen kosten en ook niet al te eerlijk... Al te eerlijk is buurmans gek. Je moet een beetje sluw zijn en gewoon zorgen dat dit niet ontdekt wordt. Veel tijdgenoten leven hun leven op hun manier en daarbij staan zijn zelf in het middelpunt van hun leven.
“I did it my Way’ (ik deed het op mijn manier), is een populair lied op begrafenissen en dat is niet voor niets zo. Het is tegenwoordig ‘in’ om een rebel te zijn. Is Sparrow daarom zo populair? En trekt ook daarom iemand als Herman Brood tien jaar na zijn dood daarom nog steeds zoveel aandacht? En dat terwijl hij met een bandeloze levensstijl zijn lijf verwoestte en toen maar een einde aan eigen leven maakte. Zijn vrouw en zijn kind liet hij alleen achter.
Men praat over hem als een held. Zijn dát onze helden? Vreemd toch…
Dat is dan lastig voor de ouders van opgroeiende kinderen, zeker voor de christelijke, dat Sparrow populair is, want dan willen onze kinderen vast zo zijn als hij dat is.

Onvrome ‘held’
Simson lijkt op Jack Sparrow.
Geen piraat, maar wel een anti-held. Officieel hoort hij bij de Here, toegewijd als een Nazireeër. Simson mag geen onrein voedsel eten, geen wijn drinken en zijn haren niet laten knippen. Hij geniet de zegen van de Heer als hij opgroeit. Maar eenmaal volwassen leeft hij zijn eigen leven. Geen onrein voedsel? Nou, Simson eet wel van de honing uit het karkas van de leeuw die hij verscheurd had (14,9). Daarmee wordt hij onrein. Geen wijn? Simson organiseert wel een drinkfeest als bruiloft (14,10). Het woord dat voor feest gebruikt wordt betekent ‘drinkgelag’. Zou hij zelf niet meegedronken hebben op zijn feest? Tenslotte verspeeld, zoals we allemaal weten Simson zelf het laatste teken van zijn wijding aan God als hij zijn haren kwijtraakt aan een Filistijns schatje (16,19).
Maar Simson springt niet alleen slordig met zijn wijding als Nazireeër om. Hij leeft op gespannen voet met de hele wet van God. Om maar een paar dingen te noemen: hij wil een heidin als vrouw (dat was nou net de zonde van Israël in die richterentijd), hij is zijn ouders ongehoorzaam (hij negeert hun protest); hij bezoekt de hoeren en gaat losse verhoudingen aan met vrouwen, zoals die met Delila. Gedrag dat in Gods wet gewoon streng verboden is: er staat zelfs de doodstraf op. Onbegrijpelijk voor een rechter van Israël. Wat een voorbeeld!
En zijn heldendaden inspireren ook al niet. Ja ze zijn wel indrukwekkend, maar hij doet ze niet voor de HEER. Hij doet ze ook niet voor het volk Israël. Hij doet ze voor zichzelf: om zichzelf te wreken op zijn vijanden. Steeds lees je dat weer, zelfs bij zijn bittere einde.
Ja je kunt echt van Simson zeggen: ‘He did it his way’. Hij trok zich van niemand wat aan, niet van God niet van gebod. Een rebel van het zuiverste water.
Als rechter van Israël is hij wel een heel slecht voorbeeld voor de anderen. Ik stel me voor dat sommige Israëlische ouders, zelfs in die slechte periode voor Israël, wel eens diep gezucht hebben met zo’n slordige, onverschillige en ongehoorzame machoheld als Simson. Stel je voor dat hun kinderen een voorbeeld aan hem gingen nemen.
Broers en zussen, in onze tijd lachen we vaak wat om schelmen als Jack Sparrow en Simson. Ook wij (gek is dat hè), wij zijn toch ook kinderen van onze tijd! Veel mensen vinden dat ergens wel stoer, zo’n macho-held, zo’n egotripper. Maar als je er over nadenkt in het licht van Gods wet, is het in feite diep triest: dit is niet wat God wil. Het is niet zijn bedoeling dat mensen een groot ego hebben en egoïstisch leven. En als dat soort rebellen in onze tijd in de mode zijn, moet je goed beseffen dat die mode ook invloed heeft op ons (…en op onze kinderen!)
Die willen dan ook zo zijn. Simson is geen voorbeeld voor onze kinderen, hoe stoer hij er ook uitziet. Nee, Simsons vroomheid is beslist geen voorbeeld voor ons… maar ‘t voelt soms anders. Je voelt de invloed van de mode.

Simson is een gelovige!
Heel wat bijbellezers zijn dan ook ronduit verlegen met Simson. Vooral ook met zijn levensstijl. De gestudeerde bijbeluitleggers vergelijken Simson dan ook wel eens met een ‘kromme stok, waarmee de Heer toch een rechte slag kan slaan. Maar door Simson alleen maar een ‘kromme stok’ te noemen, een mislukt kind van God, doe je hem en doe je God tekort.
Het is heel spannend, maar er is hier meer aan de hand. Heb 11. zet Simson in het lijstje van de gelovigen (Heb 11,32v). Volgens mij wordt Simson bedoeld met ‘die gelovige die in de oorlog een machtige held werd.”
De HEER komt heel diep in zijn leven! Het is de ‘Geest van de HEER’ die hem tot zijn grote daden aanzet. In 13,25 lezen we dat als opschrift boven al die andere keren. Al die grote, en soms ook verschrikkelijke daden van Simson doet hij onder invloed van de Geest van God. Dat moeten we goed beseffen. Onder invloed van de Geest: verscheurt hij een leeuw (14,6); doodt hij dertig Filistijnse jonge kerels (alleen maar) om hun mantels (14,9) en scheurt hij de touwen van zijn lichaam (15,14). Pas als Delila zijn haar afgeschoren heeft, verlaat de Here Simson (16,20). Zo staat het er. Tot die tijd was Hij er dus gewoon bij, zelfs daar bij Delila. Als dat er zo staat dan weet je ook de Geest van de HEER Simson zelf bij al zijn krachtige daden nabij was. Dan kun je Simson toch geen ongelovige noemen. De Heer verbindt zich met hem.
En Simson leeft (op zijn manier) met de HEER, dat kun je ook horen aan zijn gebeden. Er zijn twee in Richteren terecht gekomen. Ja Simson bad! En dat maakt hem een gelovige.
In het eerst gebed, na de slag bij ‘Kaakheuvel’ waar hij 1000 Filistijnen doodt, klinkt hij stoer, maar hij erkent wel dat hij zijn kracht en zijn overwinning aan God te danken heeft.:
18 …: 'Aan u, Heer, heb ik deze geweldige overwinning te danken. Moet ik nu sterven van de dorst en alsnog in handen vallen van die onbesnedenen?'
19 Toen liet God in de kom van het dal bij Lechi de aarde openbarsten. Er kwam water uit en Simson dronk ervan, zodat hij weer helemaal op krachten kwam. En hij noemde die bron, die tot op de dag van vandaag bij Lechi is te vinden, En-Hakkore. (Richt 15:18-19)

Het tweede is vlak voor het einde van zijn leven. Simson heeft voor het eerst zijn eigen kwetsbaarheid en machteloosheid leren kennen en dat hoor je in de toon van zijn gebed 'HEER, mijn God, denk toch aan mij! Geef me alstublieft nog eenmaal genoeg kracht, zodat ik me voor minstens een van mijn beide ogen op de Filistijnen kan wreken.' (16,28) Simson is een biddende anti-held
Simson erkent dat de HEER zijn kracht is en zoekt hulp bij hem. Simson is een gelovig man! Al zou je dat niet zeggen als je naar zijn levensstijl kijkt. Maar de levensstijl van Simson zegt kennelijk niet alles, dat de HEER in Simsons leven aanwezig is, is hier beslissend.

Belofte voor doopouders

Beste doopouders, wat moeten jullie nu met Simson? Wat moesten de Israelische ouders met Simson? Zijn levensstijl is geen voorbeeld voor jullie kinderen. Maar spannend genoeg is hij wel een gelovige. De HEER is met Hem.
Hier schuilt een belofte in voor jullie, ouders, jullie en onze kinderen en voor ons.
In Simsons dagen is de afstand tot het normale geloven groot geworden. Er is een kloof ontstaan tussen wat ‘gewoon’ vroom is en de werkelijke levensstijl van veel Israëlieten. Als de Heer een rechter gestuurd had om hen daar aan te herinneren, zouden ze het denk ik helemaal niet begrepen hebben: zo vér waren ze van de HEER vandaan. God overbrugt de kloof en haalt hen op waar ze dan zijn en komt hen halen. Dus stuurt Hij hen Simson. Zijn rechter Simson komt dáár binnen waar een groot deel van het volk op dat moment ook leeft. Op grote afstand van God. Zijn levensstijl getuigt ervan. Dat is geen pleidooi voor ongehoorzame levensstijl. Maar wel voor de grote trouw van de Heer is. Zelfs als zijn volk vér van Hem wegdwaalt, komt hij het halen waar ze dan zijn. En spreekt ze aan op een manier die ze op dat moment kunnen begrijpen. Simson is de rechter die ze op dat moment verdienen. Op dat moment bij hen past. Je ziet er de toewijding in van God in, die zijn volk niet in de handen van hun vijanden wil laten. En hen en hun vijanden de Filistijnen wil laten zien dat Hij de grootste is. Hij begint met zijn macht te tonen, pas daarna kan Hij zijn volk aan de wet herinneren.
In onze tijd is het niet veel anders. Ik droom nog wel eens van vroeger. Die tijd dat we allemaal samen in de kerk zaten: hele families,hele gezinnen en hele vriendengroep. Alsof het heel gewoon was. Toen leek het nog zo gewoon. Samen in de kerk zonder al te veel vragen.
Die vanzelfsprekende vroomheid is er niet meer. En ook zitten we niet meer allemaal samen in de kerk. En het lijkt wel of er steeds meer vertrekken. Vooral jongeren. We zien overal lege plaatsen, en we missen mensen. Iedere zondag. Oh we missen ze zo: vrienden, familieleden en kinderen. Het is geen goede tijd voor de gemeente van Christus in Nederland. Naast zegen is en veel zorg. In deze tijd moeten jullie je kinderen opvoeden.
En gewone vroomheid komt niet meer over. Want we leven in een ongelovig klimaat. Je moet soms een heel andere taal spreken om de volgende generatie te bereiken. Vrome gebruiken van vroeger spreken velen niet meer zo aan.
Maar net zoals toen blijft de Heer trouw. Hij is een God die zondaren zoekt. Door de Heer Jezus Christus heeft Hij de weg gebaand en zal Hij ook steeds blijven proberen de kloof te overbruggen, zal hij ons halen waar we nu zijn. Steeds weer opnieuw als dat nodig is. Dat ziet er wel eens anders uit dan de vanzelfsprekende vroomheid van vroeger. Niet zo vanzelfsprekend christelijk als vroeger. Niet in die vormen, niet in die taal. We moeten van veel verder weg komen. En onze kinderen ook.
Maar de Heer overbrugt zelf die kloof en komt je halen, want zo trouw is Hij. Dat zie aan Simson. Dat zie je aan zijn Zoon Jezus. Die trouw is een grote belofte voor de ouders van nu.
God heeft zich aan jullie kinderen verbonden. Hij zal niet loslaten wat zijn hand begon. de doop van jullie kinderen heeft dus grote betekenis. Juist in deze tijd.

Amen.

Liturgie

Intro: B 77 U die mij geschapen hebt (Aanbidding)
Ps. 18, 1 en 8 Ik heb U lief van ganser harte , HERE

Stil gebed, votum en zegengroet

Zingen: B 42 Met vreugde zal ik tot U zingen, Heer

Doopformulier (pt)
vragen:

Kinderen

Zingen: B216 Weet je dat de Vader je kent

Doop:

Zingen: B 93 Heer U doorgrond en kent mij (Ps. 139)

Lezen: Richt 15/16

Preek

Zingen: Gez. 451 Alle roem is uitgesloten
Gebed

Collecte

Zingen: B 136 Ik ben zo dankbaar Heer...

Genade op Genade - Simson 1 - Richt 13,1 - 14,3 - preek - 26-6-2011

2011-06-26T07:36:00.000-07:00

Christelijk geloof is de vanzelfsprekendheid voorbij. Kinderen volgen hun christelijke ouders niet vanzelfsprekend in hun geloof. Dat lijkt een cliché. Er is al zoveel over geschreven, maar als je deze 'ex-christenen' in de praktijk meemaakt, voelt dat helemaal niet gewoon. Je voelt je als christen steeds vaker alleen staan, ook tussen je eigen familie. Vanmorgen een eerste preek over geloofscrises binnen het volk van God.

Angstige vraag
Laatst was ik op een feestje waar de christenen in de minderheid waren.
‘Niet zo bijzonder’, zullen jullie misschien denken, ‘dat zal tegenwoordig wel vaker voorkomen in ons land.’ Ja, dat is helaas waar! Wij zijn een post-christelijk land, zoals dat dan wel heet, ‘ooit-christelijk’. Dus zijn er veel ex-christenen om ons heen. En dan ben je al gauw in de minderheid.
Hier op de Veluwe kun je nog een andere indruk krijgen, er wonen hier nog veel christenen bij elkaar. En je zou kunnen gaan denken: dat is overal zo. Maar bijna overal elders in ons land ben je in de minderheid: in het bedrijfsleven, in de politiek, in de sportclubs en op de scholen. En hoe tegennatuurlijk ook, daar raak je aan gewend.
Toch vond ik het déze keer onthutsend om in de minderheid te zijn: want dit was op een familiefeest. 2/3 van de gasten was niet christelijk. En de helft daarvan niet meer christelijk. Met de meesten van hen heb ik samen in de kerk gezeten, van enkelen zelfs hun belijdenis meegemaakt. We hadden er soms hele gesprekken over met elkaar. Tegenwoordig niet meer. Wat eerder heel natuurlijk ging, voelt nu vaak ongemakkelijk. Vreemde gesprekjes zijn het: ‘Religie voor Atheïsten’, zegt hij me enthousiast, ‘ken je het?’ ‘Ik zag het in de boekhandel liggen en heb het gelijk meegenomen.’ ‘Het lijkt me héél interessant’. Ik kijk hem, pijnlijk getroffen, aan. ‘Ach’, denk ik, ‘wat heb je nou aan religie zonder de Heer Jezus.’ Een oude wond gaat open en ik val even stil. Zijn enthousiasme over het onderwerp, maakt me duidelijk, dat hij mijn reactie helemaal niet zou begrijpen. Dus laat ik het er maar bij. Met de volgende gast heb ik het maar helemaal niet over zoiets als christelijk geloof, hij is aangetrouwd en heeft het niet zo op christenen.
Samen bidden doen we niet meer, we geven elkaar er gelegenheid voor, als het er al van komt. Aan het einde van de middag voel ik me een vreemdeling midden tussen mijn eigen familie. Hoe vertrouwd en bekend sommigen ook voor me zijn, ik realiseer me weer eens dat we inmiddels óók vreemden voor elkaar geworden zijn. En dat kan ik die middag even niet meer van me afzetten!

Ik moet denken aan een boek dat ik al jaren geleden gelezen heb en dat diepe indruk op me maakte. Het heet ‘De Gereformeerden’ en het is geschreven door Agnes Amelink. Het is de geschiedenis van een gereformeerde kerken aan de hand van de geschiedenis van een gereformeerde familie, de familie Zomer. Aan het begin van de twintigste eeuw zijn de ouders nog zeer kerkelijk betrokken, orthodox gereformeerd. Maar hun kinderen en kleinkinderen zijn dat aan het einde van die eeuw niet meer. Er is nog iets onduidelijks over van hun geloof.
Broers en zussen, ik word er onrustig van. Wat staat ons te wachten? Zijn wij, christenen, straks niet alleen in Nederland maar ook in onze families in de minderheid? De meeste christenen ouder, de meeste ex-christenen jonger?

Of zoals Jezus zegt: ‘als de Mensenzoon komt, zal hij dan geloof vinden op aarde?' (Luk 18:8 NBV)
Andere tijden?
Broers en zussen, het is ook gewoon de tijd waarin we leven! De publieke opinie is onchristelijk. Er is maar weinig begrip voor typisch christelijke waarden en normen. Veel van onze medeburgers vinden ons gevangen zitten in achterhaalde opvattingen en willen ons daar voortdurend van bevrijden. Ook als wij daar helemaal niet om vragen.
We leven in een onchristelijk klimaat. En net zoals je nat wordt van de vele regen in een regenachtig klimaat, zo raakt je doorweekt door dit soort ideeën in een onchristelijke klimaat.
En je mag je afvragen: kan ons geloof daar wel tegen? Tegen dat onchristelijke klimaat. Is het gevaar niet groot dat steeds meer christenen de strijd opgeven en ex-christelijk worden?||
Als je zo om je heenkijkt, zou je denken van wel. Maar toch zijn er eerder in de geschiedenis van Gods volk zulke tijden geweest. Lezen Richt 13,1 -14,3
Weer deden de Israëlieten wat slecht is in de ogen van de HEER. (Richt 13:1 NBV) Het is de zesde keer dat dit zinnetje in het boek Richteren staat. En er staat ook nog twee keer: ieder deed wat goed was in eigen ogen. Broers en zussen, het was toen een slechte tijd voor gelovige Israëlieten. En het was geen korte periode, die Richterentijd duurde wel driehonderd jaar! Stel je voor van 1711 tot 2011 deden veel ‘gelovigen’ ‘wat slecht was in de ogen van God’. Driehonderd jaar lang! Okay, er waren periodes van bekering. Maar het gaat steeds weer fout. En als je alle 21 hoofdstukken van het boek Richteren in één keer overziet, steeds meer fout. Het lijkt op de grafiek van de resultaten van een slecht lopend bedrijf.

Wat gaat er fout? ||De Israëlieten deden wat slecht is in de ogen van de HEER betekent dat ze ‘andere goden’ dienden. Heel letterlijk is dat ze vertrouwen op goden als Baäl en Astarte. Vruchtbaarheidsgoden waar de mensen in het Midden-Oosten van toen heel veel van verwachtten. Broers en zussen, andere goden dienen is veel meer dan alleen ‘naar een andere kerk gaan’. Wat andere rituelen en zo! Het is voor je hele leven, je geluk ‘ergens anders’ zoeken. Nadrukkelijk niet bij de HEER maar ‘bij iemand anders’! Da’s precies zo als de ex-christenen in onze tijd doen: ze verwachten het niet meer van de Heer.
Toen kwam het al heel snel na hun bevrijding uit Egypte, met al die wonderen; snel na hun reis door de woestijn, waar ze de HEER echt goed hadden leren kennen en ook snel na de verovering van het hun beloofde land. De derde en de vierde generatie na de uittocht lijken hun vertrouwen in de HEER allang weer kwijt en gaan voor de mode van die tijd. Voor de gouden bergen die Bäal en Astarte hen beloven.
En als je dán nagaat dat ze HEER écht goed hadden leren kennen: een nauwkeurig uitgeschreven wet (de Tora), en precies voorgeschreven rituelen voor het dienen van de Heere, dan is het contrast enorm. Ze weten er eigenlijk niets meer van en ‘ze doen er nauwelijks nog wat aan’. Je kunt je het bijna niet voorstellen. In driehonderd jaar slijt het geloof in de HEER bijna helemaal weg: bij de jongeren maar ook bij de ouderen. Ze gaan hun eigen gang. En dat komt – net zoals voor ons nu- door de tijd waarin zij leefden.

Waar is God?
Er is er Één die ontbreekt in dit plaatje: waar is God hier ergens?
Is Hij ook nu bij zijn volk vandaan gelopen, zoals zij bij Hem vandaan gelopen zijn? Laat Hij het nu aan zijn lot over en moeten ze zich nu maar ‘op goed geluk’ zien te redden?
Paulus schrijft ergens: Als wij Hem ontrouw zijn, blijft hij ons trouw, want zichzelf verloochenen kan hij niet. (2Ti 2:13 NBV). Het antwoord op onze vraag, ‘waar is God hier ergens?’ is: ‘God-blijft-trouw’. Bekijk dit plaatje in Richteren maar eens goed. De HEER stuurt ongevraagd hulp. In het boek Richteren verloopt de geschiedenis volgens een vast patroon, steeds weer: zonde-straf-berouw-hulp. Daarin zie je Gods trouw, Hij geeft het niet op. Maar op dit punt in de geschiedenis –Richteren 13- is het volk kennelijk al zo ver van de HEER af komen te staan dat ze Hem geen hulp meer vragen (1-2). Het land wordt veertig jaar bezet door wrede Filistijnen, maar niemand bidt meer om hulp. Tenminste dat lezen we niet. Wat doet de HEER? Hij stuurt toch hulp, en laat het door een engel aankondigen. Die engel zag er niet uit als een engel, dat merk je aan de reactie, maar Hij komt wel met een boodschap van de HEER, die hulp belooft: U zult zwanger worden en een Zoon baren (3). Een bekend zinnetje, dat komen we later nog eens in de Bijbel tegen. Het schema verandert hier: zonde-straf-geen berouw – toch hulp! ‘de HEER blijft trouw.’
Maar je merkt wel dat het in een bijna, hopeloze situatie is. Hij laat de boodschap bij een vrouw brengen, in een volk waar de mán vaak als verantwoordelijk gehouden wordt. Die vrouw is daar onmiddellijk ontzettend blij mee, begrijpelijk ze was misschien al een hele tijd onvruchtbaar. Maar je merkt ook dat het voor haar ontzettend vreemd is ‘Hij leek wel een engel van God’ (6) Je hoort er haast in doorklinken, maar dat zal toch wel niet.
Haar man Manoach bidt, als hij de boodschap van haar hoort. Da’s mooi, toch nog een bidder in Israël! Maar ’t wel een vreemd gebed, hoor. Zijn vrouw heeft hem bijna letterlijk vertelt wat de boodschapper gezegd heeft. De hulp komt via hun zoon en dat zal een nazireeër zijn, een aan God gewijde. Die naam doet trouwens ook aan een andere Redder denken. Ze vertelt haar man ook precies wat dit betekent: geen wijn en niets onreins. Maar toch bidt Manoach: ‘wat moeten we doen wanneer de jongen eenmaal geboren is?’ (8) Hij vraagt naar de bekende weg. Helemaal al omdat Hij dat al had kunnen weten. Het Nazireeërschap staat in de Tora, de wet van God. In Numeri 6 staat het uitvoerig beschreven. Manoach hoort die wet te kennen, maar Hij kent de wet niet!
Hoe reageert de HEER? Hij stuurt de boodschapper gewoon nog eens een keer. Uiterst geduldig verdraagt Hij onbegrip en de onkunde van Manoach. Ik denk wel eens, ‘hoe zou ik op een verschijning reageren?’. Natuurlijk schrik je en vraag je je van alles af. Heb ik het echt gezien en echt gehoord? Maar je krijgt hier wel de indruk dat zelfs Manoach en zijn vrouw, de ouders van de redder, in dat ongelovige klimaat in het Israël van toen., zelf ook heel ver van de HEER vandaan gegroeid zijn. Ze kennen Hem eigenlijk maar nauwelijks, en herkennen een boodschapper van Hem dus ook niet. Vooral Manoach snapt niet wat hem overkomt, en hij komt toch uit een volk dat de HEER heel goed heeft leren kennen! Het is onthutsend!
Maar zelfs dan blijft de HEER trouw en geduldig bij zijn volk. Waar is de HEER? Nou, Hij is trouw zelfs als zijn volk dat helemaal niet is!

Perspectief
Broers en zussen, ik vind het soms schrikken als ik de ontwikkelingen in mijn familie zie: al zoveel ex-christenen. Heel anders dan ik dertig jaar geleden ooit had kunnen denken. Ik kan er soms niet echt bij. Sommigen zijn echt vér bij de HEER vandaan gegroeid. En in hun spoor leren andere, jongere, familieleden, de Heer helemaal niet meer kennen. Ze groeien zelfs zonder Hem op. Dat verbijstert me. En het wordt al zo’n grote groep met elkaar! Wat zou ik ze graag weer eens blij elkaar in de kerk zien! Wat zou ik ze graag weer samen bij de Heer zien.
Misschien is dat ook wel zo in jullie families! Het zal niet overal hetzelfde zijn, maar het komt véél meer voor, dat weet ik wel. Het is heel gewoon geworden om ook meerdere niet (meer) christelijke familieleden te hebben.

Dit is niet nieuw, begrijp ik uit ons bijbelgedeelte. Dit kwam ook al bij het oude volk Israël voor. Ik vind het dan heel bemoedigend te zien hoe God de Vader hiermee omgaat. Zijn volk blijft van Hem en Hij blijft bij zijn volk; ook als ze niet meer geloven stuurt Hij hulp. God is niet veranderd sinds die tijd: de grote Redder, onzen Heer Jezus Christus, kwam ook zonder dat zijn volk berouw had. En nog steeds stuurt God boodschappers in de levens van ex-christenen, ja zelfs in dat van atheïsten.

Andries Knevel schreef een boek met bekeringsverhalen van atheïsten: Niets is onmogelijk. Dat blijkt ook nog regelmatig voor te komen. Je merkt aan die verhalen dat de Heer in de buurt is. Broers en zussen: God heeft ons mensen lief, ook die mensen die niet meer van Hem houden! Want God is trouw.
Zelf in onthutsende situaties, zoals op ons familiefeest, mag je weten dat Hij daar ook bij is en dat weet.
Toen stuurde Hij ongevraagd Simson. Wonderlijk, maar toch de HEER toegewijd groeit hij als nazireeër op. ‘Voorspoedig’, want hij werd door de Heer gezegend. Toch lijkt Simson op sommige van onze familieleden. Zij groeiden ook vaak aan de Heer toegewijd op(dat gebeurt in de doop: in Christus geheiligd) op, onder Gods zegen, in de warmte van de gemeente en na toerusting op catechisatie en club en na jaren christelijk onderwijs soms. En toch zijn hun eerste stappen als volwassen mensen –soms al eerder- bij de HEER vandaan. Dat was ook zo bij Simson: het eerste wat hij doet is tegen alle geboden van God in, een vrouw zoeken onder de Filistijnen. Onder de niet-christenen, zouden wij zeggen. Een wonderlijke verlosser die Simson, wonderlijk voorbeeld voor de anderen. Daarover wil ik het de volgende keer nog eens hebben.
Maar zelfs als Simson ontrouw is, ook nu blijft de HEER trouw. Hij blijft bij zijn volk komen (4) en gaat verder op de ingeslagen weg. Dat is toch bij alle verdriet een grote troost. God is ook genadig voor afvalligen en blijft vasthoudend naar hen op zoek.

Dat weten we van die latere Redder die Hij stuurde: De Heer Jezus. Net zoals zijn Vader op zoek naar zondaren, ook naar ex-christenen. Zie je, Hij is nog altijd dezelfde: Zichzelf verloochenen kan Hij niet. God is trouw. Als we weer eens een familiefeestje hebben, moet ik daar maar aan denken. Als God het niet opgeeft, zou ik het dan wel doen? Ik ga er maar eens over na denken hoe ik daarin met de Heer mee kan werken.
Dat is vast en zeker hoopvol, want met zo’n God is niets onmogelijk. Amen

Liturgie

1. Zingen: B 56 Here der heren, Koning der koningen

Ps. 117 Looft, alle volken, looft de Heer

2. Stil gebed, Votum, Zegengroet

3. Zingen: Ps. 146, 1 en 3

6. Kinderdeel + zang: B 224 Lees je Bijbel, bidt elke dag

7. Gebed

4. Bemoediging + Dubbelgebod Heb 11,1-3 ; 32-40

5. Zingen: B 77 U die mij geschapen hebt

8. Lezen: Richt 13, 1- 14, 3

10. Preek

11. Zingen: Gez. 297 Toch overwint eens de genade

12. Gebed
13. Collecte

14. Zingen: Gez. 459, 1-8 AMVMVMVA (A= allen, M= mannen V = vrouwen)

15. Zegen

Gal. 5, 13-26 – preek – 12-6-11- Pinksteren

2011-06-14T05:23:00.000-07:00

'Verlangen naar vrijheid' beluister

Openbare geloofsbelijdenis van:
Petra Bouwman, Martijn Bouwman, Brain & Marriëlle Pietersma en Kai Boonzaijer

Misbruik
Verkeerd gebruik kan grote schade geven.
Probeer maar eens een spijker met een schroevendraaier in de muur te slaan. Dat deed ik wel toen ik op kamers woonde. Nergens een hamer in de flat te vinden en te weinig geduld om er ergens één te gaan lenen, maar wel een schroevendraaier met een zwaar heft. De muur was zacht, de spijker kort en scherp, dat moet toch ook werken, denk je dan. De eerste klap is zowaar raak, de spijker zit al, de tweede jammerlijk mis: een brok muur valt met spijker en al op de grond, een gapend gat blijft achter. Daar kan ik voorlopig niets meer op hangen. Ik had die schroevendraaier ook niet voor spijkers moeten gebruiken. Daarvoor is die niet. Had ik maar…
Wat waar is voor de schroevendraaier en die spijker, is nog indringender waar voor een mes. Goed gebruikt kan een mes je helpen om in leven te blijven: je kunt er je brood mee smeren, je groente en vlees mee snijden, maar het mes kan -verkeerd gebruikt- ook een leven verwoesten: ik kan er iemand mee verwonden, ja zelfs mee doden. Dan is de schade onomkeerbaar. Veel erger dan met die schroevendraaier en die spijker.
Vrijheid kun je kennelijk óók verkeerd gebruiken. Verwoestend verkeerd!

Paulus waarschuwt: misbruik die vrijheid niet ...(13), Paulus schrijft dit in een brief aan de christenen in de regio Galatië, in het Turkije van nu. Mensen die God al kennen. En toch bedoelt hij niet dat christenen eigenlijk niet vrij kunnen zijn, maar zich wel aan de regels moeten houden. Omdat vrijheid voor een christen verkeerd zou zijn, of zo. Dat kan hij namelijk niet aan. Sommige mensen kijken tegenwoordig ook wel zo tegen christenen aan: 'jullie mogen zeker niets" Want christenen zijn niet vrij. Maar Paulus vertelt hier een heel ander verhaal: jullie zijn (juist) geroepen om vrij te zijn. Vrijheid is onze- deze boodschap is ook voor ons bedoeld!- roeping. We zijn bestemd om vrij te zijn.
Paulus waarschuwt hier alleen voor misbruik. Verkeerd gebruik van vrijheid brengt grote schade toe. Er volgt een hele lijst. in eigentijdse termen: platte, liefdeloze, seks; angstig bijgeloof in nepgoden, witte en zwarte magie om je leven te redden, gekmakende eenzaamheid, moordende concurrentie, allesverterende verlangens die nooit eens, nee nooit eens bevredigd zijn, woeste feesten als uitlaatklep voor een ongelukkig leven. Nou ja, ga zo maar door. Paulus beschrijft een angstig, kil leven, dat zo nu en dan helemaal ontspoort, omdat het alleen onder invloed van seks, drank, nou van noem het maar op, vol te houden is. Verkeerd gebruikt, maakt vrijheid meer kapot dan je lief is.

Echt waar!
Hah, zullen sommigen misschien denken, daar heb je weer zo'n christen. Ze zeggen dat ze vrij zijn, maar dat is natuurlijk niet zo. Ze houden zichzelf voor de gek. "Vrij betekent, gewoon doen en laten waar je zin in hebt", hoorde ik Willem Paul zeggen in het programma Jong afgelopen week. Hij is als atheïst opgegroeid. Een vrije jongen, lekker los, ten minste, zo dacht hij er vroeger over. "Uitgaan, stappen, vriendinnetjes, met verschillende middeltjes experimenteren, ik had overal maling aan, weet je? 'En toch’ zei hij: “ik heb gemerkt dat als je altijd maar alles doet wat je wilt, dan loop je uiteindelijk tegen de lamp!" "Op een gegeven moment zijn mensen een beetje klaar met je, dan denken ze, je gaat maar lekker je eigen gang, maar zonder ons." "Als je dat heel lang hebt gedaan, dan betaal je daarvoor op een gegeven moment de prijs . Ik voelde me toen heel alleen en werd er erg ongelukkig van….
M.a.w. wie vrijheid alleen maar voor haar eigen verlangens gebruikt, blijft helemaal alleen over: Misbruik die vrijheid niet om uw eigen verlangens te bevredigen, (Gal 5:13 NBV) Paulus’ opmerkingen worden - -zelfs tegenwoordig nog- vanuit de praktijk bevestigd: 'als je los leeft ben je nog lang niet vrij.'
Ik denk dat je als zo los, voor jezelf, leeft, je ook tot jezelf veroordeeld wordt. Je in feite in jezelf gevangen komt zitten.
Uiteindelijk ben jij er alleen nog maar met jouw verlangens en kost het je steeds meer moeite die te bevredigen: losse vriendinnetjes, middeltjes, alcohol, geld, ze kunnen je een kick geven, je kunt je er even goed van voelen, vrolijk, los en vrij. Maar dat trekt snel weer weg. Voor de volgende keer heb je alweer méér nodig om dezelfde kick te krijgen. En uiteindelijk kun je er gewoon nooit genoeg van krijgen. ’t Is nooit genoeg en in je zucht naar bevrediging, raak je helemaal in je ban van jezelf. Je hebt niet eens tijd en energie om op anderen te letten. En de anderen lopen één voor één bij je vandaan…
Ik meen dit heel duidelijk te zien bij sommige wereldberoemde sterren. Ze hebben alles al en toch is het nog niet genoeg. Ik geloof niet dat deze mensen nog zoveel liederlijker zijn dan wij allemaal. Maar wel dat zij het leven vanuit een heel ander standpunt bezien. Voor ons blijft er veel te verlangen over. En wij denken nog vaak: ‘als we dat zouden hebben of dat zouden kunnen, dán zouden we helemaal gelukkig zijn.' Maar zij hebben alles al en zij weten inmiddels dat je ook als je alles hebt en bijna alles kunt, je verlangens nog steeds niet vervuld zijn. Wat Paulus zegt is echt waar: bevrediging van eigen verlangens brengen je geen vrijheid en geen vrede!

Een nieuw levensverhaal
Paulus vertelt ons een heel ander levensverhaal: “vrijheid is niet bedoeld om je eigen verlangens te proberen te bevredigen.” Het zal je niet lukken. Zodra je het probeert: begin je God kwijt te raken en je medemens en raak je –doodongelukkig- verslaafd aan jezelf. In beslag genomen door je eigen leven los van God: je eigen vlees.
Broers en zussen, eigenlijk is dit een heel bekend verhaal. Je hoort het al eeuwen overal om ons heen. In spreekwoorden als ‘geld maakt niet gelukkig en zo…’. En toch blijven we gevoelig voor de suggestie dat we het geluk voor onszelf, los van God en los van de meeste anderen, kunnen vinden: over geld zeggen we nog steeds dat het niet gelukkig maakt ‘ja maar ’t is wel fijn als je er genoeg van hebt.’ Onze verslaving is sterk.
We hoeven er niet meer aan toe te geven. Je Heer Jezus heeft je verlost van die verslaving aan je zelf. Sinds Eva zijn de mensen los van God en los van andere mensen, hopeloos met zichzelf bezig. Totdat de Here zijn volk een eigen land en zijn eigen Tora, zijn eigen wet, geeft. Die wet, die vingerwijzing leerde hen anders zien. Gods bedoeling met ons mensen, met zijn wereld, komt weer in beeld. In de geschiedenis van het oude Israël zie je dat: In het beloofde land vinden zij geluk in het contact met God en met hun medemensen. Daarvoor zijn ze geschapen! Heb God met alle macht lief en je buren als je zelf. Israël kende dan ook gelukkige tijden, en toch brachten ze het op de lange duur niet op om die wet, Gods vingerwijzing, te blijven volgen. Steeds weer haakten ze af op zoek naar geluk ergens anders. Ze raakten soms helemaal van God los, van hun volksgenoten los en in zichzelf verloren.
Totdat Jezus de Messias kwam: hij maakte mensen definitief los van de verslaving aan zichzelf. Van het verlangen voor zichzelf genoegen te vinden. Geluk voor zichzelf te zoeken in, nou ja noem het maar op. De Heer Jezus verloste ons mensen van zichzelf en van de torenhoge schuld die we inmiddels bij God hadden, van de machteloosheid om God te blijven zoeken. Hij maakte ons helemaal los van de banden waarmee we in onszelf gevangen zaten. Door Hem zijn wij weer vrij om te leven zoals God het bedoelt. Kunnen we Gods bedoeling weer zien en kunnen we ook zo leven… en door Gods ogen gezien gaat ons leven open en ontdekken wie we zijn: Gods kinderen geschapen om samen met de anderen voor Hem te leven.
Het is echt een wonder wat de Heer doet. Het is alsof je al jaren in hetzelfde huis woont, met de zelfde tuin, in dezelfde straat, in het hetzelfde dorp en in dezelfde regio. In hetzelfde dagelijkse leven Op een dag krijg je een boek in handen, een reisgids, en door die gids te lezen ontdek je –in je eigen o zo bekende omgeving; je dacht dat je alles al gezien had- ineens de weg naar het paradijs. Een begaanbare weg… een uitweg! Dat is er wat er gebeurt als de Heer Jezus in je leven komt: je komt los van dat je o zo bekende leven, dat van alles beloofd maar niets waarmaakt. Je krijgt een uitnodiging voor een ander leven in het Koninkrijk. Je wordt persoonlijk geroepen om vrij te zijn. Er gaat een wereld voor je open, want die vrijheid blijkt iets heel anders te zijn dan dat wat jij er eerst van begrepen had. Het is werkelijk een heel andere levensverhaal, broers en zussen, het staat dwars op wat wij soms nog als het toppunt van vrij leven zien: het is niet onafhankelijk, maar juist afhankelijk; geen zelfbediening, maar anderen dienen, niet graaien maar geven.
Je bent geen persoon die op zichzelf staat, maar hoort samen met de anderen thuis in Gods geestelijke werkelijkheid.
Onze Heer roept ons het leven anders te gaan zien, roept ons vrij te zijn bij Hem en vrede te vinden bij Hem. Verlost – vrij – vrede; de weg naar het nieuwe Jeruzalem.

De Gids (méér dan dat)
De Heer Jezus heeft ons van alle banden verlost. Er is maar één zaak waar Hij ons niet van verlost: onze eigen verantwoordelijkheid. We horen samen met de anderen bij God, Maar Hij verwacht dat wij daar zelf óók voor kiezen. God kiest voor ons, zonder onze keuze voor Hem af te pakken. Vandaar die oproepen in onze tekst Misbruik die vrijheid niet (…) om uw eigen verlangens te bevredigen, maar dien elkaar in liefde (13); 'Heb uw naaste lief als uzelf. (14); geef je zelf niet over aan de verlangens van wat je oorspronkelijke zelf wil (19-21); sla je oorspronkelijke, verslaafde zelf aan het kruis (24); zet elkaar de voet niet dwars en draag elkaar geen kwaad hart toe (26). Allemaal oproepen om nu ook zelf te kiezen, zelf verantwoordelijkheid te tonen.
En dat is ons zwakke punt: wie eenmaal verslaafd geweest is aan roken, is –zeker in de begintijd- nog steeds gevoelig voor sigaretten en dus voor nieuwe verslaving. Het blijkt altijd lekker ruiken. Zo is het ook met onze oude zelfzuchtige verlangen, het blijft aantrekkelijk. We zijn zo kwetsbaar om terug te vallen. En dan schrijft Paulus: “Denk erom, broers en zussen jullie zijn geroepen vrij te zijn". Dát is de reden van de waarschuwing.
De Heer Jezus en God de Vader laten ons in die kwetsbaarheid niet alleen. Zij hebben hun Heilige Geest gestuurd als onze Gids. Dat is Pinksteren! En weer ontnemen zij ons onze verantwoordelijkheid niet. De Geest komt naar óns toe, Hij wil ons leiden, maar wij moeten ons wel laten leiden: Wanneer de Geest ons leven leidt, laten we dan ook de richting volgen die de Geest ons wijst (25). Klik laat jullie leiden door de Geest, dan zijn jullie niet gericht op jullie eigen begeerten (16). Láát je leiden

Daar zie je de tegenstelling in één oogopslag: de eigen begeerte die om aandacht schreeuwt en de Geest die ons daarvandaan leidt. De Geest is een geweldige gave van God aan ons mensen. Een stuk van Zichzelf – de Geest- is onze persoonlijke Gids. Die ons niet alleen wegroept bij ons oude zelf maar ook op het spoor zet naar Gods Koninkrijk en het leven daarin. Als wij bij Hem blijven en in zijn spoor gaan, zijn we met God verbonden En zo raken we ook met elkaar verbonden (FvG; Rachel).. En Hij, de Geest, is ook een verzorger die ons voorziet van wat we nodig hebben om goed met onze nieuwe vrijheid om te kunnen gaan, om onze buren te dienen in liefde. In zijn spoor groeien we naar ons werkelijke zelf toe. Het lijkt een boomgaard overladen met vruchten, langzaam groeit het naar rijpheid: vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.
De Geest is onze Gids, Verzorger, Trooster, Inspirator en Krachtbron. De Geest is zo Gigantisch

Petra, Martijn, Brian, Mariëlle en Kai: jullie door onze God geroepen en door onze Heer Jezus verlost. Geroepen om vrij te zijn zoals God het bedoelt. Door de Geest in liefde verbonden met Hem, de Heer Jezus en met al de anderen die jullie buren in het leven zijn. Het meest met je geloofsgenoten. Volg nu jullie geroepen zijn dan ook de richting die de Geest jullie wijst. Amen

Liturgie

Liturgie belijdenisdienst/Pinksteren Barneveld 12 juni 2011

Combo zingt van Sela: Belijdenis

1. Zingen:

Kinderen: Opw kids 57c Met gebaren: Vlammetjes
B 91 Heer ik kom tot U

2. Stil gebed, Votum en zegengroet

3. Zingen: Ps. 143, 1.9 en 10

4. Gebed (kinderen naar Bijbelklas)

5. Bemoediging: Han. 2, 1-13
6. Zingen: Gez. 477 Geest van hierboven

7. Tekst: Gal 5, 13-26

8. Preek

10. Zingen: B 137 Er is een dag (lied van vrijheid)

(Kinderen terug uit de Bijbelklas)
11. Belijdenis: Formulier/belijdenis/doop

Zingen: Opw 710 (aangepast: zegen hen)
12. Voorbede
13 . Collecte:
14. Zingen: B 107 Laat het feest zijn in de huizen

15. Zegen

16 Gez. 456,3

Combo zingt van Sela: Gebed om vrijheid

Zijn we er al bijna? Han 1,1-8 en de komst van het Koninkrijk

2011-06-04T12:24:00.000-07:00

Ds. Harold Camping heeft ons er vanuit Amerika immers allemaal op aangesproken. Ook ons Nederlanders, op onze stations was de aankondiging ook aangeplakt, heb ik gezien. Vertaald, zodat ze voor iedereen goed leesbaar zijn. Net zoals in 44 andere landen, zo had ik begrepen. En dat met een bijbelse garantie als een soort waarmerk er bij. Dat zou je toch aan het denken moeten zetten! Stel je nou eens voor dat het écht zo ver is, dan ben ik één van die mensen die er helemaal niet op voorbereid is! En we hebben toch wat beelden gezien de afgelopen maanden: oorlogen en een vloedgolf. Nou toen ik dát zag…Inmiddels heeft Camping zijn berekening aangepast… het einde van de wereld komt op 21 oktober a.s.

Preek beluister

Dag van het oordeel?
“Zo, hij is niet gekomen!”, zei hij breed grijnzend. Ik moest even denken: wat bedoelt hij nou || Oh, de dag van het oordeel, natuurlijk, drong even later tot me door. Ik had er helemaal niet meer aan gedacht, die zaterdag 21 mei. Aan de voorspelling van de Amerikaanse predikant Harold Camping, dat de wereld op 21 mei zou vergaan. “Maar”, vroeg ik hem, “zouden er in ons land christenen zijn die hier wel rekening mee gehouden hebben?” “Nou”, zei hij, ‘hij had wel van mensen gehoord die afgelopen zaterdag best gespannen waren geweest.”
Toen hij dat zo zei, aarzelde ik wel even. Ben ik nu zó ongevoelig geworden voor dit soort boodschappen, dat ze me in feite helemaal niet meer raken? Ds. Camping had ons er vanuit Amerika immers allemaal op aangesproken. Ook ons Nederlanders, op onze stations was de aankondiging ook aangeplakt, heb ik gezien. Vertaald, zodat ze voor iedereen goed leesbaar zijn. Net zoals in 44 andere landen, zo had ik begrepen. En dat met een bijbelse garantie als een soort waarmerk er bij.

Dat zou je toch aan het denken moeten zetten! Stel je nou eens voor dat het écht zo ver is, dan ben ik één van die mensen die er helemaal niet op voorbereid is! En we hebben toch wat beelden gezien de afgelopen maanden: oorlogen en een vloedgolf. Nou ik dát zag…Inmiddels heeft Camping zijn berekening aangepast… het einde van de wereld komt op 21 oktober a.s. En nog steeds ben ik niet erg bezorgd. Dat is geen onverschilligheid, maar dat heeft te maken met mijn vaste vertrouwen in de woorden van onze Heer Jezus: “het is niet jullie zaak om te weten wat de Vader heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik.” (7) Ook op andere momenten –al eerder- heeft Hij er erover gesproken: 23 Als iemand dan tegen jullie zegt: "Kijk, dit is de Messias," of: "Daar is hij," geloof dat dan niet. (Mat 24:23 NBV). Beide teksten gaan over zijn eigen ‘terugkomst’, maar ja dat koppel ik aan het vergaan van de wereld. We kunnen het tijdstip hiervan helemaal niet weten en iedereen die beweert dat hij dat wel kan omdat hij wèl extra informatie heeft, gelóóf ik gewoon niet. Dat gaat bij mij zo automatisch, dat ik er zelfs niet meer over nadenk! Als ik wat anders aan mijn hoofd heb –en dat had ik die zaterdag- denk ik er gewoon niet aan.
Maar ja, denk ik nu, is dat dan weer niet het andere uiterste? Reken ik wel voldoende op de komst van de Heer? Ga ik niet veel te veel op het in het leven in het hier en nu?

Spot?
Veel mensen lachen hierom natuurlijk. “Hé moet je die christenen nu eens zien! Die geloven écht dat het einde van de wereld komt. Ach natuurlijk, schreef een cabaratière: Want wie eenmaal is gedrogeerd door de beloften van de Lieve Heer, ontbeert elke vorm van realiteitszin. . Christenen geloven in sprookjes, die kun je helemaal niet meer serieus nemen. Lekker om christenen lachen, zij geloven nog dat de wereld vergaat.

Broers en zussen, ik ben het grondig oneens met mijn Amerikaanse collega! Dat 21 oktober zal ook weer niet blijken te kloppen. Maar toch is het ook niet goed, wanneer wij helemaal niet met de dag van het oordeel bezig zijn. Er nooit tijd voor hebben om daar eens over na te denken. En als het wel hadden, denken we er nog niet over na. En er ook geen besef van hebben wat dit voor onze levens betekent. We gaan op in ons leven hier en nu, en hebben voor zoiets als de dag van het oordeel eenvoudig geen ruimte in ons bestaan. En we beroepen ons daarvoor óók nog eens op de woorden van onze Heer zelf: “het is niet jullie zaak om te weten wat de Vader heeft vastgesteld over de tijd en het ogenblik.”
Zie je wel zeggen we, de Heer zegt het ook al.

Maar, dat zegt Hij niet alleen. || Hij kán ons toch óók weer tot waakzaamheid oproepen: 42 Wees dus waakzaam, want jullie weten niet op welke dag jullie Heer komt. (Mat 24:42 NBV) 44 Daarom moeten ook jullie klaarstaan, want de Mensenzoon komt op een tijdstip waarop je het niet verwacht. (Mat 24:44 NBV). Hij wil niet dat we het proberen uit te rekenen, maar wel dat we erop rekenen . Hij heeft ons er zelfs een gelijkenis over verteld: die van de vijf wijze en de vijf dwaze bruidsmeisjes in Mat 25. En het is mooi wel zo dat die vijf dwazen, die niet klaar stonden, buiten het Koninkrijk moeten blijven!

En zo ontdek je, als je naar alles luistert wat de Heer Jezus hierover zegt, dat het is als balanceren op een evenwichtsbalk . Als je te vér overhelt naar één van de twee kanten, val je! Je moet zien in evenwicht op de balk te blijven. De spanning moet er wel in blijven. En ontdek ik nu, vlak vóór zijn hemelvaart vertelt de Heer Jezus zijn apostelen hoe zij hun evenwicht moeten bewaren. Zij moeten de laatste dag niet proberen te uit rekenen, maar er wel op blijven rekenen
Hoe doe je dat dan? Daarvoor moet ik eerst iets over het boek Handelingen vertellen.

Het leven van de Heer Jezus 2
Het boek Handelingen zou je ook 2 Lukas kunnen noemen. In het eerste boek worden de daden die de Heer Jezus deed en het de lessen die Hij ons leerde beschreven. En dit tweede boek is het vervolg op de daden en de lessen van de Heer Jezus te lezen . De naar de hemel gegane Heer is geen dode Heer, maar de levende Heer die regeert vanaf de ereplaats naast zijn Vader. Je zou het boek met goed recht niet alleen de Handelingen van de Apostelen, maar de Handelingen van de Heer Jezus kunnen noemen: Het leven van de Heer Jezus, deel II. Want daarover gáát het in dit boek: over wat Hij nog altijd doet. Belangrijk om dit goed te beseffen: we hebben geen dode Heer maar een levende Heer, die actief is in deze wereld.
We denken niet alleen terug aan de tijd dat Heer er was, maar we lezen hier over hoe de Heer in onze wereld er is en actief blijft. Anders dan eerder, maar Hij is er nog altijd. Ik kom daar straks nog eens op terug. 2 Lukas, over de daden en lessen van de Heer 2. Ik vertel dit zo uitgebreid omdat het belangrijk is dat we ons dit goed en scherp voor ogen houden en we in de praktijk niet gaan leven alsof onze Heer gestorven is voor onze wereld. Als dat zo zou zijn, dan zou dit avondmaal ook geen zin hebben!

Boodschap?
In het begin van dit tweede deel lezen we hoe de Heer Jezus zijn discipelen, die ook al een hoofdrol speelden in het eerste deel, nu in het tweede deel met Hem om moeten gaan. Hun rol is veranderd: ze zijn niet langer alleen maar leerlingen, zij zijn nu vooral apostelen. ‘Zendelingen’, zouden wij zeggen.

Ze worden er binnenkort op uitgestuurd met een boodschap.

Maar eerst, zegt de Heer Jezus, moeten jullie hier in Jeruzalem blijven wachten op de belofte van de Vader, nl. de doop met de Geest. [bijbel erbij pakken 4/5] Ja zo lezen wij, maar zo luisterden zijn discipelen niet.
Maakte het woord ‘belofte’ in hun de volgende vraag los?
Het lijkt er wel op. Voor een Israèli in die tijd was de grootste belofte het herstel van het Koninkrijk Israël door de Messias. Met wéér een koning zoals David en Salomo: de Heer Jezus en weer wereldroem zoals in de tijd van David en Salomo. Dat was voor hen de belofte en de boodschap…; en misschien ook de positie die zij zelf in dat nieuwe Koninkrijk Israël zouden krijgen (daar was het al eerder over gegaan!)

Hun vraag aan de Heer Jezus is dan ook: “zijn we daar al bijna?” Net zo als kinderen in de auto vragen, “hoe ver is het nog?”Het antwoord klinkt streng: “dat gaat jullie niet aan!” “Dat is de verantwoordelijkheid van God de Vader… “Jullie taak is het van Mij te getuigen”.

Getuigen zoals voor een rechtbank, een ooggetuige verslag geven. Maar ook zoals bij een sollicitatie: een goede getuigenis van de Heer geven. Ja zelfs zoals bij verkiezingen: aanprijzen om voor Hem te kiezen en niet voor anderen. Zelfs als die anderen daar niet blij mee zijn. Want dat roept ook vijandschap op. En dan toch blijven getuigen! Dat betekent getuigen allemaal.
Maar wat is de boodschap die zij van de Heer moeten doorgeven? Wat moeten zij van Hem vertellen. Wat denken jullie? … denk daar eens rustig over na.

Koninkrijk
Volgens mij denken wij dan vaak dat dit de boodschap van het lijden en sterven en opstanding van de Heer Jezus is, en van vergeving van zonden en geloof of niet?

Maar het is een bredere boodschap, dat is een onderdeel van een groter verhaal: er is een nieuwe Koning en zijn Koninkrijk, dat is dit keer de hele wereld (veel groter dan het oude Israël), komt van nu af aan Hem toe komt. Zijn apostelen, zijn gezanten, zijn de herauten die deze boodschap moeten rondbrengen over de hele wereld. Niet alleen in Jeruzalem en Judea, maar zelfs in het heidense Samaria, ja nog verder: over de hele wereld moet de boodschap gebracht worden: Jezus is de Heer, de nieuwe Koning van de wereld.
Broer en zussen en zussen dat was in die tijd altijd de manier waarop het nieuws van de troonsbestijging van een nieuwe vorst werd bekendgemaakt. Zonder kranten, radio, tv, telefoon en internet was men op deze herauten aangewezen. In een groot rijk, zoals het Romeinse Keizerrijk, kon het dus tijden duren voordat alle rijksdelen door herauten van de troonsbestijging van een nieuwe keizer op de hoogte waren gebracht. En zo’n groot rijk komt dus ook pas langzaam onder het gezag van nieuwe keizer. In het geval van onze Heer Jezus duurt het nog tijden voordat iedereen het weet en zijn gezag aanvaard. Dat is nu nog steeds niet zo. Tot aan de dag van vandaag zijn er mensen –opvolgers van de apostelen- die dit nieuws van het Koninkrijk van God aan het brengen zijn. Nu nog wel vaak aan het uiteinde van de aarde, maar steeds vaker ook weer bij ons! Opnieuw: denk erom Jezus is Heer!

Broers en zussen het gaat dus om de boodschap van het Koninkrijk. Zoals de apostelen dachten, maar dan toch anders. Alleen, dat staat ons vaak niet zo helder voor de geest. Nou lees het NT er maar eens op na: het gaat er over de komst van de Koning en van zijn Koninkrijk. Dat is het belangrijkste nieuws en dat is het gespreksonderwerp die veertig dagen tussen zijn opstanding en zijn hemelvaart. Lees maar in vers 3 gedurende veertig dagen is hij in hun midden verschenen en sprak hij met hen over het koninkrijk van God.
Ik heb de indruk dat wij dit in onze traditie niet meer zo scherp zien: dat de komst van de Koning, onze Heer Jezus Christus, en de aanvaarding van zijn regering, zijn Koninkrijk het grote nieuws is. Het gaat niet alleen om de verlossing van onze zonde, maar daaraan aansluitend ook om het nieuwe leven in zijn rijk.
Evenwichtige verwachting

Broers en zussen wanneer wij op deze manier ook ‘getuigen’ van onze Heer, Jezus, zijn, dan blijven we met onze verwachting vanzelf in evenwicht.
Als in jouw leven Jezus al Heer is, wordt je niet overrompeld door zijn terugkomst. Het gaat niet om de terugkomst van de Koning alsof Hij daarvoor geen koning is: onze Heer Jezus is allang Koning van deze wereld, al eeuwen. Het gaat om de bekendmaking van de Koning, om anderen duidelijk maken wie deze wereld regeert. Het gaat om de aanvaarding van zijn gezag. Duidelijk te laten zien dat wij zijn gezag aanvaarden en anderen oproepen dat ook te doen.

Hebben we dan niets meer te verwachten? Jawel, eerst stuurt Hij zijn herauten, ook ons: zo is Hij met zijn Geest Koning van de wereld. Iedereen mag zelf beslissen of hij of zij zijn gezag aanvaart. Maar op een dag komt Hij ook lichamelijk terug naar deze aarde en dan is de gezagsovername voltooid en komt de aarde zoals die was aan haar einde en breekt het Koninkrijk van God in al zijn pracht helemaal door. Daarop wachten we: op de voltooiing van het Koninkrijk. Niet op de komst van de Koning…, maar op het bezoek vd koning.

Als je zo leeft, zul je nooit verrast door de lichamelijke komst van de Heer Jezus. Want in je leven is Hij al Heer… het kan alleen nog maar beter worden als iedereen dat gaat zien.
Denk aan je kinderen en neem een voorbeeld aan hen, leef vol verwachting naar de voltooiing van het Koninkrijk toe, zoals zij kunnen vragen: ‘wanneer zijn we er.’ En doe intussen gewoon wat je moet doen: getuigen zijn van Koning Jezus. Gelukkig de dienaar die daarmee bezig is wanneer zijn heer komt. (Mat 24:46 NBV) Amen.

Liturgie Avonddienst 5-6-2011

1. Zingen: Gez. 285 Geef vrede, Heer, geef vrede

2. Stil gebed, Votum, Zegengroet

3. Zingen: B 118 Zo vriendelijk en veilig als het licht

4. Avondmaalsviering met aansluitend aan tafel zingen Ps. 150 (reserve voor een eventueel tweede tafel: Ps. 66, 1 en 3)
6. Gebed

7. Lezen: Han. 1,1-8

8. Preek

9. Zingen: Gez. 300 Eens als de bazuinen klinken

10. Gebed

11. Collecte

12. Belijdenis (zingen) B 119 'k geloof in God, Hij is mij Vader

15. Zegen

16. Zingen: Gez. 456, 3

Joh 10,14-16 Rachel, tot ziens!

2011-05-25T23:54:00.000-07:00

Overdenking bij de begrafenis Rachel van Ginkel 21-04-2004 - 19-05-2011 Beluister

Goede Herder?
Wat een mooi verhaal is dat, dat over de Goede Herder!
Waar we hier eigenlijk maar een stukje van lezen, het verhaal is veel groter.
Dat onze Heer zo persoonlijk naar ieder van ons omkijkt. Erop uitgaat om al zijn schaapjes te zoeken, om ons allemaal, stuk voor stuk, te vinden. Wat een liefde! Wat is het mooi om te horen dat Rachel dát er nu net uithaalde toen ze het verhaal een tijdje geleden in de klas hoorde vertellen. Ze moest er van huilen. “dat de Heer Jezus zoveel van me houdt.”, zei ze.

‘Jezus is de Goede Herder’, kunnen wij het nu beleven zoals Rachel dat kon?
Het lijkt zo tegenstrijdig vandaag! Hoezo, Goede Herder die voor zijn schaapjes zorgt! Waarom werd Rachel dan zo ziek? En net die ziekte? En waarom werd ze niet beter? Waarom is de inspanning van het ziekenhuis niet beloond? Er is zo hard is er voor haar gevochten!
En misschien wel het allermeest: we hebben zóveel gebeden. Vier bidstonden uitgaande van onze gemeente. Andere waren er óók, uitgaande van andere gemeenten, heb ik gehoord. Er zijn velen die thuis soms dag en nacht gebeden hebben. Ik denk dat er misschien zelfs wel mensen meegebeden hebben die anders helemaal niet zoveel bidden. Maar nu was het een goede reden dat wel te doen.
Was al dat bidden nu voor niets? Jezus is de Goede Herder, kun je dat vanmorgen nog hardop zeggen?

Belofte!
Rachel was zo ernstig ziek, dat er werkelijk een wonder nodig was om haar te redden. Dit ging de kunde van artsen te boven. Om dat wonder hebben we gebeden. Het is ons niet gegeven. Wat een teleurstelling! We hadden het allemaal liever anders gezien! Erik, Mirjam en Eva voorop. En sommigen denken misschien: als Jezus echt een Goede Herder is, waarom heeft Hij dan niet gereageerd op al onze gebeden?

Als je dat zo beleeft, ik kan me de vraag voorstellen op een verdrietige morgen als deze, lees dan deze tekst over de Goede Herder nog eens mee. ‘Ik ken mijn schapen’…, Hij is persoonlijk bij ieder van zijn kinderen betrokken. Ja méér dan dat: Hij is bij ze betrokken zoals alleen God dat kan! Diep en echt op een goddelijke manier. Dit is veel dieper en hechter dan wij dit kunnen. ‘Net zoals de Vader mij kent en ik de Vader ken, ken ik mijn schapen.” Zo diep! De Heer Jezus vergelijkt de band die Hij met zijn kinderen, met ons heeft (groot en klein), met de relatie die Hij met zijn eigen Vader heeft. Dat is nog al een vergelijking die Hij daar maakt. M.a.w.: we horen bij het gezin van God! Rachel ook! En lees dan ook de belofte die daarna komt: dan zal er één kudde zijn, met één herder. Is dit nu veranderd met het sterven van Rachel?

Nee!

Onze Heer Jezus is nog steeds haar Heer, nog steeds diep en hecht met haar verbonden en zal haar samen met al zijn andere kinderen –samen met ons ook- bij die éne kudde brengen. Dat is zijn doel! Die belofte staat nóg. Ook na het sterven van Rachel. Zelfs de dood kan haar niet scheiden van de liefde van haar Heer en Herder, zoals in Romeinen 8 staat. Alleen van ons, niet van Hem. Hij heeft de dood overwonnen. Hij is ook Heer aan aan de overkant van de grens van de dood!

Onze wereld
We zijn maar kleine mensen met een beperkte blik; soms zien we niet meer dan we voor ogen hebben. We leven ons leven op deze wereld hier en hopen op geluk. Dat delen we met alle mensen. En God die in de hemel woont moet voor ons zorgen en ons helpen. Als het niet goed gaat moet God ingrijpen. Een beetje zoals de directeur voor zijn bedrijf verantwoordelijk is. Wij doen wat wij moeten doen – bidden- waarom doet Hij niet wat Hij moet doen?

Maar juist nu, nu het Erik, Mirjam en Eva (om er maar drie te noemen) zo’n pijn doet en ons –om hen heen- dus ook, we zijn met hen verbonden: wij delen in hun verdriet. Juist nu, moet je blijven beseffen dat er méér is dan we kunnen zien. Onze wereld is maar een stuk van de werkelijkheid. En niet het beste stuk. Onze wereld is een deuk in de werkelijkheid: een beschadigd stukje werkelijkheid. En wij leven met zijn allen in die deuk. Ongeveer zoals op de bodem van een dal. Het is hier en nu nog niet goed, dat kun je overal aan merken. Veel van onze medemensen zijn bedreigd, arm en onveilig. Sommigen worden ziek en heel veel daarvan ongeneeslijk. Soms ook kinderen. En dan raakt het ons des te meer. Dát hoort niet! Inderdaad zo hoort het niet! Een zuiver gevoel. Beste mensen, je mag er over verbaasd zijn dat wij in onze beschadigde werkelijkheid soms nog zo gelukkig kunnen zijn. Want als je oplet zie je hoeveel er mis gaat. Ook in ons welvarende, doorgaans zo gelukkige, land. Erik en Mirjam vertelden me dat in het Sophiaziekenhuis in Rotterdam de traumahelikopter af en aan vloog. Dat zie je normaal niet zo, daar lét je niet op, maar het is er wel de hele tijd. Misschien hebben we ons zelf wijsgemaakt dat het al zo is, als wij graag willen. Maar het is een feit dat wij in een deuk in de werkelijkheid leven en dat die beschadiging grote gevolgen heeft. Vandaag zien we hoe groot die kunnen zijn. Hartverscheurend! Maar helaas, niet uniek.

Waarom?
Maar waarom doet God daar dan niets aan? Nou ja, ten diepste is dat niet zo. Want Hij heeft dat al gedaan!. Als je onze tekst leest, dan kom je er achter hoeveel! Het allerbelangrijkste is volbracht. Deze Herder, de Heer Jezus Christus, is voor zijn kudde gestorven. Hij geeft zijn leven voor de schapen, juist om ze te redden. En dat heeft Hij gedaan. Onze verlossing is een feit, de bevrijding van onze wereld nog niet. Maar ook die bevrijding komt steeds dichterbij.
Wanneer Gods Koninkrijk in zijn volle kracht doorbreekt, wordt onze werkelijkheid van de zinloosheid bevrijdt (Rom.8). Geen moeite, zorgen, ziekte en rouw. Ja zelfs vind je er troost voor al het verdriet dat geweest is (Openb 7).

Bij de Hemelvaart van de Heer Jezus vroegen zijn discipelen Hem, wanneer zal dat Koninkrijk in zijn volle kracht en pracht komen? Dan begrijpen van de Heer Jezus dat dit Vaders verantwoordelijkheid is niet de onze. Maar ’t moet nog komen, dat begrijp je wel.
Maar wij kunnen al wel getuigen van de verlossing van onze zonde en van het begin van een nieuw leven zijn. Nu al beginnend, maar straks pas zijn onze geest én ons lichaam verlost. Van de Geest die geloof geeft, krijgen we diep geloof en een ander kijk op de werkelijkheid waarin in wij leven. Wij beseffen dat er voorbij de horizon van onze werkelijkheid nog een andere is. En dat Rachel daar nu leeft geborgen bij haar Heer. Er is méér… dat zien kinderen vaak veel beter dan wij dat doen. Laten we hun voorbeeld volgen!

‘Kinderlijk’ geloven
"Iedereen moet huilen, behalve Rachel”, schreef een klasgenootje van Rachel. Wel verdrietig dat we afscheid moeten nemen, natuurlijk, maar Rachel is er nog en die heeft geen verdriet meer
Kijk eens hoe enthousiast kinderen kunnen zijn over God.
“Noem mij maar Gek: ‘Gods Eigen Kind”, zei Rachel. Ze vond het prachtig.
Zo wil je wel gek zijn. En ze was zo blij met haar Goede Herder, dat ze er van moest huilen. Dat de Here zoveel van mij houdt.
Rachel voelde heel scherp dat Hij een Goede Herder is, een Fijne Herder. Dat je bij Hem toch veilig en vertrouwd bent.

14 Ik ben de goede herder. Ik ken mijn schapen en mijn schapen kennen mij,
15 Zoals de Vader mij kent en ik de Vader ken., zei de Heer Jezus.

Rachel is zijn schaapje! Niet alleen kent Hij Rachel, zij kende (kent!) Hem ook: diep en echt. Dat konden we aan alles merken. Diep met haar Heer verbonden en met zijn Vader. Dat is het geloof dat de Geest in haar had wakker gemaakt.

Erik, Mirjam, Eva, Sara, Loïs… familie, vrienden, broers en zussen, bijna niemand staat meer zo kaarsrecht als een kind kan staan. Eenmaal groter, gaan onze schouders, gebukt onder leven, niet zelden hangen en zakt onze blik vaker naar beneden. En dan zien we alleen nog ons leven hier. In die deuk in de werkelijkheid. Misschien laten we ons verleiden om dáár vooral ons geluk te zoeken. Dat is immers alles wat we nog zien. Kinderen staan kaarsrecht en kijken omhoog over de rand van dit dal, voorbij de horizon –zoals in je in de bergen voorbij de horizon en ander dal kunt vermoeden. Kinderen kunnen zich best voorstellen dat Rachel nu bij haar Goede Herder leeft. We hebben het ze gisteren gevraagd. Sommigen zijn zelfs een beetje jaloers op wat Rachel nu kan zien. Ze geloven dat zij samen met Hem wacht op de bevrijding de wereld.

Natuurlijk leeft Rachel al is ze voor ons gestorven
Rachel, schaapje van de Goede Herder

En Hij maakt zijn belofte waar! Aan haar, aan ons.
Laat wij met onze kinderen meekijken, dan zien wij het ook weer: één herder, één kudde en daartussen daar loopt warempel Rachel. Ja ’t is haar. Wie kan haar scheiden van de liefde van haar Heer? De dood, neen hoor! Die kan haar alleen maar scheiden van ons en niet meer dan tijdelijk.

Afscheid?!
Erik en Mirjam, Eva. Sara en Loïs. Vandaag moet jullie en wij –die in een bredere kring om jullie heel staan- mét jullie afscheid nemen van Rachel. Maar het is een beperkt afscheid. Want Rachel hoort bij haar Heer en jullie blijven via Hem met haar verbonden. In Hem vind je elkaar weer.

Sinds haar doop draagt ze de namen van de Vader, de Zoon en de Geest.
Op haar geboortekaartje stond: “Gods handen die jou zo kunstig hebben toebereid, blijven je omvangen tot in eeuwigheid.” En zo is het ook.

De laatste echte zin die Rachel uitsprak klonken op die eerste dag in het ziekenhuis (3 mei): “Mama, ik ben klaar!” Ik schrok er van toen Mirjam het mij vertelde, de eerste keer dat wij elkaar zagen. Net zoals Erik en Mirjam zelf. Wist Rachel iets dat wij nog niet wisten. Heeft het de artsen, verpleging, naaste familie, vrienden, gemeente en anderen nog meer dan twee weken gekost om dat te gaan zien? Rachel is hier klaar!
Feit is dat Rachel hier nu klaar is –hier wel!- en dat we ook van God weten dat het Hem niet uit de hand loopt: elke dag was geteld (Ps. 139). En ook weten we dat deze Herder goed is zonder zich te hoeven beperken.
Hij gaf Erik en Mirjam zeven jaar de zorg voor hun heerlijke dochter Rachel, samen met Eva. Sara en Loïs. En toen ze ziek werd de behoefte en de kracht om dat met ons te delen en zo konden wij met ook hen delen. We hebben intens meegeleefd de afgelopen weken. Diep verbonden met elkaar in gebed, in meeleven en de hoop op een wonder. Diep verbonden met de Heer Jezus en zijn beloften. Joh, 10 in de praktijk zeg maar, die diepe verbondenheid. Over die verbondenheid ligt de glans en warmte van het Koninkrijk van God. Dat hebben we samen ervaren, ondanks alles.. Er wordt iets zichtbaar dat we normaal niet zo zien. Juist nu we het zo nodig hebben. Gedragen door alle gebeden konden Erik en Mirjam Rachel woensdagavond 18 mei aan Gods Vaderarmen toevertrouwen, toen de artsen nog niet zover waren. In het geloof dat ze het bij Hem goed heeft.
Laten wij met hen blijven meebidden en meeleven in de hoop op de opstanding. Diep verbonden met elkaar en met de Heer Jezus en met zijn beloften.
Want uit Gods Vaderarmen zullen ze Rachel ook weer terugontvangen.
Op de dag die daarvoor staat.
In dat licht nemen we vandaag afscheid van Rachel. Voorlopig afscheid.
In de verwachting van wat er nog komt.
Want ze leeft bij Hem – veilig in Jezus’ armen- om ooit weer met ons te leven.

Daarom, Rachel, tot ziens!

Amen

Pasen 2011 - Getuigen van een wonder (1) - Mar, 16,1-14

2011-04-23T06:42:00.000-07:00

Klik hier voor het studiemateriaal voor de groeigroepen Beluister de preek

Pasen is een ge-wel-dig feest! Brengen wij nu heel Nederland in feeststemming met onze blijdschap? Is Pasen een nationale feestdag? Dat zou je toch verwachten, een einde aan de dood is toch het grootste nieuws, dat we als mensheid kunnen krijgen?
Daar leek het wel even op in Gouda afgelopen donderdagavond.
Met ‘The Passion in Gouda”. Je hoeft niet met alles blij te zijn, wat daar gebeurde. Maar toch bracht de hoofdlijn van het evangelie van Jezus Christus daar zeker 15.000 mensen op de been en trok het een miljoen televisiekijkers.
Even was Pasen weer een nationale gebeurtenis. En dat is toch wat in een land waar heel veel medeburgers echt niet meer weten wat dat Pasen nu eigenlijk betekent. Je krijgt de vreemdste antwoorden als je ze ernaar vraagt.
En toch werd donderdagavond ook het grootste pijnpunt van Pasen zichtbaar. Ja het leven van de Heer Jezus Christus en zijn lijden maken nog wel indruk op mensen. Maar eenmaal aangekomen bij de opstanding is presentator en jakhals Erik Dijkstra ineens lacherig spottend:

Er zijn mensen die zeggen dat Jezus zal opstaan uit de dood.
En ik heb vernomen dat Jezus dat zelf ook een paar keer heeft gezegd
Geloof je het zelf
Nou ja, we weten allemaal dat dit verhaal niet goed afloopt
Dat is misschien niet echt een lekker einde, maar wat wil je nog meer..
en de rest laat ik maar even zitten.

Feest van de opstanding!
Morgen (Tweede Paasdag) gaan wij mijn vaders grafsteen voor het eerst bekijken. Die staat er minder dan een week. Meer dan op deze foto hebben wij ook nog niet gezien.
Mooi dat we die steen zo vlak na Pasen kunnen gaan bekijken. Nemen we iets van de sfeer van dit feest mee naar zijn graf. Dat is een hele troost! Want Pasen is een ge-wel-dig feest. Het belangrijkste dat we hebben, als je het mij vraagt.
Want onze meest verwoestende vijand is wel de dood. De angst voor de dood legt een grauwsluier over onze wereld. En het verdriet erna, stempelt de levens van heel veel mensen. Iedereen raakt in zijn leven dierbaren kwijt in de dood.
De dood is wel de meest zekere voorspelling die je in een mensenleven kunt doen.

En in dat licht is de opstanding van onze Heer Jezus is een ge-wel-dig feest! Want dat betekent het einde van de dood. Het einde van de macht van het kwaad. ‘Nooit meer’ wordt ‘ooit weer!’ Want –dat weten we- de Heer Jezus stond op, als de eerste van alle anderen (Han 26,23).
Het is niet alleen zijn opstanding die we vieren, we vieren ook nog eens de onze.
Dat graf van mijn vader is net zoals al die andere graven gelukkig maar tijdelijk.
En dat hebben we er ook maar opgezet! ‘Tot de dag van de opstanding.’ Die hoop is een hele troost voor ons, we zullen elkaar weerzien in een leven dat ons eerste leven –waarin ook voor mijn vader zoveel angst en verdriet is- vér overtreft. Weer samen bij God, zullen we leven zoals we nog nooit geleefd hebben! En dat allemaal dankzij onze Heer Jezus Christus! Pasen is een ge-wel-dig feest. Halleluja!

De Opstanding is een struikelsteen voor getuigen
De Opstanding is een gevoelig punt voor veel mensen. Op Goede Vrijdag kregen we een uitgebreide beschrijving van de kruisiging te horen. Prof Dr. Bob Smalhout, een bekende arts die zelf geen christen is voorzover ik weet, schreef in zijn boek Bijbelse Tijdgenoten destijds, want hij interesseert zich wel voor de bijbel, dat hij de beschrijving van de kruisiging in de Bijbel medisch gezien heel nauwkeurig vond. Maar toen hem in een interview (1997) naar zijn kijk op de opstanding werd gevraagd, maakte hij –weliswaar hoffelijk- maar toch duidelijk dat hij daar wel grote moeite mee had. In een later boek ‘Bijbelse buren’ suggereert hij dat Jezus niet echt dood was, maar dat er sprake was van en schijnexecutie en dat de sabbat (Stille Zaterdag) wel eens gebruikt zou kunnen zijn om Hem te reanimeren.

Heel veel mensen hebben moeite met de opstanding. Ze kunnen onder de indruk komen van het leven van de Heer Jezus, maar als het over zijn opstanding uit de dood gaat haken ze af.
Paulus maakt het mee in Athene (Han. 17): hoe geïnteresseerd zijn luisteraars op de Areopagus ook zijn naar de ‘onbekende god’, maar zodra Paulus over Jezus’ opstanding begint, haken ze af. ‘U hoort nog wel van ons!”.

Pasen, de opstanding, is een ge-wel-dig feest, maar voor niet christenen heel moeilijk te geloven.
Dat kunnen wij ook wel begrijpen. ’t Is ook moeilijk te geloven… de dood kan heel overtuigend zijn.
Blijft de opstanding voor christenen daarom een privéfeest? Je kunt er op een dag als vandaag blij mee zijn, zo onderling: wij zijn al overtuigd, maar kunnen wij het ook op anderen overbrengen?

De eerste christenen
Ja, zelfs christenen hebben het er moeilijk mee. In deze eeuw, de vorige eeuw én in die daarvoor gaf de éne na de andere theoloog het geloof in de opstanding op. De opstanding wordt in hun beleving zoiets als: ‘Jezus leeft verder in onze harten.’ En dat is –ook onder theologen- altijd al zo geweest. Zelfs in Bijbelse tijden geven christenen het geloof in de opstanding op. Paulus merkt tot zijn ontzetting dat enkele van zijn eerder tot geloof gekomen gemeenteleden in Korinthe het geloof in de opstanding opgegeven hebben (1 Cor. 15). Hij is ontzet. Het zit zelf in de paasgroet van de eerste christenen:
De Heer is werkelijk (echt waar) opgestaan.
Ze konden het niet zomaar geloven.

Broers en zussen, zij staan daarin niet alleen. Een open graf kan een heel diepe indruk nalaten, ook bij ons. Ziekte en dood van dierbaren, van kinderen soms nog, kunnen een regelrechte aanval op ons geloof zijn.
De opstanding is een ge-wel-dig feest. Maar de feestvreugde wordt van alle kanten sterk bestreden. Dat moet je niet vergeten.

Maansteen (1)
Jongens en meiden. Deze week zag ik op TV een stuk van het verhaal van de maanlanding. De mensen van mijn leeftijd weten, denk ik, nog allemaal precies waar ze waren, toen de eerste mensen op de maan landden. Als jongen van acht heb ik het midden in de nacht gezien. ‘One small step for a man, a giant leap for mankind’, zei austronaut Neil Amstrong, toen hij op de maanbodem stapte.
We waren diep onder de indruk. Alle jongens van mijn leeftijd wilden austronaut worden, net als Neil Amstrong. Gek hoe het kan gaan: nu kun je maanstenen gewoon als souvenir kopen. Toen mijn broer een paar jaar geleden op de basis Cape Canaveral was, de basis waar de Apollo raketten gelanceerd werden, heeft hij er één voor mij meegenomen. Hij heeft een ereplaats in de kast: mijn echte eigen maansteen… Geloof je mij niet?

Marcus 16
De opstanding is een ge-wel-dig feest! Maar het is voor sterfelijke mensen, zoals wij, bijna te groot nieuws om het te kunnen blijven geloven. De leerlingen van de Heer Jezus, mannen en vrouwen, worden door de Heer heel precies en zorgvuldig op zijn opstanding voorbereid. Meerder keren vertelt hun Heer hen, van te voren al wat er gaat gebeuren. Drie keer (8,31; 9,31 en 10,34): Ik moet lijden, ik zal sterven maar daarna zal Ik opstaan. Het is niet echt tot hun doorgedrongen of helemaal verdrongen door die vreselijke beelden van de kruisiging, waarvan ze getuigen waren. Nu het eenmaal zover is, kunnen ze het eenvoudig niet geloven. Het lijkt wel alsof ze er helemaal niet meer aan denken.
Ze proberen zich te schikken in het definitieve afscheid van hun Heer.
Als de derde dag aanbreekt bereiden de vrouwen een begrafenis ritueel, de balseming, voor. Zij willen voltooien wat twee dagen geleden niet meer gekund had. En ze zijn absoluut niet voorbereid op wat ze gaan meemaken. De engel geeft hun een doodschrik en ze doen wat hij zegt maar de manier waarop ze bij het graf vandaan vluchten, geeft je te denken. Zijn ze echt overtuigd of zijn ze gewoon overrompeld. De elf, die de afgelopen drie jaren altijd bij Hem waren geweest, en Hem echt kenden en wisten wat Hij kon, geloofden de vrouwen niet, toen die hun de boodschap van de engel kwam brengen, ze geloven ook die ander leerlingen (er waren er wel vijfhonderd) toen die hun de boodschap kwamen brengen, niet
De opstanding is een ge-wel-dig feest. Maar als de best op deze gebeurtenis voorbereide mensen het al niet kunnen geloven zegt dat wel iets. Zo’n bericht is eigenlijk een maatje te groot voor ons sterfelijke mensen. Ook voor ons broers en zussen…

De reactie van de opgestane Heer…
Wat vindt de Heer Jezus daar nu van? Is Hij zo diep gegaan om ons mensen te redden en keert Hij overwinnend terug nadat zijn missie volbracht is en dan kunnen zijn meest trouwe leerlingen het niet eens geloven. Niks geen dankbare ontvangst!
Hij reageert heel geduldig. Hij laat een engel de boodschap nog eens brengen (5). Daarna gaat Hij zelf naar Maria van Magdala toe en overtuigt haar, die zo in de war is, persoonlijk (9): ‘Maria’ (ander evangelie). Hij laat het bericht eerst door Maria en daarna door twee anderen aan zijn elf discipelen brengen (10,13). En bereid hen zo voor op zijn komst. En daarna gaat pas gaat Hij persoonlijk naar hen toe. Hij helpt hen die het Goede Nieuws niet kunnen geloven, hun harten voor Hem persoonlijk te openen. Dat doet Hij op strenge toon, als je het zo leest (14), maar dat hadden ze misschien net nodig. Feit is dat Hij ze niet in hun ongeloof alleen laat.
De opstanding is – een ge-wel-dig feest. Maar ik denk dat wij net als die eerste leerlingen ook de moed kunnen verliezen. Mismoedig geworden van zoveel ziekte en zoveel doden. En ik denk dat de Heer net zo met ons om gaat. Hij komt ergens in ons leven persoonlijk naar ons toe om ons dan weer te overtuigen. Sinds Hij naar de hemel is niet persoonlijk, maar door zijn plaatsvervanger. Zijn Geest komt ons overtuigen. Ik denk dat we dat regelmatig nodig hebben. We kunnen niet zonder Gods hulp in zulk machtig nieuws geloven.

De deur en Jezus
Onze Heer Jezus opent zelf steeds weer de deuren van ons hart. Hij opent ook de deuren van andere harten. Zoals je steeds kunt horen van mensen die tot geloof komen. Voordat er christenen met hen in aanraking komen, is Gods Geest vaak al met hen bezig. In het nieuwe boek van Andries Knevel Niets is onmogelijk kun je nalezen hoe Gods Geest het geloven mogelijk maakte van mensen die zich daarvoor Atheïsten noemden. God komt hen te hulp.

Broers en zussen, de opstanding is een ge-wel-dig feest. Onze Heer Jezus is opgestaan en onze gestorven geliefden en ook wij zullen met Hem opstaan in een geweldig nieuw leven. Eigenlijk is dat nieuwe leven al begonnen. En God Geest is heel zorgzaam aan het werk om ons te helpen dat te kunnen geloven.
Ik denk dat we allemaal wel zo onze verhalen hebben.

Maansteen (2)
Jongens en meiden, is dit een nu echte maansteen? Nou?
Ik denk dat jullie mij niet zullen geloven, wat weet ik er nou van!
Deze is niet echt hoor, je kunt maanstenen niet zomaar kopen.

Maar als Neil Amstrong hier nou zou staan en hij zou zeggen dat het een echte maansteen is.
Dan geloof je het vast, of in ieder geval je ouders.

Zo is ook met de opstanding. Wij krijgen dit nieuws van een heel betrouwbaar iemand, de Heer Jezus zelf. Die heeft zijn discipelen verteld en via een hele rij andere leerlingen is het bij ons terecht gekomen. En Gods Geest helpt het ons te geloven zodat wij er op onze beurt ook van kunnen getuigen
De Heer is werkelijk opgestaan, Halleluja. Amen

Liturgie van de ochtenddienst met Pasen in Barneveld 2011
Lezen:
'Wees niet bang, ik weet dat jullie Jezus, de gekruisigde, zoeken.
6 Hij is niet hier, hij is immers opgestaan, zoals hij gezegd heeft.

Kijk maar, dat is de plaats waar hij gelegen heeft.
7 En ga nu snel naar zijn leerlingen en zeg hun:

"Hij is opgestaan uit de dood, (Mat 28:5-7 NBV)

Paaszingen aan het begin van de dienst:
B 14 U zij de glorie opgestane Heer (orgel en trompet)
Met de kinderen: B 219 Klap in je handen van blijdschap (orkest)
Met de jongeren: B 135 Groot is hij (orkest in canon)
2. Stil gebed, votum en zegengroet
3. Zingen: Opw 174 Juicht want Jezus is Heer (orkest)
4. Gebed + zingen: Opw 689 Spreek o Heer….(orkest)
(Kinderen naar bijbelklassen)
5. Bemoediging: Mat 28,1-10 Het evangelie van de opstanding
6. Zingen: Ps 113, 1 en 2 (> Hallel) Prijst, halleluja, prijst den Heer) (orgel)
7.Tekst: Mar. 16, 1-14
8. Preek
9. Zingen: B 58 Groot is uw trouw, o Heer (orkest)
10. Voorbede
11 . Collecte: Kinderen terug uit Bijbelklassen
12. Zingen: B 47 Daar juicht een toon (orgel+ trompet)
13. Zegen

Witte donderdag - De betekenis van het avondmaal uit een ander gezichtspunt (Openb. 5)

2011-04-21T08:44:00.000-07:00

Op deze avond in de Stille Week, de week voor Paasmorgen, denken we terug aan het leven van onze Heer in de week voor zijn sterven op Golgotha en zijn opstanding op die Zondagmorgen. In gedachten gaan we terug naar het moment dat Hij samen met zijn dierbare leerlingen nog één keer de Sedermaaltijd op Sederavond wilde eten, zoals de Joden dat noemen of zoals wij zo meteen zullen lezen de Pesachmaaltijd. Nog één keer ‘Pasen vieren’ zeggen wij.

Hij wilde dat heel graag lezen we in Lukas (22,15). Het is zijn afscheid van zijn meest intieme kring leerlingen en de afsluiting van hun leertijd bij Hem, hun Meester. Dat doet Hij niet door nog eens de theorie te herhalen. Nee, Hij laat het hen op een heel indrukwekkende manier aan hen zien door de Sedermaaltijd met hen samen te eten. Nu kán het nog, nu het zo nodig voor hen’, zometeen spoelt de verwarring over hen heen. De volgende keer is het pas in het voltooide Koninkrijk, bergrijpen we van onze Heer
Die avond verandert Hij Sederavond voorgoed. Verandert Hij de geschiedenis van Israël voorgoed. Hij breidt het uit met een nieuw, indrukwekkend en beslissend hoofdstuk. Hij maakte het tot het avondmaal dat wij nu kennen. Hij laat het niet langer terugwijzen naar de Uittocht, maar vooruit naar Golgotha. Het eten van het brood (het ongezuurde brood de Matzes), wijst niet langer terug naar het lijden van het volk in Egypte toen, maar Hij laat het vooruitwijzen naar zijn eigen lijden dat niet zinloos is maar juist verlost. Veel dieper verlost dan die bevrijding uit Egypte, toen. Ineens lijkt die gebeurtenis –de grootste in Israëls geschiedenis tot dan toe- klein vergeleken bij wat er nu gaat komen. Want de Heer Jezus Christus verlost nl. van de zonde en de macht van het kwaad. En de derde beker wijn, de beker der dankzegging, is niet alleen dank voor de bevrijding uit het slavenbestaan in Egypte, maar wijst nu vooruit naar een dankbaar leven verbonden met Jezus Christus –het nieuwe verbond door zijn bloed-, vrij van de macht van de zonden.

Op deze laatste avond probeert Hij de ogen van zijn leerlingen van de Uittocht, de belangrijkste gebeurtenis in de geschiedenis van Israël tot dan toe, naar Golgotha te trekken, de belangrijkste gebeurtenis in de geschiedenis ooit.
Hij verlangde ernaar om zijn geliefde leerlingen dit laten zien. Hij verlangt er naar om het óns te laten zien. Vanavond en daarna steeds weer.
Zo is dit belangrijk voor de Heer Jezus, voor hen én voor ons.
Wij kijken bij het avondmaal van beneden naar boven, maar van boevn naar beneden gezien, vanuit de hemel gezien verwijst het avondmaal naar een veel grotere gebeurtenis dan wij ons eigenlijk kunnen voorstellen. En –dat voorrrecht hebben wij- via de profetie van Johannes in Openbaringen gunt de Heer Jezus ons een kijkje vanuit de hemel op dat zelfde Golgotha. En vanuit dát standpunt besef je nog méér van de betekenis ervan
Deze dienst zullen wij het avondmaal vieren – zoals het bedoeld is- zonder veel woorden –behalve dan die van de Heer Jezus, zodat de volle nadruk op de betekenis van brood en wijn komen te liggen.
Wij beginnen in de hemel

1. Lezen (het hemels perspectief): Open 5, 1-4
Ik zag een boekrol in de rechterhand van degene die op de troon zat.
Die was aan beide kanten beschreven en gesloten met zeven zegels
Ook zag ik een machtige engel, die riep met een stem als de donder:
"Is er iemand die de rol kan openen? Is er iemand die zijn zegels kan verbreken?" (Iemand die de toekomst kan openen)
Er was niemand
-niemand in de hemel, niemand op aarde, niemand uit de onderwereld-
(er was niemand) in staat de boekrol open te breken en te lezen.
Omdat er niemand was gevonden die in staat was de rol te openen,
instaat was die te lezen, huilde ik, huilde ik mijn ogen rood. (1-4)

5. Lezen: Open 5, 5-7

Maar één van de oudsten zei: "Rustig maar, huil niet. Kijk - de Leeuw van de stam Juda, de loot aan Davids boom, heeft overwonnen. Hij kan de boekrol openen, Hij kan zijn zeven zegels doorscheuren"
Dus keek ik en zag ik daar midden voor de troon, tussen de vier wezens en de oudsten een lam staan.
Afgeslacht was het en toch stond het indrukwekkend sterk.
Zeven hoorns had het en zeven ogen.
Dat zijn de zeven geesten van God die over de hele aarde zijn gestuurd.
Hij kwam naar diegene die op de troon zat en nam de boekrol uit zijn rechterhand.

7. Lezen: Luk 22, 7-20 (de instelling)

We keren terug naar de dag van het eerste avondmaal:

7 De dag van het Ongedesemde brood waarop het pesachlam geslacht moest worden, brak aan.
8 Jezus stuurde Petrus en Johannes op pad met de woorden: 'Ga voor ons het pesachmaal bereiden, zodat we het kunnen eten.'
9 Ze vroegen hem: 'Waar wilt u dat we het bereiden?'
10 Hij antwoordde: 'Let op, wanneer jullie de stad in gegaan zijn, zal jullie een man tegemoet komen die een kruik water draagt. Volg hem naar het huis waar hij binnengaat,
11 En zeg tegen de heer van dat huis: "De Meester vraagt u: 'Waar is het gastenvertrek waar ik met mijn leerlingen het pesachmaal kan eten?'"
12 Hij zal jullie een grote bovenzaal wijzen die al is ingericht; maak het daar klaar.'
13 Ze gingen op weg, en alles gebeurde zoals hij gezegd had, en ze bereidden het pesachmaal.
14 Toen het zover was, ging hij samen met de apostelen aanliggen voor de maaltijd.
15 Hij zei tegen hen: 'Ik heb er hevig naar verlangd dit pesachmaal met jullie te eten voor de tijd van mijn lijden aanbreekt.
16 Want ik zeg jullie: ik zal geen pesachmaal meer eten voordat het zijn vervulling heeft gevonden in het koninkrijk van God.'
17 Hij nam een beker, sprak het dankgebed uit en zei: 'Neem deze beker en geef hem aan elkaar door.
18 Want ik zeg jullie: vanaf nu zal ik niet meer drinken van de vrucht van de wijnstok tot het koninkrijk van God gekomen is.'
19 En hij nam een brood, sprak het dankgebed uit, brak het brood, deelde het uit en zei: 'Dit is mijn lichaam dat voor jullie gegeven wordt. Doe dit, telkens opnieuw, om mij te gedenken.'
20 Zo nam hij na de maaltijd ook de beker, en zei: 'Deze beker, die voor jullie wordt uitgegoten, is het nieuwe verbond dat door mijn bloed gesloten wordt.
(Luk 22:7-20 NBV)

10d Lezen: Open 5, 7-14
Op het moment dat Hij de rol aanpakte, vielen de vier wezens en de vierentwintig oudsten op hun gezicht en aanbaden ze dit lam.
Elk van hen had een harp en een schaal, een gouden schaal vol met reukwerk,
de gebeden van Gods heilige mensen.
En ze begonnen een nieuw lied, een ode, te zingen:

Waardig! Neem de rol, open zijn zegels!
Afgeslacht! Betalend met uw eigen bloed kocht U mannen en vrouwen.
U kocht ze terug uit alle streken van deze wereld.
U kocht ze terug voor God.
En daarna maakte U ze tot een Koninkrijk, tot Priesters voor onze God
Priesterkoningen bestemd om over de aarde te regeren.
Ik keek opnieuw toe en zag een groot gezelschap engelen,
rondom de troon, de wezens en de oudsten.
Het waren er zeer veel: honderdduizenden zo ver als ik kon zien.
Ik hoorde ze uit volle borst zingen:
Het afgeslachte lam is waardig
Neem de macht, neem de rijkdom, neem de wijsheid, neem de kracht.
Neem de eer, de glorie en de dank.
En daarna hoorde ik elk schepsel in de hemel, op aarde, in de onderwereld en in de zee instemmen,
alle stemmen vanaf alle plaatsen zongen:

"Aan Hem op de troon en aan het Lam,
Komen dank, eer, lof en macht toe,
eeuw, na eeuw, na eeuw,
Tot in eeuwigheid.
De vier wezens riepen luid: Amen

En de oudsten wierpen zich in aanbidding op de grond.

Liturgie Witte Donderdag

1. Lezen (het hemels perspectief): Open 5, 1-4

2. Zingen: Gez. 125, 1 en 5 O kom, o kom, Immanuël

3. Persoonlijk gebed, Votum en zegengroet

4. Zingen: B 72 God zij geloofd

5. Lezen: Open 5, 5-7

6. Zingen: Ps. 116, 1.2 en 3

7. Lezen: Luk 22, 7-20 (de instelling)
8. Gebed

9. Viering
10a. Zingen: Ps 117
10b Zingen: Gez 189

10c Zingen: Ps. 118,1 (beurtzang m/v)
10d Lezen: Open 5, 8-14
11. Zingen: Gez 44 Dankt, Dankt nu allen God
12 (Dank)gebed

13. Collecte
14 Zingen Gez. 257 Halleluja, eeuwig dank en ere
15. Zegen

FeestvanGenade (7) - De Bergrede - Opnieuw beginnen

2011-04-10T11:33:00.000-07:00

BELUISTER Dit is de slotzondag van ons Feest van Genade. De afgelopen weken hebben we de genade van God uit een heel aantal verschillende invalshoeken gezien. We hebben samen geluisterd, gelezen, gesproken en gebeden. Dat heeft –in iedere geval bij mij en ikverwacht ook bij velen van jullie- het besef verdiept wat God onze Heer ons allemaal in genade geeft, dat we een heel nieuw leven tot onze beschikking krijgen en dat we juist zo veel mogen laten zien van Gods genade aan onze familie, vrienden, collega’s en buren.
Toch kun je in het alledaagse leven – soms zelfs een heel eind- verwijderd raken van dat nieuwe leven. Dat kan Gods volk ook gebeuren. Daarom is het regelmatig nodig je opnieuw bewust te worden van je relatie met God je Heer. Deze zondag maken we daar ruimte voor...

In de geschiedenis van Israël heeft het volk die relatie met de Here een aantal keren vernieuwd.
Soms na een periode dat men letterlijk de wet helemaal kwijt was (in de tijd van koning Josia 2 Kon 23). Het volk luisterde in die tijd opnieuw –als voor het eerst- samen naar de (weer teruggevonden) wet en bekrachtigde opnieuw hun relatie –het verbond- met de Heer. Het leek, ds Henk van de Velde en mij- een goede gedachte om dat vandaag –vol van Gods genade- ook te doen. Opnieuw te luisteren naar zijn wil voor onze levens en van onze kant daar dan opnieuw ja op te zeggen.

We luisteren nu niet naar een verhaal over Gods Woord, maar naar de woorden van onze Heer zelf. Hij maakte duidelijk wat de bedoeling van ons nieuwe leven is. Hij legde in de Bergrede de oude wet naar Gods bedoeling opnieuw uit. Scherp, diep en duidelijk. Niet als veroordeling, hoewel het confronterend is maar als richting voor ons nieuwe leven. Laten we vanmorgen samen naar delen uit Bergrede luisteren. In een vertaling zoals hij voor ons vandaag geklonken zou kunnen hebben. En laten we na geluisterd te hebben samen staande gezang 481 zingen als ons nieuwe ja op de bedoeling van de Heer met ons leven.

Vervolging
…Prijs je gelukkig, iedere keer dat mensen je vernederen, je uitsluiten en over je liegen om Mij (je Heer) in een kwaad daglicht te zetten. Het betekent dat ze ongemakkelijk worden van de waarheid van het evangelie. Wees blij wanneer zich dat voordoet, juich zelfs. In de hemel wordt er voor geapplaudisseerd. En weet dat je in goed gezelschap bent: mijn profeten en getuigen zijn altijd in dit soort problemen gekomen.

Zout en licht
Laat me jullie uitleggen wat de reden van jullie bestaan is. Jullie leven om het zout te zijn dat de smaak van God aan deze wereld geeft. Wanneer jullie niet langer naar Hem smaken, hoe zullen de mensen dan nog iets van God proeven? Jullie zijn nutteloos geworden en zullen bij het vuilnis eindigen.
Laat Ik het nog eens anders zeggen: Jullie leven om in deze wereld de kleuren van God tevoorschijn te brengen. God moet niet geheim gehouden worden. Wij moeten Hem openlijk bekend maken, zo openlijk als een stad boven op een berg voor iedereen te zien is. Als Ik jullie kandelaars maak, dan begrijpen jullie toch wel dat Ik jullie niet onder een emmer wil verbergen. Ik zet jullie juist op een verhoging. En nu ik jullie op een heuveltop gezet heb: schijn! Hou open huis, wees royaal met je leven. Wees toegankelijk voor anderen, jullie zullen mensen zo aanleiding geven om toegankelijk te worden voor God, onze genadige Vader in de hemel.

Gods wet compleet maken
Laat elke gedachte varen dat Ik gekomen zou zijn om de Schriften -of het nu Gods wet of de profeten zijn- af te schaffen. Ik ben hier niet om af te schaffen, maar om compleet te maken. Nee, Ik zal alles juist tot één geheel maken en dat zal een geweldig gezicht zijn. Gods wet is meer echt en duurzaam dan de sterren in het heelal en de grond onder jullie voeten. Lang nadat de sterren uitgebrand zijn en de aarde versleten is, zal Gods wet onze werkelijkheid nog sturen.
Zelfs als je het kleinste onderdeel van de wet niet meer serieus neemt, neem je jezelf niet meer serieus. Heb ontzag voor de wet, wijs de weg aan de anderen en je zult in het Koninkrijk geëerd worden. Als je het niet veel beter doet dan de Farizeeën als het gaat om rechtvaardig leven, dan weet je nog helemaal niets van het binnengaan van het Koninkrijk van God.

Moord
Jullie kennen het gebod dat onze voorouders hoorden: "Pleeg geen moord!". Maar laat Ik je zeggen, dat ieder die ook maar boos is op een broeder of zuster schuldig is aan moord. Wie zichzelf toestaat een broeder of zuster 'idioot' te noemen moet zich verantwoorden in een rechtszaak. Schreeuw gedachteloos 'stom mens' naar een zuster en je komt aan de rand van het hellevuur te staan. Het is gewoon zo dat woorden doden, begrijp dat goed!
Ik wil dat jullie je in deze zaken als volgt gedragen: als je verzoening van God wilt en ineens denk je eraan dat een broeder of zuster je iets verwijt, laat dat offer dan maar, vertrek onmiddellijk, ga naar die broeder of zuster en maak het goed. Kom dan, ja alleen dan, pas terug om het met God goed te maken. Of als je onderweg bent en een oude vijand van je komt je tegen. Verlies geen tijd, zet de eerste stap en maak het goed met hem. Als je de eerste stap aan hem overlaat, reken er dan maar op dat hij je voor het gerecht brengt, misschien zelfs zelf in de gevangenis laat gooien. En dan kom je er niet zo gemakkelijk vanaf.

Loze beloften
Beloof niets wat je niet meent. Je maakt de dingen alleen maar erger door een rookgordijn van vrome praat, als je zegt: 'Ik zal voor je bidden', maar het nooit doet, of je zegt: "God zei met je", terwijl je het niet meent. Je maakt je woorden niet waar door ze te verfraaien met religieus kant. Juist door je woorden vromer te laten klinken, worden ze minder waar. Zeg gewoon 'ja' en 'nee' en handel dan ook zo. Wanneer je mooie woorden spreekt om je zin te krijgen, ben je niet goed bezig.

Houd van je vijanden
Hier is een ander oud gezegde dat het verdient om opnieuw naar te kijken: 'Oog om oog, tand om tand.' Helpt dat ons? Ik zeg: "Sla helemaal niet terug.' Als iemand je slaat, incasseer het dan maar." Als iemand je voor de rechter sleept om je de kleren van je lijf te procederen, maak dan een kado van je mooiste kleren en geef het haar. En als iemand op een oneerlijke manier voordeel op je wil behalen, gebruik de gelegenheid dan om te laten zien dat je mijn dienaar bent. Geef niet meer lik op stuk, maar wees royaal en genadig.

Jullie zijn vertrouwd met de vanouds geschreven wet: 'Heb je vrienden lief' en met zijn ongeschreven metzegel: 'Haat jullie vijanden'. Ik vecht dat aan. Ik zeg je: 'heb je vijanden lief.' Laat hen het beste uit jezelf halen, niet het slechtste. Wanneer iemand je moeilijkheden te verdragen geeft, reageer dan met gebed, want dan oefen (train) je je ‘echte zelf', je door God geschapen 'zelf'. Kijk naar wat God doet. Hij geeft het allerbeste - de zon om te verwarmen en de regen om te drenken- aan iedereen, zonder aanzien des persoons: aan slechten en aan goeden, aan leuke lui en aan nare mensen. Als je alleen maar van lieve mensen houdt, verwacht je dan een beloning? Iedereen kan dat. Als je alleen 'dag' zegt tegen hen die jouw groeten, verwacht je dan een medaille? Elke doorsnee zondaar doet dat.

Wat Ik wil zeggen: wordt volwassen. Jullie zijn toch burgers van het Koninkrijk. Leef dan ook zo! Laat je door God herschapen identiteit zien. Wees genadig, royaal en innemend, net zoals God zich opstelt tegenover jullie.

6. De wereld is geen toneel
Pas vooral op dat wanneer jullie proberen goed te zijn, jullie er geen demonstratie van maken. Het mag een goede voorstelling zijn, maar de God die jullie gemaakt heeft zal er niet voor applaudisseren.
Wanneer je iets voor een ander doet, trek dan niet de aandacht naar jezelf toe. Jullie hebben vast wel eens van die 'toneelspelers' gezien, ze gebruiken de gebedsbijeenkomsten en de straathoeken als een podium, ze gedragen zich vol passie zolang er iemand kijkt, toneelspelend voor hun publiek. Ze krijgen applaus, dat is waar, maar dat is alles wat ze krijgen. Wanneer je iemand uit de brand helpt, vraag je dan niet af hoe dat op anderen overkomt. Doe het gewoon, stil en onopvallend. Dat is ook de manier waarop God, die jullie uit liefde heeft voortgebracht, achter de schermen jullie te hulp schiet. Stil en onopvallend

Bid eenvoudig
En wanneer je tot God spreekt, maak daar dan ook geen theaterproductie van. Al die mensen die een show van hun gebeden maken, denken ze soms dat God in de zaal zit?
Luister naar wat Ik wil dat jullie doen: zoek een rustige, besloten, plek, zodat je niet tot toneelspel voor God verleid wordt. Wees zo eenvoudig en eerlijk bij God aanwezig als je maar kunt. De aandacht zal zich van jullie naar God verplaatsen en je zult zijn genade beginnen te bespeuren.
Onze wereld is vol van zogenaamde gebedsstrijders die geen idee van bidden hebben. Ze zitten vol met vaste formules, programma’s en adviezen om je proberen methodes aan te smeren om van God te krijgen van je wilt. Geloof het niet, het is onzin. Jullie hebben hier met jullie Vader te maken en Hij weet veel beter wat jullie echt nodig hebben. Tot de God, die je echt lief heeft, kun je heel eenvoudig bidden (het Onze Vader)…

Een leven van aanbidding
Hoop hier beneden geen schatten op, daar worden ze opgegeten door de motten, verroesten ze of worden ze nog erger gestolen. Stapel je schatten in de hemel op, daar zijn ze veilig voor mot, roest en criminelen. Het is toch duidelijk dat de plek waar je schat ligt ook de plaats is waar je het liefste wilt zijn en daar zul je ook eindigen...waar je het liefste wilt zijn.

…Jullie kunnen geen twee goden in één keer dienen. Als je de ene liefhebt heeft dat als gevolg dat je de andere haat. Aanbidding van de één voedt de verachting voor de ander. Je kunt niet God en geld tegelijk aanbidden. Als jullie voor God kiezen en met jullie leven God aanbidden, dan is het logisch dat je geen moeite hebt met wat er op tafel staat en of de kleren die je draagt wel in de mode zijn. Er zijn veel belangrijker dingen dan het voedsel in je maag en de kleren die je draagt. Kijk eens naar de vogels, ze zijn vrij en onbelemmerd. Ze zitten niet vast aan een functieomschrijving , ze zijn zorgeloos door God verzorgd. Jullie tellen veel meer voor Hem dan vogels.

Is ooit iemand door het gedoe voor de spiegel ook maar een centimeter langer geworden? Alle tijd en geld die verspild worden aan mode, denk je dat het veel verschil maakt? Ga in plaats van steeds naar de mode te kijken, nou eens het veld in en kijk daar naar de bloemen, ze zijn nooit druk voor de spiegel en shoppen ook niet, maar hebben jullie ooit zulke mooie kleuren en schitterende ontwerpen gezien? De tien best geklede mannen en vrouwen in het land zien er naast hen maar gewoontjes uit.

Als God zoveel aandacht heeft voor de uiterlijke verschijning van 'onkruid', zelfs zonder dat er naar gekeken wordt, denken jullie dan niet dat Hij aandacht zal besteden aan jullie? Trots op jullie zal zijn, het beste met jullie voor heeft? Ik probeer jullie hier gerust te stellen en je er toe te brengen je niet zo druk te maken over ' hebben en krijgen', zodat je van God kunt ontvangen en reageren op wat God geeft. Mensen die God niet kennen en de manier waarop Hij werkt, maken zich druk over deze zaken. Drenk je leven met Gods werkelijkheid, Gods initiatief en Gods voorzienigheid. Maak je geen zorgen over dat je spullen misloopt. Je zult ontdekken dat je al voorzien bent in je behoeften voor iedere dag.

Richt jullie aandacht volledig op wat God nu aan het doen is, en raak niet overstuur van wat er morgen wel eens zou kunnen gebeuren. God zal jullie helpen om te gaan met wat er ook maar aan moeilijkheden op jullie weg komt, wanneer het daarvoor de tijd is.

7. Een eenvoudige gedragsgids
Loop mensen niet aldoor te bekritiseren, val niet over al hun fouten, behalve als jullie net zo behandeld willen worden. Het is goedkoop om het vlekje op het gezicht van je buurman wel te zien, maar blind te blijven voor de minachting op je eigen gezicht. Ben jij dan zo brutaal om te zeggen: laat me jouw gezicht wassen, terwijl je eigen gezicht van minachting vertrokken is. Let wel, het is opnieuw showmentaliteit. Je speelt een 'ik ben beter dan jij act' in plaats van gewoon je eigen leven te leven. Wis die lelijke minachting van je gezicht, zodat het je past om een doek aan je buurman aan te reiken…

… Gedraag je volgens een eenvoudig vuistregel: 'bedenk hoe je door een ander behandeld wilt worden, en neem dan zelf het initiatief en behandel de ander zo." Dat is de bedoeling van Gods wet en de profeten.

Zijn en doen
Zoek geen binnendoorweg naar God. De markt wordt overspoelt met snelle garanties en gemakkelijke formules voor een gelukkig leven, die je er in je vrije tijd wel even bij kunt doen. Geloof het niet, zelfs als de massa het wel doet. De weg naar het leven -naar God!- vraagt al je energie en eist jullie volledige aandacht.
Pas op voor namaakpredikers die veel glimlachen en druipen van de zogenaamde oprechtheid. Er is grote kans dat ze jullie op de één of andere manier zullen bedriegen. Wees niet teveel onder de indruk van charisma: let op karakter. Wie de predikers zijn is het belangrijkste, niet wat ze zeggen. Een oprechte leider zal jullie emoties nooit uitbuiten, laat staan jullie portemonnee. Deze zieke bomen met hun slechte vruchten zullen omgehakt worden en daarna verbrand. …

De woorden die Ik tot jullie spreek zijn geen handige aanvullingen op jullie levens, een sausje dat je eigen leven een betere smaak geeft. Mijn woorden vormen het fundament onder jullie levens, jullie kunnen er op bouwen. Als je met deze woorden aan het werk gaat in je leven, lijk je op een verstandige aannemer die zijn huis op stevige ondergrond bouwde. Het goot van de regen, de rivier trad buiten zijn oevers, een tsunami trof het huis, maar er kwam geen beweging in. Het stond rotsvast.
Maar als je mijn woorden wel tijdens bijbelstudie gebruikt, maar ze geen invloed in jullie levens geeft, lijk je op een dwaze aannemer die zijn huis op het strand bouwde. Toen het begon te stormen en de golven er tegenaan sloegen stortte het als een kaartenhuis in elkaar.

(Vertaald naar: Eugene Peterson, The Message New Testament. The New Testament in Contemporary Language, NavPress Kindle Edition: 2003)

Liturgie morgendienst

Symbool regenboog: Gen 9, 8-17

Zingen: Opw. 706 Zie hoe Jezus lijdt voor ons (piano, zang)

Stil gebed, votum en zegengroet

Zingen: B 156 Wat hou ik van uw huis (orkest)

Gebed overgaand in: Ps. 4, 1 en 3 (orgel)

Moment van hernieuwde belijdenis/verbondsvernieuwing:

Lezen Mat 5-7

Zingen: Gez 481 O Grote God die liefde zijt (Lied van toewijding) (orgel)

Viering avondmaal

Formulier HA

Voorafgaande aan viering: Ps. 133 (PvN) (piano, zang)

1e ronde orkest, bijbelklasmensen, dienstdoende ouderlingen en diakenen, organist avondmaal;

2e ronde
Uitleg verrassing. Kinderen die naar de bijbelklassen gaan komen verrassing halen

Zingen: B 249 Wereldnieuws (orkest)

Kinderen naar de bijbelklassen

3e ronde alle anderen
Zingen

B 91 Heer ik kom tot U (orkest)

Gez. 182 (orkest) Jezus leven van mijn leven (6 coupletten) (orkest)

Amazing Grace (orkest)

Gebed met stilte voor eigen gebedspunten

Collecte

Zingen: Opw 710 Zegen ons (het meervoud gedeelte) (orkest)

Verdere uitleg verrassing kinderen

Zegen

Zie hoe Jezus lijdt voor mij (Opw 706)

Zie hoe Jezus lijdt voor mij

Aan het kruis de dood nabij

Die voor mij het oordeel draagt

Hij die tot zonde wordt gemaakt

Wat een offer – Hij voor mij!

Wie wil worden zoals Hij?

Zoveel pijn, ongerechtigheid

is op Hem die voor mij strijdt

Zie hoe Jezus biddend strijdt

Met de pijn, verlatenheid

Zo alleen, verwond roept Hij

Mijn God, waarom verlaat U mij?!

Zie wat Jezus heeft gedaan

in zijn lijden heeft doorstaan

Zoveel liefde verwondert mij

Niemand heeft zo lief als Hij

Als de Heer zijn leven geeft

Vlucht de dag, de aarde beeft

Zelfs de dood verliest haar macht

Als Jezus roept; het is volbracht!

Waarlijk Hij is zoon van God

Die voor ons gekruisigd wordt

Door zijn wonden genezen wij

in zijn dood maakt Hij ons vrij

Heel de schepping slaakt een zucht

Zij ontwaakt, het duister vlucht

Jezus leeft, is opgestaan

Hij roept ons uit de dood vandaan

Juicht want Hij, mijn Here leeft

Hij die overwonnen heeft

Nooit meer tranen, en nooit meer pijn

Nooit van God verlaten zijn

Opwekking 710

Zegen ons waar we in geloof voor leven

Zegen ons waar we hoop en liefde geven

Zegen om de ander tot zegen te zijn!

O God zegen ons tot in eeuwigheid

Vader maak ons tot een zegen

Hier in de woestijn

Wachtend op Uw milde regen

Om zelf een bron te zijn

Met een hart vol vrede

Zijn wij zegenend nabij

Van uw liefde delend

Waarin wij zelf tot bron van zegen zijn

Geplakt uit <http://www.ikjk-challenge.nl/lyrics/gebed-om-zegen.html>

Amazing Grace

Amazing Grace, how sweet the sound,

That saved a wretch like me.

I once was lost but now am found,

Was blind, but now I see.

T'was Grace that taught my heart to fear.

And Grace, my fears relieved.

How precious did that Grace appear

The hour I first believed.

Through many dangers, toils and snares

I have already come;

'Tis Grace that brought me safe thus far

and Grace will lead me home.

The Lord has promised good to me.

His word my hope secures.

He will my shield and portion be,

As long as life endures.

Yea, when this flesh and heart shall fail,

And mortal life shall cease,

I shall possess within the veil,

A life of joy and peace.

When we've been here ten thousand years

Bright shining as the sun.

We've no less days to sing God's praise

Than when we've first begun.

Feest van Genade (6) - Missionaire kerk: spreek de waarheid....1Pe 3,8-17

2011-04-03T05:19:00.000-07:00

Deze zondag beginnen we aan ons laatste thema: de missionaire kerk. Zaterdag 2 april lezen we in ons groene boekje over worstelen om de ziel van de ander. Toen ging het over onze gemeente. En wat wij voor elkaar kunnen betekenen. Vanaf vandaag gaat het over de ander iets verder van ons… want ook voor hun zielen dragen wij verantwoordelijkheid. Wij zijn het licht en het zout van de wereld, lazen we vanmorgen…en daar zijn we wel wat verlegen mee. Want hoe breng je die boodschap nou over aan mensen die er niet op zitten te wachten?
Petrus leert ons: door de waarheid te spreken...

De Amerikaanse korte film 'Validation' (helaas niet Nederlands ondertiteld) geeft een verrassende kijk op het 'besmettingsgevaar' van een levensstijl

De preek beluister
FvG (6): Spreek de waarheid…

Gisteren lazen we over worstelen om de ziel van de ander. Toen ging het over onze gemeente. En wat wij voor elkaar kunnen betekenen. Vanaf vandaag gaat het over de ander iets verder van ons… want ook voor hun zielen dragen wij verantwoordelijkheid. Wij zijn het licht van de wereld, lazen we vanmorgen…en daar zijn we wel wat verlegen mee. Want hoe breng je die boodschap nu over aan mensen die er helemaal niet op zitten te wachten…

Verhaal 1: De waarheid zeggen

Het is alweer jaren geleden dat Annet en ik meewerkten aan een groot evangelisatieproject in de stad Groningen. Ik heb het al eens eerder verteld: in zes wijken stonden grote witte tenten. En iedere tent maakte reclame voor zijn eigen programma in zijn eigen buurt. Op een middag liep ik één van de buurtbewoners tegen het lijf. Hij had ons de afgelopen dagen wel gezien en was onder de indruk. ‘Een mooi gezicht, zoveel jongeren’, zei hij. ‘Dat zie je bij ons in de kerk niet meer. Onze jongeren komen niet meer’. Hij keek me bedroefd aan. ‘Van welke kerk gaat dit uit?’ ‘De Gereformeerde Kerk vrijgemaakt’, zei ik. Zijn ogen werden hard, ‘oh’ zei hij zichtbaar kwaad. ‘Nou daar hoef ik helemaal niets meer van te hebben. Mijn vrijgemaakte buurman vindt toch al dat ik naar de hel ga.” Hij draaide zich kwaad om en liep weg en liet me aangeslagen achter

Ik schaamde me… Ik schaamde voor mijn vrijgemaakte kerkgenoot. Ik schaamde me voor het beeld dat hij van de kerk van Christus had gegeven. En ik weet best dat er niet zoveel vrijgemaakten dit zo zullen zeggen. Maar het is wel een tijd de cultuur geweest onder christenen. Ook de niet vrijgemaakte. Evangeliseren bestond uit een ander de waarheid zeggen . Op een zeepkist op de markt het einde van de wereld aankondigen, langs de deuren gaan met een duidelijke boodschap ‘als u niet luistert gaat u naar de hel’ ik zie het nog voor hoe mijn moeder, kalm, de man vroeg zijn voet tussen de deur uit te halen toen hij dat zei. Christenen gingen er vanuit dat de anderen wel doodongelukkig zouden zijn omdat ze Christus niet kenden, dat ze toch wel ergens op zoek moesten zijn. En die boodschap brachten we ze zo ook over… Jij zult wel alleen zijn, jij zult wel zoekende zijn…
Maar we ontmoetten mensen die helemaal niet op zoek zijn en die niet ongelukkig zijn en ook die helemaal niet op ons evangelie zitten te wachten. Ze vragen zich eerder af of wij niet doodongelukkig zijn in een kerk waar ‘jullie zeker niets mogen’. En wij merken dat onze boodschap niet meer overkomt en houden onze mond maar. Dat merk ik aan nu veel christenen. Ik zeg er maar niets meer over, begrijpen ze toch. Of niet…? Zo gaat het toch vaak?

Broers en zussen, iemand de waarheid zeggen over Christus werkt niet meer. Als het al ooit gewerkt heeft, dan nu zeker niet meer. We leven in een tijdperk dat de meeste mensen ongevoelig zijn geworden voor grote woorden. Toch denk ik, dat je ook vroeger niet kon volstaan met de waarheid zeggen.
Dat kun je zien aan Paulus in Athene, maar ook aan Petrus hier

PetrusPetrus schrijft een brief aan een heel stel christelijke gemeenten in het huidige Turkije die het niet gemakkelijk hebben. Ze leven in feite als vreemdelingen tussen hun eigen volksgenoten, horen er dus niet meer bij, worden bespot (3,16) worden uitgescholden (3,9), nog erger mishandeld (2,20). Kortom, ze krijgen met het kwaad in allerlei vormen te maken.
Het lijkt dus wel een beetje op onze tijd: spot en minachting kun je als christen nu ook meemaken in ons land. En even verderop in de wereld lijden christenen onder mishandeling en vervolging. En dat zou hier ook zomaar kunnen gaan komen.

Hoe moeten zij nu reageren? Dan schrijft Petrus: Leid te midden van de ongelovigen een goed leven, opdat zij die u nu voor misdadigers uitmaken, door uw goede daden tot inzicht komen en God eer bewijzen op de dag waarop hij komt rechtspreken.(1Pe 2:12 NBV)
Petrus leert hen en ook ons met ons leven te reageren. Niet terugtrekken uit de samenleving in onze eigen groep. Nee, anderen moeten je kunnen zien. Dus ook je geloof niet privé houden, zoals wij steeds meer gewend zijn. Nee, laat het maar zien: leid een goed leven. En dat goede leven, die goede daden, geven anderen een idee van Christus. Ze leren begrijpen door te zien…Laat maar zien
Een goed leven is dus niet goed omdat ze het zo anders is, maar vooral omdat de ander het goede ervan aan de lijve meemaakt. We zijn geen felle schijnwerpers die een ander met hun licht verblinden, maar vriendelijke lichtpunten in het donker, waar mensen verlangend op af komen.

En wat is dat dan, goed leven? Treed dus in de voetsporen van hem 22 Die geen enkele zonde beging en over wiens lippen geen leugen kwam. (1Pe 2:21 NBV). Neem je Heer Jezus als je voorbeeld. Doe geen zonde en spreek geen onwaarheid . Spreek de waarheid. En je spreken is pas waarheid als het met je leven klopt. Dus de waarheid spreken is heel iets anders dan iemand de waarheid zeggen. Iemand de waarheid zeggen is met zich zelf in tegenspraak: het is geen voorbeeld van liefde. De waarheid spreken is veel moeilijker: dat vraagt een hele levensstijl die het onderbouwt.

Verhaal 2 Boodschap?Het was een mooie morgen. In mijn nieuwe woonplaats ging ik voor het eerst op weg naar de kerk. Op mijn fiets reed ik door de buurt. Vóór me zag ik een zwart geklede dame met een hoed op de deur op uit komen. Ik groette haar vriendelijk, op deze mooie morgen als lotgenoot en broeder. We waren duidelijk allebei op weg naar de kerk. Zij keek me aan, draaide haar hoofd de andere kant en liep weg. Ik hoorde er zeker niet bij…Misschien was ze het wel niet eens met mijn fietsen op zondag. En wilde ze me dat op deze manier laten merken. Hoe dan ook, die boodschap kwam niet bij mij over. Alleen maar: jij hoort er niet bij… en dat wilde ik op deze manier ook niet.

Het kwaadHet kan niet anders of mensen op deze wereld krijgen te maken het kwaad. Het kwaad is onze grote tegenstander. Zeker van gelovigen. Petrus’ lezers, maakten dit mee, zoals we overal terug lezen: bespotting, schelden, mishandeling en vervolging. Het kwaad! Hoe reageer je daarop?Ik zei al: je moet je niet terugtrekken in de eigen groep, ook niet in je eigen huis, maar laat jezelf juist zien. Laat zien wat goed is: Tot slot vraag ik u: Wees allen eensgezind, leef met elkaar mee, heb elkaar lief als broeders en zusters, wees barmhartig en bereid de minste te zijn. (1Pe 3:8 NBV) Eensgezind, Petrus gebruikt hier een sterk woord: streef als een hechte eenheid naar hetzelfde doel. Laat in de onderlinge omgaan met elkaar zien wat liefde is. Straal de eenheid van een gelukkig gezin uit. En maak ook ruimte voor elkaar, heb medelijden en durf de minste te zijn.

Overwin het kwade met het goede, schrijft Paulus in Rom 12,21. Petrus herhaalt het hier in andere woorden: Immers: 'Wie het leven liefheeft en gelukkig wil zijn, moet geen laster of leugens over zijn lippen laten komen, 11 Hij moet het kwaad uit de weg gaan en het goede doen, en voortdurend vrede nastreven. (1Pe 3:10-11)

Conclusie:
1. Blijf uit de buurt van het kwaad
2. Ga niet in het kwaad mee en
3. Doe het goede.

Ad 1. Vóór alles moet je als christen niet met het kwaad, de zonde, flirten. Het is gevaarlijk voor jezelf, maar ook verwarrend voor de buitenwereld. Te vaak zie je christenen nog in de buurt van allerlei zaken die haaks op de christelijk geloof staan (geld, feesten, kleding...)
Ad 2 Maar te vaak zie je christenen die op het kwaad reageren door er in mee te gaan: terugschelden, lasteren, liegen, terugvechten als je denkt dat je onrecht aangedaan wordt. De beelden uit Kootwijkerbroek bevreemdden mij afgelopen week. Christenen moeten niet knuppels op TV te zien zijn, ze hebben daarna geen recht van spreken meer…
Voor de Starwars-fans. In het Starwars verhaal is er sprake van de beheersing van de kracht. Je hebt een goede kant van de kracht en de donkere kant van de kracht. De personen die toegeven aan haat, geweld en wraak - als is het reactie op aangedaan onrecht- worden door de kwade kracht overwonnen. Raakt in de ban van de donkere kracht.
Net zo goed worden christenen die kwaad met kwaad bestrijden opgeslokt door het kwaad en erdoor overwonnen. Voor de buitenwereld zijn ze niet meer als christenen herkenbaar en verliezen ze alle recht van spreken.
Ad 3 Christenen moeten opvallen door het goede: vrede stichten, geen wraak nemen, niet terugschelden. Dat is uitzonderlijk in deze wereld, dat valt op, en dan krijg je de ruimte om de waarheid te spreken.

Overwin het kwade door het goede. Je kunt het! Ga in het voetspoor van je Meester. Hij heeft het pad voor je gebaand. Hij sloeg niet terug, Hij dreigde niet, Hij kon het leed verdragen. En Hij heeft het verdragen.En zijn Geest geeft je de kracht dat ook te kunnen en op deze manier van Hem te getuigen: Want de heilige Geest zal jullie op dat moment ingeven wat je moet zeggen.' (Luk 12:12 NBV), zegt Jezus tegen zijn discipelen

Verhaal 3 Elisabet Elliot
Elisabet Elliot was getrouwd Jim Elliot. Hij was een zendeling onder de Auca-indianen. Na een tijd bij met hen in contact geweest te zijn, werd hij op 8 januari 1956 door hen vermoord, samen met vier collega’s. Hij liet zijn vrouw Elisabeth en zijn dochtertje Valerie van 10 maanden achter. Iedereen zou het begrepen hebben als Elisabeth nooit meer iets met de zending onder Indianen te maken had willen hebben. Wat een trauma! Niemand begreep dat ze integendeel hun taal ging leren, en twee jaar later in 1958, met haar dochter Valerie van inmiddels drie tussen de Auca Indianen ging wonen. Ze bleef twee jaar tussen hen wonen en werkte tot 1963 met hen. Velen van die stam kwamen in die periode tot geloof. Waren ook zij verrast door juist deze reactie, die niemand begreep, en kwam er zo een opening om te getuigen?

Overwinnaars
Mijn vader leerde mij de kaas niet van mijn brood te laten eten. Dat was uit zorg: hij wilde me leren dat dit een wereld is, waar mensen dat juist zullen proberen als je niet oplet. Mijn Heer leert me niet terug te vechten, maar te incasseren. Dat is ook uit zorg. Hij wil niet dat in het kwaad gevangen raak. Dat is ook veel moeilijker. Je weet dat je dan ook te lijden hebt. In het voetspoor van je Heer. Als jij goed doet zullen er mensen er misbruik van maken. Dat weet je gewoon. Want het kwaad is nog op deze wereld. De Heer zegt tegen je: blijf het goede doen. Overwin het kwade met het goede… dan krijg je ruimte om de waarheid te spreken. Niet om mensen de waarheid te zeggen, Nee om waarheid te spreken. Want als je zo leeft, gaan mensen je vragen stellen, waarom doe je dit? Deze mensen zetten spontaan hun deur open voor jouw verhaal en dan kun je van Christus getuigen. Maar alleen wie met Christus kan lijden, kan van Hem getuigen. Lijden omdat je goed doet is veel minder erg dan lijden omdat het je verdiend hebt.. Zelfs al reageerde je alleen maar op het kwaad van een ander. Mensen zijn niet verwonderd door mensen die van zich afslaan, dat verwacht iedereen. Ze zijn verwonderd over mensen die risico’s durven lopen, die niet terugslaan en zelfs durven incasseren. En je kunt het, want je hoort bij Christus en je bent al overwinnaar. Je hebt hoop op de toekomst. Wat kan iemand je dan nog aandoen? Als je je ze die hoop laat zien, dan gaan ze vragen stellen. En dan kun je de waarheid spreken: Vraagt iemand u waarop de hoop die in u leeft gebaseerd is, wees dan steeds bereid om u te verantwoorden. (1Pe 3:15 NBV)

Verhaal 4: auto
Ze woonden al jaren lang naast elkaar. Hij gelooft, zijn buurman niet. Dat staat al jaren vast. Maar ze hebben een goede, maar wat afstandelijke verstandhouding. Op een dag ziet Hij zijn buurman somber over straat gaan. Hij vraagt hem wat er aan de hand is. De buurman zegt hem dat vanmorgen een dag voor zijn vakantie de auto het begeven heeft. En wel zo dat er niets aan te doen is. Hij heeft geen geld om een andere te kopen en kan dus niet op vakantie. En hij had er zo naar verlangt!Hij zegt in een opwelling: "Neem mijn auto maar mee, ik gebruik hem de komende twee weken toch niet." Zijn buurman kijkt hem verstomd aan: "Ja, maar dat kan ik niet aannemen." "O jawel hoor…" Uiteindelijk neemt de buurman zijn auto mee en geniet van een heerlijke vakantie van twee weken. Als hij de auto terug komt brengen is hij heel dankbaar. "Waarom deed je dat toch? Ik had wel een ongeluk kunnen krijgen. En dan was jij je auto kwijt ook geweest." "Ik wilde je dat plezier graag doen." "Ja maar het is toch onverantwoordelijk om zomaar je auto uit te lenen aan een relatief onbekende." "Nou nee, ik denk dat mijn Heer dat zou willen", zei hij. Van zoiets had die buurman nog nooit gehoord. "Dat doe je toch niet." Toch wel dus! De buurman was zo onder de indruk, dat Hij meer wilde weten van die Heer. Een aantal jaren later kwam hij tot geloof.

Broers en zussen, reageer niet op mensen. Focus je op je Heer, Volg Hem over de weg die Hij voor je baant. Laat je vullen met zijn Geest. Ga het lijden niet uit de weg als dat voorbij komt. Overwin het kwaad door het goede. En doe daarnaast veel meer goeds. Door jezelf op de Heer te focussen trek je de aandacht an de anderen ook naar Hem toen. Je zult zien dat het de deuren van mensen voor Jezus opent. En als mensen je vragen hoe je onder dat alles zou rustig kunt blijven, spreek dan de waarheid en vertel over de hoop die je hebt en de toekomst die je wacht en getuig van je Redder.
Leef de waarheid, dan zul je ook de waarheid kunnen spreken

Amen

Liturgie zondagavond
Zingen: B 10 Samen in de naam van Jezus (canon)
Stil gebed, votum en zegengroet
Zingen: Ps. 145, 1 en 2
Gebed
Lezen: 1 Petrus 3,8-17
Zingen: Gez. 437 Vernieuw Gij mij, o eeuwig licht
Preek
Zingen: Gez. 477 Geest van hierboven, leer ons geloven
Voorbede
Collecte
Zingen: (Geloofsbelijdenis gezongen) B. 121 Heer, U bent mijn leven
Zegen
Zingen : Gez. 456, 3 (Amen, amen, amen...)

Op zoek naar een idee? www.frapperen.nl

Feest van Genade (5) - Verbondenheid - Mar.5, 21-34

2011-03-25T07:07:00.000-07:00

Verbind Jezus door...
Afgelopen woensdag hebben wij in onze kring in drietallen gebeden. Een indrukwekkende ervaring om zo met elkaar verbonden te zijn voor God. Wat persoonlijker nog dan in een 'grote kring gebeden' delen we het 'voor God staan'. Ik ga er vanuit dat je dan iemand meemaakt zoals die werkelijk is. Voor elkaar kunnen we ons groot houden, maar voor God zijn we zoals we echt zijn. Om elkaar zo mee te maken is indrukwekkend en eng tegelijk. Indrukwekkend om zo close met iemand verbonden te zijn, eng want het is zo kwetsbaar. Is het op deze wereld mogelijk om zo vertrouwelijk met elkaar om te gaan?
Deze zondag gaat het over verbondenheid, heel kwetsbaar en toch hebben we er ons leven aan te danken Naar de weekbrief

Preek FvG (5): Verbind Jezus door! Beluister

Vaders en moeders, broer en zussen in Jezus Christus,

Ik wil deze morgen beginnen jullie uit te nodigen eens mee te luisteren naar Mark Hall, de medeoprichter en één van de zangers van de groep Casting Crowns uit de VS. Eenmaal begonnen als jeugdband in een kerk in Florida, zijn ze inmiddels een internationaal bekende, christelijke band. Eén van hun songs heet, vertaald, ‘een gebrandschilderde maskerade’ en gaat over hoe wij vaak bij elkaar in de kerk zitten. Mark leidt het nummer als volgt in

Eenzaam
Wat is hij eenzaam geweest hè! Komt het je bekend voor?... Mij wel! || Zo meteen wil ik daar op terug komen, maar eerst wil ik het over de eenzame vrouw in onze geschiedenis hebben. Ze was er ernstig aan toe.
Ja ja, ze was ziek. Twaalf jaar bloedingen zal haar lichamelijk uitgemergeld hebben. En berooid was ze inmiddels ook. Alles uitgegeven aan mensen die haar niet hebben geholpen. Dat maakt haar niet alleen financieel bankroet, maar ook geestelijk berooid. Ze moet het overweldigende gevoel gehad hebben dat niemand te vertrouwen is. Ze hadden haar allemaal verhalen verteld.
Maar ze was er nog veel erger aan toe door iets wat hier niet staat, maar dat iedere lezer uit die tijd wist. Haar vloeiingen hadden haar volgens de Torah, de wet van Mozes, tot een onreine vrouw gemaakt (Lev 15,25v). Dat had haar beroofd van het contact met de Here en van dat met haar volksgenoten. Ze was een paria, een uitgestotene geworden. Haar ziekte was niet alleen een lichamelijke maar ook een sociale ziekte: het beroofde haar van al haar contacten.(12 jaar lang!) Meer nog, het was ook een geloofsziekte, voor Gods wet, ja zelfs voor God zelf dus, gold ze als onrein.

Twaalf jaar lang van God los en door mensen verlaten, stel je voor dat is een verwoestende nachtmerrie. Ze was ten dode opgeschreven Ze moet wanhopig geweest zijn. Want wat ze deed was een wanhoopsdaad: ze begaf zich tussen de menigte, maar ze mocht daar helemaal niet komen. Vroeg ze daarom niet gewoon aan de Heer Jezus of Hij haar wilde redden? Besloot ze daarom om zijn kleren aan te raken en er weer stiekem tussen uit te glippen? Omdat ze daar helemaal niet mocht zijn? Dat kon ze toch niet uitleggen.

Broers en zussen, ze had in ieder geval een groot geloof. Misschien was dit wel zo gekomen door die twaalf lange jaren heen. Ze zocht niet meer in de eerste plaats genezing. Dat had ze bij die dokters gedaan, ze was inmiddels tot het diepe besef gekomen dat ze eerst en vooral redding van God nodig had. En ook dat Jezus van Nazareth haar die redding kon geven. Ze had een groot vertrouwen in Hem gekregen. Ondanks alles wat ze had meegemaakt aan kwakzalvers, was ze ervan overtuigd dat ze alleen zijn kleren maar hoefde aan te raken en dat ze dan gered zou zijn . Dan moet ze haast wel geloofd hebben dat Hij de Messias is. Was dat wat ze over Hem gehoord had? Was het dat wat ze eigenlijk van Hem geloofde?

Onverbonden zielen
Broers en zussen, we kennen dit soort onreinheid niet meer. Omdat de Torah niet meer zo voor ons geldt. Maar we kennen de sociale ziekte wel: eenzaamheid. En dan bedoel ik niet alleen de mensen die door een lichamelijke handicap zo afzichtelijk verminkt zijn dat andere mensen niet meer met ze willen omgaan. Of de anderen die zo gevreesd worden dat mensen niet in hun buurt willen komen, zo verging het en vergaat het soms nog wel de Aidspatienten. Mensen zijn bang zelf ook besmet te worden. Nee, ik denk dat wij de sociale ziekte kennen als een gevolg van onze manier van leven. Eenzaamheid is de ziekte van onze samenleving. Onverbonden zielen, die het gevoel hebben bij niemand te horen. Niet bij God en niet bij mensen. En zoals Johannes doorgeeft van de Heer Jezus: Wie niet in mij blijft wordt weggegooid als een wijnrank en verdort; (Joh 15:6 NBV). Onverbonden zielen gaan uiteindelijk kapot, want wat je ook doet en zoekt. Uiteindelijk is al het andere is een surrogaat voor het echte. Je blijft eenzaam. Ik denk dat onze samenleving daaronder gebukt gaat: onder de enorme Godloosheid en de verwoestende eenzaamheid die daarvan het gevolg is.

Maar ik denk ook dat onze kerkelijke gemeenten daaronder gebukt gaan. Velen hebben de Here dan wel ontmoet, maar de verbindingen zijn nog niet helemaal of zelfs helemaal niet hersteld. Want verbonden aan de ene wijnstok, onze Heer Jezus, zouden wij ook weer met elkaar verbonden moeten raken. Maar ik denk dat dit lang niet altijd zo is. En dat is zo omdat we de liefde van de Heer Jezus nog niet voldoende doorgeven aan elkaar Mijn gebod is dat jullie elkaar liefhebben zoals ik jullie heb liefgehad. (Joh 15:12 NBV). Maar wij doen dat nog niet. We denken dat nog niet te kunnen omdat je daar ook wat voor over moet hebben en dat hebben wij niet zomaar tot onze beschikking: Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden. (Joh 15:13 NBV) Liefde kost wat, en wij kunnen die prijs niet betalen, denken we… En zo blijven we –ook binnen de gemeente- gedeeltelijk onverbonden zielen en zoals Mark Hall eenzaam in de kerk zitten. We kunnen nog niet delen.

Aanraking
In het evangelie kun je overal lezen hoe krachtig de aanraking van de Heer Jezus is: blinden zien, doven gaan horen, verlamden lopen, zelfs doden worden levend. Als Hij zich met je verbind, door woorden of daadwerkelijk door een aanraking, dan zijn de gevolgen enorm. Maar belangrijker dan die genezingen is het feit dat de mensen gered worden. Dat staat er heel vaak voorop, lees maar eens na. Ook hier.

Ja hier is het zelfs zo dat als je zelf contact met de Heer Jezus zoekt, dit al genoeg is. De vrouw merkt aan haar lichaam het eerst dat ze genezen is, maar die genezing is een symptoom van iets veel diepers: ‘ze is gered’. Dat is wat de Heer Jezus even later ook tegen haar zegt: 'Uw geloof heeft u gered; ga in vrede en wees genezen van uw kwaal.' (Mar 5:34 NBV).
In de geschiedenis die we de vorige week hebben gehoord zie je dat in Marcus’ beschrijving van de gebeurtenissen ook in de formulering terugkomen. Na Jezus’ aankomst willen vele zieken Hem aanraken en van iedereen die dat doet lezen we: En iedereen die hem aanraakte, werd gered en genas. (Mar 6:56-1 NBV).
Dat is toch de samenvatting van het christelijk geloof: je laten aanraken en gered worden. Zo lezen we dat ook in de opdracht de Heer Jezus meegeeft aan zijn discipelen: Wie gelooft en gedoopt is zal worden gered, … (Mar 16:16 NBV). Niet iedereen geneest nog (Ach wat zou ik het sommigen hier toewensen), maar wie gelooft wordt gered en ervaart in ieder geval enige vorm van heel worden.

Persoonlijke redding met openbare gevolgen
Maar de geschiedenis is hiermee niet afgelopen met die aanraking. Eenmaal genezen (lees gered) was de vrouw duidelijk van plan om weer even ongezien te verdwijnen. Maar dat laat de Heer Jezus niet toe. En dat leidt tot een grappige woordenwisseling met zijn discipelen. ‘Wie heeft mij aangeraakt’. ‘Ja maar meester, de massa loopt u zo ongeveer onder voet.’ Maar de Heer Jezus heeft die ene opgemerkt die echt naar redding op zoek was. Ik maak daaruit op dat Hij zo op redden is ingesteld, dat hij daar zeer gevoelig voor is. Ook van ons. Zodra wij Jezus zoeken.

De vrouw had zich – nu ze genezen was- volgens de naar de priester moeten gaan en een offer voor zich moeten laten brengen. Twee tortelduiven (Lev 15). Maar de Heer Jezus besluit hier zelf haar priester te zijn en kondigt voor de aanwezige massa haar verzoening (redding) en genezing af. Ze mag in vrede gaan.
En daarmee heeft ze haar plaats terug in het volk. Na twaalf jaar mag ze weer een moeder in Israël zijn. Een onverbonden ziel komt terug op haar plaats in het volk.
Zo heeft haar redding niet alleen gevolgen voor haarzelf maar ook voor het hele volk Israël. Er is een moeder van Israël in hun midden teruggekeerd.

Broers en zussen, vaders en moeders, dit is principieel voor de redding door de Heer Jezus. Die heb je nooit voor jezelf alleen, Die deel je. Het feit dat je gered bent, mag je niet voor jezelf houden, daar getuig je van. Maar ook de gevolgen ervan –heling, een nieuw leven- houdt je niet voor jezelf. Dat moet ook gevolgen voor de anderen krijgen. Allereerst voor je broers en zussen. De onverbonden ziel komt op zijn plaats in het volk van God (de gemeente) en de Geest van de Heer Jezus stroomt via die ziel door naar anderen (lampjes!).
De Heer Jezus heeft het zo gewild. Niet alleen rechtstreeks maar ook via elkaar ontvangen we met elkaar verbonden redding van de Heer. De Geest van Jezus stroomt via onze broers en zussen naar ons toe: in gaven, in bemoediging, in gezelschap, in gebed, in concrete hulp.

Zo zijn ook wij, allemaal wat van elkaar, broers en zussen, niet alleen in het leven maar ook in de gemeente. Moeders en vaders in het geloof met niet alleen eigen kinderen, maar ook andere… Zoals ook wij ook zelf niet alleen onze eigen ouders (soms zelfs helemaal niet) als moeders en vader in het geloof hebben. We zijn ook vrienden in het geloof, reisgenoten, lotgenoten, medeburgers van hetzelfde Koninkrijk. We zijn iets van elkaar broers en zussen en het is de bedoeling dat wij daar allemaal liefdevol inhoud aan geven en zo ook door elkaar de redding van Jezus ontvangen. Iemand die hier heel alleen voor zichzelf alleen komt onthoudt anderen iets en loopt zelf ook veel mis.
Natuurlijk weet ik wel dat er redenen zijn kunnen waardoor het heel moeilijk is en dat er belemmeringen weggenomen moeten worden. Maar dat zou wel moeten. Want je mist zo veel te veel.
Nog erger is het wanneer we in plaats van broers en zussen voor elkaar te zijn het tegendeel worden: criticasters, gebruikers of zelfs vijanden worden. Helaas dat komt voor, maar verwoest heel veel wat weer aan het helen was…

Kraamkramer en oefenruimte
Bij Paulus kun je er uitvoerig over lezen, welke rol de Heer Jezus ons ook in zijn redding van ons geeft. Het is kennelijk de bedoeling dat wij zijn helende aanraking aan elkaar doorgeven. Je kunt er in 1 Kor. 12 uitvoerig over lezen.

1 Kor 12
God heeft ons lichaam zo samengesteld dat de delen die het nodig hebben ook zorgvuldiger behandeld worden, 25 Zodat het lichaam niet zijn samenhang verliest, maar alle delen elkaar met dezelfde zorg omringen. (1Co 12:22-25 NBV) Samenhang = verbondenheid
En ook op andere plaatsen in Bijbel hoor je in de woordkeuze van Paulus, Petrus, Jakobus en Johannes onze onderlinge verbondenheid (gegeven) terugkeren: we zijn een huishouding van God (1 Tim 3,15; 1 Pet 4,13). Kinderen van de Vader, jongere broers en zussen van onze Oudste broer Jezus (Rom 8,29)
We zijn geladen met energie van de Heer Jezus, zijn Geest, die zich uit in gaven die bestemd zijn voor elkaar. Onze gezamenlijke redding heeft Hij ook aan ons toevertrouwd. We worden geacht voor elkaar te bidden, voor elkaar te zorgen, elkaar te helpen in de strijd tegen de zonde, waarschijnlijk nog veel meer dan we nu doen te worstelen om elkanders zielen. Als onze heiliging stagneert, heeft dat dan soms te maken omdat alleen proberen te doen, wat we alleen samen kunnen en alleen samen lukt. Door gezelschap, gebed, gesprek, ook over vertrouwelijke zaken.
Beken elkaar uw zonden en bid voor elkaar, dan zult u genezen. Want het gebed van een rechtvaardige is krachtig en mist zijn uitwerking niet. (Jam 5:16 NBV) We worden in het allervertrouwelijkste aan elkaar toevertrouwd.
Dat vraagt vertrouwen –en dat moet groeien en zich ook bewijzen- moet soms ook weer hersteld worden. Maar het draagt een grote belofte in zich. Dat heb ik zelf ook mogen ervaren

Ervaring
De afgelopen week hebben we in onze geloofskring in groepen van drie gebeden. Dat was mooi, versterkend en bemoedigend. Toch? Het deed me denken aan de tijd dat we in Kampen woonde en ik iedere week samen met twee medestudenten zo bad. Hebben we een jaar gedaan. Dat was toen ook mooi, versterkend en bemoedigend. We hebben toen veel voor elkaar kunnen betekenen.
Zo kende ik het niet vanuit mijn thuisgemeente in het Groningse dorp Niezijl. Daar was het zoals Mark Hall beschreef. We wisten eigenlijk maar heel weinig van elkaar. Ik heb daar twintig jaar samen met veel anderen in een kerk gezeten van nog geen 150 leden en met de meesten daar heb ik nooit een woord gewisseld over ons geloof. En ik wist niet beter dan dat dit zo hoorde. Pas jaren later begreep hoe het ook kan zijn. Niet alleen door met anderen samen te bidden. Maar ook doordat we lid waren van een geloofskring St. Jakob. We hebben elkaar daar echt leren kennen en kunnen helpen. Daar baden we ook voor die heel persoonlijke zaken. Zo goed kenden we elkaar inmiddels wel. Als ik terugkijk heb ik de Here in die groepen pas echt leren kennen. Méér dan in de kerk, ja zelfs méér dan thuis. En sindsdien heb ik een droom: ooit eens te mogen meebouwen aan een gemeente, waar het heel gewoon is zó met elkaar verbonden te zijn in Jezus Christus.

Broers en zussen, deze weken brengen me dichter bij die droom. Bij het werkelijk samen luisteren, spreken, studeren, bemoedigen en bemoedigd worden, worstelen en bidden om elkaars ziel. En merk ik hoe de relatie met de Heer Jezus zich juist door het contact met anderen verdiept. Hij heeft me ook via hen wat te bieden. Broers en zussen, alle vertrouwen moet groeien, maar laten we elkaar dit niet onthouden. We leven in moeilijke tijden voor het christelijk geloof in Nederland. Onze jongeren hebben het nodig de Heer Jezus via ons mee te maken, wij hebben het nodig dat anderen kunnen worstelen om onze zielen. Geef de Heer Jezus aan elkaar door, zo heeft Hij het bedoeld. Laten we elkaar dat niet onthouden. Amen.

Liturgie
1. Zingen: Opwekking 706 Zie hoe Jezus lijdt voor mij

2. Stil gebed, Votum, Zegengroet

3. Zingen: Opw 705 Toon mijn liefde

4. Gebed overgaand in Gez. 95 Nu bidden wij met ootmoed en ontzag

6. Kinderdeel + zang: B 237 Kom in de Kring van Gods gezin
Met alle kinderen een kring rondom de gemeente lied zingen

Kinderen naar de bijbelklassen

4. Aansporing: Joh 15,1-17 (Gods gebod: heb elkaar lief…)

5. Zingen: Ps. 133, 1-3
8. Lezen: Mar 5,22-34

10. Preek

11. Zingen: Ps. 133 Psalmen voor Nu

12. Gebed
13. Collecte

Kinderen terug

14. Zingen: Gez. 481 O grote God die liefde zijt

15. Zegen

Zie hoe Jezus lijdt voor mij (Opw. 706)

Zie hoe Jezus lijdt voor mij

Aan het kruis de dood nabij

Die voor mij het oordeel draagt

Hij die tot zonde wordt gemaakt

Wat een offer – Hij voor mij!

Wie wil worden zoals Hij?

Zoveel pijn, ongerechtigheid

is op Hem die voor mij strijdt

Zie hoe Jezus biddend strijdt

Met de pijn, verlatenheid

Zo alleen, verwond roept Hij

Mijn God, waarom verlaat U mij?!

Zie wat Jezus heeft gedaan

in zijn lijden heeft doorstaan

Zoveel liefde verwondert mij

Niemand heeft zo lief als Hij

Als de Heer zijn leven geeft

Vlucht de dag, de aarde beeft

Zelfs de dood verliest haar macht

Als Jezus roept; het is volbracht!

Waarlijk Hij is zoon van God

Die voor ons gekruisigd wordt

Door zijn wonden genezen wij

in zijn dood maakt Hij ons vrij

Heel de schepping slaakt een zucht

Zij ontwaakt, het duister vlucht

Jezus leeft, is opgestaan

Hij roept ons uit de dood vandaan

Juicht want Hij, mijn Here leeft

Hij die overwonnen heeft

Nooit meer tranen, en nooit meer pijn

Nooit van God verlaten zijn

Tekst: Hans Maat

Muziek: Elbert en Niek Smelt

Feest van Genade (4) - Heiliging? Kom uit je boot! - Mat 14, 23-36

2011-03-18T03:54:00.000-07:00

In de vierde week van het Feest van Genade gaat het over ons leven voor God. Hoe heilig zijn we we eigenlijk? 'Heilig' is een woord dat doorgaans nogal vervelende gevoelens in ons oproept. Een gevoel hopeloosheid omdat het ons toch niet lukt om zo te zijn. Een lichte walging over wat we aan zogenaamde 'heiligheid' hebben meegemaakt. We kunnen de blauwe plekken soms nog voelen! In een kerk vol schijnheiligheid zijn we liever 'eerlijk en robuust zondig' dan 'hypocriet heilig'. Heilig, wat moet je er mee?

Toch wordt er in de bijbel heel positief over heilig gesproken. Het is een gewichtig woord dat een belangrijke eigenschap van God beschrijft en een al even belangrijke eigenschap van ons die bij God horen. Tijd om hier deze week intenser naar te kijken en zo voorbij aan onze vervelende gevoelens bij de ware aard van de heiligheid te komen. Naar de weekbrief bij het thema: St. Zachëus

Preek Luister

Leef je uit genade?
Leef je echt uit genade? was de vraag gisteren in het groene boekje. Geef daar maar eens antwoord op! 'Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt. (Joh 3:27 NBV) zegt Johannes de Doper in antwoord op ongeruste leerlingen die tegen hem zeggen: “Meester iedereen gaat die Jezus achterna’.

Johannes zegt dat kan alleen als God dat wil… Hij kan zich er heel gemakkelijk bij neerleggen, dat de Heer Jezus de leiding van hem overneemt: ‘Hij moet groter worden en ik kleiner. (Joh 3:30 NBV)’ 'Een mens kan alleen ontvangen wat hem door de hemel gegeven wordt (27). Eerst was Johannes een groot man, maar ja dat kwam alleen omdat God dat op dat moment belangrijk maakte, nu wordt hij kleiner en onbelangrijker, dat kan ook alleen omdat God dat nu het juiste vindt. Johannes heeft daar vrede mee, want hij leeft uit genade, dan aanvaard je wat God jou op dat moment geeft.
Kunnen wij dat ook? Denk je het eens in, zou je ook zo gemakkelijk een stap terug kunnen zetten uit een belangrijke positie, zoals Johannes de Doper? Leven wij uit genade, van wat we krijgen, of zijn we zelf ook nog steeds heel hard aan het werk om dit te verdienen? Pas als we uit genade leven, komt Gods vrede over ons.
Leven wij uit genade? Die vraag kun je ook stellen als het om onze heiliging gaat? Willen wij die van God aannemen of laten we die vaak liggen?

Heiligen zijn vaak dood
'Heilig' is een woord dat doorgaans nogal vervelende gevoelens in ons wakker maakt. Een gevoel van hopeloosheid omdat het ons toch niet lukt om zo te zijn. Een gevoel –sterker- van lichte walging over wat we aan zogenaamde 'heiligheid' hebben meegemaakt. We kunnen de blauwe plekken soms nog voelen! In een kerk vol schijnheiligheid zijn we liever 'eerlijk en robuust zondig' dan 'hypocriet heilig'. Heilig, wat moet je er mee?
Echte heiligen zijn doorgaans dood. Zoals hier op de gevel van de Westminster in hartje London (Westminster ligt naast het parlement). Boven de ingang een rij beelden . Ach denk je, ’t zullen wel heiligen zijn. En je denkt aan namen als St. Joris, St Cyrillis of de heilige Theresa… maar als je goed kijkt zie je op de westgevel van de Westminster beelden van eigentijdse heiligen staan. Martelaren worden ze genoemd: moeder Elisabet van Rusland, een telg uit de tsarenfamilie die non werd en heel veel goeds gedaan heeft en in 1918 door de socialisten vermoord is, naast Martin Luther King, de charismatische dominee die het racisme in de VS bestreed en in 1968 werd vermoord werd, en daarnaast Oscar Romero, de sociaal bewogen aartsbisschop van El Salvador, die tegen het rechtse regime durfde in te gaan en daarom in 1980 vermoord werd en daarnaast Dietrich Bonhoeffer, de zachtmoedige en geniale Duitse theoloog die zich vanaf het begin tegen de Nazi’s van Hitler verzette en uiteindelijk op 9 april 1945 nog net door ze vermoord is.

Echte heiligen zijn doorgaan dood, hun levensstijl is kennelijk nogal ongezond in een wereld zoals de onze. En inderdaad: aandacht vragen voor recht in een wereld waar onrecht vaak de baas is, is vragen om moeilijkheden. Dat was in de tijd van het Nieuwe Testament ook al zo: van de apostelen zijn de meesten de marteldood gestorven. En wij kijken naar hun beelden en voelen ontzag voor medemensen die zoveel moed hadden dat ze hun leven erbij inschoten.
Zo heb ik twee jaar geleden bij de Westminster in Londen gestaan.
Ik zie mezelf nog niet in hun rij staan!

Levende heiligen?
Levende heiligen roepen vaak heel andere gevoelens in ons wakker. In onze ogen zijn dat vaak die mensen die hun best doen ‘anders te zijn’. We storen ons aan hun typische kleding en wonderlijke haardracht. Wij zouden beslist niet zo willen zijn. Maar –sterker- we érgeren ons aan die broers en zussen die er dan wel normaal uitzien, maar ons fijntjes laten voelen dat zij heiliger zijn dan wij. O ja hoor ze zijn veel verder in het leven de Heer. Bah, je voelt je vernederd en door hen weggezet. Zo wil je niet zijn

Heilig-zijn komt een dus heel eind van ons af te staan. Of het kost je je leven, of je zou zo niet willen zijn. Ons bestaan als heilige staat ons niet zo voor de geest, denk ik. Als we het er al over hebben, verwacht ik dat de meesten van ons snel zullen roepen: ‘Ik ben geen heilige hoor.” Dat om de ander gerust te stellen (en jezelf ook denk ik).

Heiligheid is geen optie
Nou ja als je jezelf nog geen heilige ziet worden, kun je dan niet heiliger worden dan je nu bent. Is het niet zo, dat je al snel denkt dat je dat niet kunt. God kan het ons misschien geven, maar om daar zelf stappen in te zetten, we denken –onszelf kennende- niet dat het ons lukt.
Broers en zussen, de bijbel is niet negatief over heilig-zijn. Al kom je daar ook schijnheiligen tegen waar bijv onze Heer Jezus niet mals over spreekt. Maar over échte heiligheid wordt uiterst positief gesproken. Niet als over een eigenschap voor helden die een standbeeld verdienen, maar als over de gave en verantwoordelijkheid van iedere gelovige. Iedere christen wordt tot heilig leven geroepen, niet alleen dominees, evangelisten en moeder Theresa. Iedere christen uit elk land, rijk of arm, hoogopgeleid of nauwelijks geschoold, invloedrijk of heel eenvoudig, allen zijn we geroepen om heilig te zijn. Als je niet aan die roeping beantwoord heeft dat zware consequenties 14 Streef ernaar in vrede te leven met allen en leid een heilig leven; wie dat niet doet zal de Heer niet zien. (Heb 12:14 NBV)

Christenen zijn in de brieven van Paulus synoniem met ‘heiligen’. Ze worden allemaal heel vaak met ‘heiligen’ aangesproken. Als je al die teksten leest (ik zal ze hier niet allemaal noemen maar wel op de site zetten) dan wordt je duidelijk: een christenis een heilige. Per definitie. Als je niet heilig wilt zijn, ben je geen christen en zul je, zo de Hebreeënbriefschrijver, de Heer niet zien. Dat is een zware consequentie. Wil je christen zijn dan zul je een heilig leven behoren te leven. Heiligheid en christen-zijn horen bij elkaar als een boom en de bladeren die er aan zitten. Zonder bladeren geen leven! Heiligheid is geen optie, het is een roeping.

Wat is heilig?
Maar wat is heilig dan?, vraag je jezelf misschien af. Wie van ons kan naast Romero of Bonhoeffer staan? Nou, heilig zijn is zijn, zoals God is, is de oproep die God zelf doet in Lev. 19 dat we net gelezen en Petrus trekt de lijn door in 1 Pet 1,16. Dat heilig zijn van de christenen is iets van alle tijden.
Het is zijn zoals God. De Heer Jezus maakt duidelijk wat dat is. 48 Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is. (Mat 5:48 NBV)
Heilig zijn is net zo perfect zijn als de Hemelse Vader zelf: vrij zijn van alle kwaad.
Broers en zussen, wij gooien het nogal eens op een akkoordje, waardoor onze heiligheid een soort mix wordt tussen Gods bedoeling en wat wij in dit leven voor mogelijk houden. Je vult je belastingformulier doorgaans ‘best wel’ eerlijk in. Als je het vergelijkt met heel wat andere mensen, zeker. Wij zullen in de regel niet over een ander praten waar die zelf niet bij is. Nou ja, niets menselijks is ons vreemd, hé. Maar vergeleken met sommigen anderen.

Broers en zussen, de Heer roept ons op onszelf niet met ‘sommige anderen’ te vergelijken maar met de hemelse Vader zelf. 48 Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is. (Mat 5:48 NBV)
In het OT was dat ook al zo. De Here is onze ogen intolerant als het gaat om zijn en om onze heiligheid. Uzza moet sterven als hij de ark van de Here vastpakt, zelfs al is het om te voorkomen dat die valt (2 Sam 6,7). De ark is van de Here is heilig. Als het om Gods heiligheid gaat is er geen compromis meer mogelijk. Koning Saul verliest zijn koningschap als hij niet wacht tot Samuël het offer aan de Here komt brengen. Ja maar, Samuël was toch te laat en zijn leger viel uitelkaar en de vijand dreigde. Ja maar dit gebod is heilig. Als het daarom gaat is er geen compromis mogelijk. Dus kost het Saul zijn koningshap(1 Sam 15,27)
Ja het is zelfs alsof de Here je het strenger aanrekent naarmate je Hem beter kent. We kunnen onze ongehoorzaamheid niet zomaar wegstrepen tegen al onze gehoorzaamheid daarvoor. Maar God doet dat niet. Mozes mocht het beloofde land niet in, alleen omdat… ja alleen omdat hij Gods heiligheid niet respecteerde (Deut 32,51), lees maar na het staat er echt. Zelfs Mozes, ja zelfs Mozes… Als het om heiligheid gaat, kent God geen tolerantie. De Heer Jezus zegt: Want ik zeg jullie: als jullie gerechtigheid niet groter is dan die van de schriftgeleerden en de Farizeeën, zullen jullie zeker het koninkrijk van de hemel niet binnengaan. (Mat 5:20 NBV) 48 Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is. (Mat 5:48 NBV). || Heiligheid is geen optie, maar roeping!
Maar wie kan er dan nog gered worden?

Heiligheid is geen optie (2)
'Bij mensen is dat onmogelijk, maar bij God is alles mogelijk.' (Mat 19:25-26 NBV).
Broers en zussen, het gaat er om dat we beseffen wie we zijn! Het gaat er niet om dat wij eerst zelfs eens zien perfect te worden zoals God en dat we – na bewezen diensten- zijn Koninkrijk binnen mogen. Goed gedaan trouwe dienaar. O nee, wij zijn al uit genade verlost. Nooit vergeten! Wij zijn al verlost. Da’s genade
Maar nu we verlost zijn, houdt dat veel meer in dan wij vaak denken.
14 De zonde mag niet langer over u heersen, want u staat niet onder de wet, maar leeft onder de genade. (Rom 6:14 NBV)

Dat is de nieuwe realiteit waar wij in leven. We mogen niet langer toegeven aan de zonde… want die is zijn macht over ons kwijt. Daar heeft de Heer Jezus voor betaald. We leven onder Gods genade. We horen bij God en Hij wil dat wij nu ook op Hem gaan lijken. Niet een beetje (vaag aan God denken), de Heer verloste ons niet eerst om daarna met een compromis tussen goed een kwaad akkoord te gaan. Daarvoor was de prijs veel te hoog!

Nu we verlost zijn is de heilig zijn als God ons geboorterecht als christen. Hij verwacht dat wij dat van Hem aannemen (Streef ernaar). Gods genade is zo groot dat Hij ons zijn heiligheid wil geven. Zodat we als zijn kinderen perfect op onze Vader in de hemel gaan lijken. Zijn Zoon laat het ons dagelijks bidden: Uw naam worde geheiligd, uw Koninkrijk komen, uw wil geschiede. En zo moet het worden.
En Hij verwacht niet dat wij dat allemaal in één keer kunnen, maar wel dat we daar uiteindelijk uitkomen. En dat we daar nu vastbesloten naar op weg zijn En Hij verwacht dat wij ook, net zoals Hij, voor de volmaaktheid gaan. Hij wil dat wij op de weg daarheen tot bloedens toe weerstand bieden tegen de zonde (Heb 12,4) Hij wil dat wij met Hem mee strijden tegen de zonde. Strijden om in te gaan… (Luk 14) zodat er straks niets meer aan de zonde herinnert.

Wees heilig, want Ik ben heilig. Wij horen bij de Vader, de Zoon en de Geest broers en zussen, zullen we dan niet zoals Hem voelen, denken, spreken en leven! Het gaat het er allereerst om dat we beseffen wie we zijn. Wij doen ons best en God doet de rest.

Petrus
Maar hoe dan? Laten we naar de geschiedenis van Petrus op het water kijken
Petrus wilde niets liever dan op zijn Heer lijken. En Hij wist zich een zondig mens. Maar hij wilde niet zo blijven. En toen Hij van de schrik bekomen was, wilde Hij net zoals zijn Heer over het water naar hem toe. Zeg me dat ik over het water naar U toe moet komen (28). Kom! (29) zei de Heer en Petrus ging van boord. En Hij kon op water lopen, onvoorstelbaar kon Hij het zelfde als zijn Heer! Petrus was misschien nog wel het meest verbaasd van allemaal. Hij liep daar niet omdat hij dat zelf kon, maar om zijn Heer hem dat mogelijk maakte. Pas als hij niet langer naar zijn Heer luistert omdat hij afgeleid wordt door de storm en de hoge golven. En als Hij door die omstandigheden zijn vertrouwen in zijn nieuwe gekregen mogelijkheid –lopen op water- ja zijn vertrouwen in zijn Heer verliest. Want dat is het eigenlijk natuurlijk. Hij let meer op wat hij om zich heen ziet en hoort dan op zijn Heer. Dan verliest hij zijn vermogen weer en dreigt hij te verdrinken, maar zelfs dan is zijn Heer er onmiddellijk bij als Petrus om hulp roept.

Wij
Dat zijn wij, broers en zussen! Ik denk niet dat Heer wil dat wij allemaal op het water kunnen lopen, dit is een beeld van ons geloofsleven.
Broers en zussen, de Heer heeft ons uit onze boot geroepen. Kom, leidt een nieuw leven. Wees perfect zoals je hemelse Vader, je kunt het. Het niet de bedoeling dat we in onszelf gaan graven naar overtuiging en kracht om dat te kunnen. We zullen het in onszelf niet vinden. Hij wil dat we vertrouwen tonen In Hem en in zijn belofte en zaken weghalen uit ons leven die ons afleiden van dat geloof in Hem. Weg met die gedachten over jezelf: ik ben niet zo, ik ben nu eenmaal een zondaar. Dat een gedachte van duivel. Die moet je weg doen, maakt ruimte voor de Geest. Weg met al de alternatieven die wij voor ons geluk zoeken (we doen het maar met minder, wat God wil is veel te moeilijk). Weg met al die compromissen die we sluiten. Maak ruimte voor Geest, en stap van boord en ontdekt dat de kracht van de Geest je op weg brengt in een leven dat je tot dan toe onmogelijk leek: perfect te zijn als je Hemelse Vader. Maar hoe meer ruimte er in je leven komt voor het geloof in Jezus en hoe meer er verdwijnt wat er niet hoort, hoe meer je zult ontdekken, eerst met wankelde stappen misschien, dat je op weg bent in een heel nieuw leven. Op weg naar de volmaaktheid van de Vader. Een nieuw mens in een heel nieuw leven.
Zelfs als je struikelt is Hij vlak bij om je weer overeind te helpen.
Conclusie: we zijn allemaal geroepen om heilig te zijn. Als we onze ogen op de golven gericht houden is dat onmogelijk, maar als we onze ogen op Jezus richten en onze oren open voor zijn aanmoediging (als zit er ook wel wat terechtwijzing in) dan maakt Hij het mogelijk. Het gaat er om dat ons hart en onze wil klaar moeten zijn om te doen wat Hij zegt...ook al ziet het er in onze ogen onmogelijk en vreemd uit. En als wij ons best doen, doet God de rest. Meer dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Amen

Liturgie

1. Zingen: Gez. 257, 1 Halleluja, eeuwig dank en ere
Opw 705 Toon mijn liefde

2. Stil gebed, Votum, Zegengroet

3. Zingen: Gez. 457 Heilig, Heilig, Heilig

4. Gebed overgaande in: Opw 689 Spreek, o Heer

6. Kinderdeel + zang: B 252 Bij u is de bron

Kinderen naar de bijbelklassen

4. Vermaning: Lev 19, 1-4; 9-18 en 32-37

5. Zingen: Ps 99, 1,4,6,8 Heilig is de Here!
8. Lezen: Mat 14, 23-36

10. Preek

11. Zingen: B 139 Machtige Heer, grote verlosser (lied van toewijding)

12. Gebed
13. Collecte

Eerst kinderen terug, daarna zingende de schatgravers het feestelijke lied “in vuur en vlam”,

14. Zingen: B 133 Over al wat leeft

15. Zegen

Opwekking: Spreek, o Heer - opwekking 689 - songtekst

Spreek, o Heer, door uw heilig woord,

dat ons hart U hoort en verzadigd wordt.

Zaai uw woord, plant het diep in ons,

en verander ons naar uw evenbeeld,

zodat Christus' licht in ons zichtbaar is,

onze daden maakt tot getuigenis.

Spreek, o Heer, en voltooi in ons,

wat uw hand begon tot uw heerlijkheid.

Leer ons Heer, uw volmaakte weg,

echte need'righeid en gehoorzaamheid.

Toets ons hart en ons denken nu,

in het heilig vuur van uw zuiverheid.

In geloof zien wij dan uw majesteit,

en uw liefde leidt ons tot heerlijkheid.

Woord van hoop, dat ons leven deed,

overwinning geeft over ongeloof.

Spreek, o Heer, maak ons denken nieuw,

laat de diepten zien van uw plan met ons.

Woord dat klonk voor de tijd begon,

onze vaste grond tot in eeuwigheid.

Uw genade geeft ons de zekerheid:

al wat U belooft, wordt eens werk'lijkheid.

Spreek,o Heer, en voltooi uw kerk,

en uw scheppingswerk tot uw heerlijkheid.

Uw genade geeft ons de zekerheid:

al wat U belooft, wordt eens werk'lijkheid.

Spreek,o Heer, en voltooi uw kerk

en uw scheppingswerk tot uw heerlijkheid.

Spreek, o Heer, en voltooi in ons

wat uw hand begon tot uw heerlijkheid.

Feest van Genade (3): Genade: hoeveel genade kun je aan? (Fillip 3,1-11)

2011-03-11T07:30:00.000-08:00

Komende zondag gaan we verder met ons Feest van Genade. Dan snijden het het feestelijke thema genade aan. 's Avonds gaat het om het ongrijpbare van genade. Maar als genade voor ons zo ongrijpbaar is, kunnen we het dan wel aannemen? Of dreigen we het steeds weer in te ruilen voor iets anders? preek beluisteren

Jezelf niet aan de haren optillen
Je kunt jezelf niet aan je haren optillen…, dat is een waarheid als een koe! Wij proberen dat dan ook niet (meer). Als hier het water ineens zou binnenstromen, zouden we reddeloos verdrinken, als we onszelf zo zouden willen redden.
We kunnen onszelf niet aan onze haren optillen… dat is ook een geestelijke waarheid, belangrijk voor ons geloof. Maar dat zien we veel minder goed en begrijpen we daarom uit niet zo… want geestelijk proberen we ons wel steeds weer aan onze eigen haren op te tillen, onszelf te redden.

De Grote ruil
Bij genade (het Feest van Genade) gaat het om de ‘grote ruil

‘We verdienen de doodstraf maar we krijgen die niet’
‘Onze Heer Jezus krijgt die doodstraf, maar die verdient Hij niet’
‘Wij krijgen vrijspraak, maar die verdienen wij niet’
‘Als God naar ons kijkt, houdt Hij van ons zoals van zijn Zoon’
Wij krijgen Gods liefde maar dat verdienen wij niet. Nog steeds niet.

Laat dit eens op je inwerken! ...
Wat hier staat is het mooiste dat we kunnen krijgen. Het is voor ons een onvoorstelbaar voordelige ruil. Het levert ons grote winst op. Een gratis nieuw huis, is er niets bij. Het vermogen van Carlos Slim de afgelopen week in het nieuws met zijn 75 miljard dollar de rijkste man voor de wereld, ook niet. Zelfs genezen van een vrijwel ongeneeslijke ziekte – onnoemelijk veel waard voor ons- is niet zoveel waard als dit – deze wonderlijke ruil met de Heer Jezus. Het kapitaal dat we door Hem al hebben. We zijn dus ongelooflijk rijk. We hebben echt reden om feest te vieren. Groot Feest!
Paulus schrijft in deze brief: ‘Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles". (Phi 3:8 NBV)

Toch is wat hier staat óók vreemd! Een vreemde ruil. Het vreemdste dat ons ooit is overkomen. In ons hele leven, en in de hele wereldgeschiedenis is in feite niet zo iets vreemds gebeurd. Een onvoorstelbaar voordelige, wonderschone, maar onverklaarbaar vreemde ruil.
Het pas in de sfeer van “Wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en wat in geen mensenhart is opgekomen, al wat God heeft bereid voor degenen, die Hem liefhebben. (1Co 2:9 NBG)
Een prachtig citaat, maar ook onbegrijpelijk. Deze week probeerde iemand in het journaal uit te leggen hoeveel 75 miljard is, nou ja dat lukte gewoon niet. Toen hij al een hele boel genoemd had wat deze man zou kunnen kopen, was er nog steeds 50 miljard over.
Maar deze genade is helemaal nergens meer mee te vergelijken. En dan komt de vraag op: als genade zo groot is, dat we er ons geen voorstelling meer van kunnen maken, kunnen wij er dan er dan wel blij mee zijn?
Is het niet zo vreemd voor ons, dat wij het uit puur onbegrip er na verloop van tijd steeds weer voor proberen te betalen? Wat ziets krijg je toch niet zomaar? Waarom?
Het is met genade Alsof je een ei op de punt probeert te zetten, maar die toch steeds weer terugrolt in zijn eigen positie. Het past gewoon niet in onze werkelijkheid. En ik ben bang dat dit in ons geloofsleven net zo gaat. Het wonderlijke van zoveel genade voor niks, verandert steeds weer in 'maar je moet er wel iets voor doen', want zo werkt dit in onze werkelijkheid.

De ongerustheid van Paulus
Paulus heeft hier in zijn tijd ook veel mee te maken. Hij komt met de indrukwekkende boodschap van Gods (gratis) genade. Maar in zijn gemeenten blijkt steeds weer dat de genade van God zo wonderlijk is, dat er zo maar iets anders voor in de plaats dreigt te komen. Gratis genade wordt toch teruggeruild vanuit de gedachte: ‘ja maar je moet er ook zelf wel iets voor doen, natuurlijk’. ‘Natuurlijk’, zo werkt dat in onze wereld.
En volgens mij is het voor ons niet anders, jaar in jaar uit krijg ik dat antwoord op catechisatie als ik het over gratis genade heb: ‘ja maar je moet er toch wel iets voor doen, natuurlijk.’ Genade is moeilijk te begrijpen, het is nog moeilijker uit genade te leven.

Als Paulus merkt dat de gemeenteleden in de streek Galatië begonnen zijn hun hun gratis genade toch te verdienen, wordt hij ongelooflijk fel: Galaten, u hebt uw verstand verloren! Wie heeft u in zijn ban gekregen? Ik heb u Jezus Christus toch openlijk en duidelijk als de gekruisigde bekendgemaakt? (Gal 3:1 NBV)

In deze brief, die aan de gemeente in Filippi, de eerste gemeente die op het Europese vasteland ontstond (de eerste na 'Kom over en help ons') overheerst de vreugde. Men noemt de brief ook wel de brief van de blijdschap. Hoe komt men zo blij? Dat komt door onze Heer Jezus Christus. En dat moet vooral zo blijven, begrijpen we van Paulus. Voor het overige, broeders en zusters, laat de Heer uw vreugde blijven. Ik heb er geen moeite mee te herhalen wat ik u al geschreven heb; het is voor uw eigen bestwil. (Phi 3:1 NBV)
Paulus kan het niet vaak genoeg zeggen: Wees blij met de Heer! Of zoals hij verderop zegt: Het kennen van Christus Jezus, mijn Heer, overtreft immers alles. (Phi 3:8 NBV). Dit is de centrale boodschap van dit briefgedeelte, dit is de centrale boodschap van vanavond. Dit is ook de moeilijke boodschap van vanavond, ja al zo lang moeilijk als de kerk van Christus bestaat.
Paulus is er hevig bezorgd over dat zijn lezers in Filippi, dat wij, niet boven alles blij met Jezus blijven. Hij waarschuwt in vlijmscherpe bewoordingen, drie keer achter elkaar: Pas op voor die honden met hun kwalijke praktijken, pas op voor die versnijdenis van ze! (Phi 3:2 NBV)
Oftewel: Pas op voor de honden, pas op voor de ‘slechte werken’ partij, pas voor die verminkers. Nou dat liegt er niet om, wie bedoeld hij en waarom is hij zo bezorgd?

Niets wordt ‘toch’ iets
Hij is ongerust over christenen van Joodse komaf, die opnieuw een prijskaartje aan ‘gratis genade’ hangen. ‘Natuurlijk moet je er wel iets voor doen.”, is hun boodschap aan de christenen van heidense komaf. Ze hadden van die christenen niet zo’n hoge pet op. Beetje spottend werden ze door hen ‘christen-honden’ genoemd. Je moet wel laten zien dat je bij Gods volk hoort, natuurlijk. Net zoals je dat aan ons kunt zien. Je moet natuurlijk wel besneden zijn. Op die manier kun je zien dat je bij Gods volk hoort, een volk met een stamboom die wel 1500 jaar teruggaat tot op Jakob. Je moet de Torah natuurlijk wel kennen en je er aan houden. Wel mooi hoor dat die heidenen er nu ook bij horen. Maar, ze moeten er natuurlijk wel meer voor doen die heidenen. Verder bekeerd worden, eerst eens laten zien dat ze het waard zijn.
Aan de besnijdenis kon je zien dat het volk Israël bij God hoorde. Het was het teken van 'bij de Here horen'. Maar het was voor sommigen uit het Joodse volk steeds meer om die besnijdenis gaan draaien. Het werd hun persoonlijke trots: Het teken, de besnijdenis, schoof als een wolk voor de betekenis: ‘God zelf’. Ze waren meer met hun besnijdenis en dus met 'hun' afkomst dan met God bezig. Zoals een baby die je iets probeert aan te wijzen naar je vinger blijft kijken en naar dat wat je aan probeert te wijzen.
Paulus is ongelooflijk fel, een prijskaartje aan genade hangen: Pas op voor de honden, pas op voor de ‘slechte werken’ partij, pas voor die verminkers

Hij is bezorgd en boos. Want het lijkt er op –in de Joodse cultuur van toen was dat wel zo geworden- dat je het natuurlijk wel waard moet zijn genade van God te krijgen. Denk aan de Farizeeër en de tollenaar (Luk 18,10 e.v.) En dat is een aanval op het hart van het evangelie. Genade krijg je! Genade verdien je niet! Punt uit.
Want het kennen van Christus de Heer dat alles overtreft. Daar kan niets tegenop. Kennen is, steeds verder kennismaken met de Heer Jezus, zijn kracht voelen en ervaren, de kracht van zijn opstanding, met Hem sterven en met Hem uit de dood opstaan in een nieuwe leven. Maar dat draait om de Heer Jezus en niet om wat ik kan doen

[het voorbeeld van de emmer, de slakom en de kaars].

Als je er 'natuurlijk toch iets voor moet doen', lijkt op een drenkeling die trots tegen zijn redder zegt: ben ik toch helemaal alleen langs dat touw naar boven geklommen. Zag u dat! En dan zijn Redder vergeet te bedanken, door wie het touw er hing. Het is niet ‘ik verdien Christus’, Christus verdient mij’
Voor ons is dat nog duidelijker dan voor Paulus’’ tijdgenoten. Onze Heer Jezus Christuss stierf 2000 jaar geleden voor ons, daar kunnen wij zelf niets voor hebben gedaan, dat is toch duidelijk. Hij hing vér voordat wij geboren waren al voor ons aan het kruis!

Winst en verlies
Zelfs een geboren Jood Paulus, die toch iets voelde bij dat besneden zijn, bij de Torah, bij het houden van die wet, neemt er radicaal afstand van.
Hij ziet het als verlies, want al die zaken, op zich goede zaken!, gaan ten koste van zijn afhankelijkheid van Jezus Christus. En dat zou een groot verlies zijn. Want op zich goede zaken als besnijdenis, het horen bij het volk, de wet en het houden daarvan, kunnen je nooit geven wat de Heer Jezus je geeft.
En dan worden ze verlies, groot verlies. Want ieder stukje van jezelf neemt ruimte in waar Christus zou kunnen zijn.
Voor Paulus gaat dat dierbare allemaal naar de verlieskant, zijn winst is de Heer Jezus Christus leren kennen, met Hem leven, met Hem lijden en sterven, d.w.z. het oude achter je later en met Hem opstaan in een nieuw leven voortgeduwd door zijn kracht. Paulus wéét hoe ver hij zelf kan komen, hij wil nu meemaken waar de Heer Jezus Christus Hem kan brengen. Zijn conclusie is: hoe meer van Christus, hoe rijker ik ben.

Onze verlies en winstrekening
Maar dat voor niets krijgen en zomaar aanvaarden dat is net zo tegennatuurlijk voor ons.
Altijd hebben wij het ook zelf willen doen (zelf zonder God). Ook in de geschiedenis van de kerk merk je steeds weer hoe genade van betekenis verandert. Gaan we toch weer zelf doen… Al dat zelf gaat ten koste van onze Heer. Kijk eens God, wat ik kan… (emmer)

Wat zou er bij ons er bij ons weer naar de verlieskant moeten? Want we moeten niet alleen berouw hebben van wat we verkeerd deden, maar ook van wat we goed deden om de verkeerde redenen (!). Want waarom deden we het? Deden we het voor God (godsdienst?) of toch voor ons zelf (religie). Waarom gaan we naar de kerk? Is het om de Heer beter te leren kennen, om dicht bij Hem te zijn of uit plicht? Zijn we bang dat we God boos maken, en dat we dan niet meer bij Hem mogen horen? Kunnen we dan iets zo goed doen dat we daarom bij Hem mogen horen? Waarom doen we werk in de kerk? Waarom zetten we ons voor onze naaste in? Waarom zijn we trots op onze bijbelvastheid?

Waarom doen we het allemaal? Is onze drijfveer zuiver: redenen: liefde voor God, liefde voor de naaste, de kracht van Christus opstanding (godsdienst), of is het toch plicht? Omdat het zo hoort, omdat je er iets voor denkt te krijgen? Laten we deze week eens ons onze eigen winst en verlies rekening maken.
En Christus onze Heer weer op de winstkant zetten en als dat nodig is onze goede werken aan de verlieskant te zetten en berouw tonen omdat we ze om de verkeerde reden deden. Om onszelf en niet om God
Hoe weet je dat? Als je het voor God doet dan krijg je er energie van (Christus opstandingskracht) als je ze voor jezelf doet kosten ze je energie.
Laat de Heer jullie vreugde blijven, broers en zussen. Amen

Liturgie zondagavond

Zingen: B 47 Daar juicht een toon, daar klinkt een stem

Stil gebed, votum en zegengroet

Zingen: Ps. 16, 1 en 3

Gebed

Lezen: Fil 3,1-11

Zingen: Ps. 33, 1,2,7 en 8

Preek

Zingen: Opwekking 428 Genade zo oneindig groot (= Amazing Grace)

Voorbede

Collecte

(Geloofsbelijdenis gesproken)

Zingen : B 57 'Heb geloofd en daarom zing ik

Zegen

Zingen : Ps. 41,5 (Amenlied)

Feest van Genade (2): Zonde! Wie is onze Natan? 2 Sam. 12, 1-15

2011-03-04T08:16:00.000-08:00

Op de tweede zondag van ons Feest van Genade, komt de 'zonde' aan bod. Wat hebben wij toch met zonde? En wat is het ergste wat ons kan overkomen? Rechtdoor achter de Heer Jezus aan naar God, dreigen we steeds weer af te dwalen naar links en rechts. Waarom doen we dat toch? Wat denken we wat het ons brengt? De weekbrief bij dit thema: Verduistering

De Preek beluisteren

Dorst
“Je dorst bewijst dat je geschapen bent voor een fontein van eeuwig leven”, dat is het laatste dat we gisteren hebben gelezen in ons groene boekje. Ons grootste geluk vinden we bij God! Maar die jongen uit het verhaal leste zijn dorst liever in een kroeg. Hij vond het niet bij God, maar in de drank, de hash en seks. ‘Ik ben veel te rusteloos om naar God te gaan’, dacht hij. Maar is hij gelukkig als hij wakker wordt na een nacht drinken, blowen en vrijen? Nee, ieder weekend begint het weer van voren af aan, maar nooit vindt hij echt rust…

Dan zegt zijn dominee: “Je dorst bewijst dat je geschapen bent voor een fontein van eeuwig leven” Je bent op zoek jongen, maar je probeert je dorst te lessen bij de verkeerde bron. Dat helpt je niet. Alleen bij God komt je tot rust, alleen bij Hem ben je vrij, alleen bij Hem vind je écht vrede.

En het is niet moeilijk om bij God te komen. Onze Heer heeft de weg naar God toe gebaand. Die ligt open! Mooi, recht en goed begaanbaar. We zien nog niet alles van onze reisdoel, maar er is méér dan een vermoeden dat we achter de horizon alles vinden dat we nodig hebben. Die weg is niet moeilijk te gaan. We hoeven de weg niet aan te leggen, ook niet te zoeken, alleen maar te gaan.
En toch op ieder kruispunt onderweg laten we ons gemakkelijk afleiden. Links of rechts af denken we sneller gelukkig te kunnen worden dan rechtdoor die hele weg volgen en voor je het weet sla je dus af, een heel andere richting in en ben je op weg naar….
Da’s nou zonde! Nee, da’s niet alleen ‘jammer’ zoals wij het woord vaak gebruiken. Een beetje sneu. Zonde da’s grondig mis! Zonde gaat dus helemaal niet over ‘de regeltjes overtreden’ , een misstap maken, God gunstig stemmen of Hem juist ergeren. Het gaat over de goede richting in je leven kwijtraken, je bestemming mislopen en ergens verdwalen ver van je Heer en ver van zijn Koninkrijk.
Zonde betekent letterlijk dat je je bestemming misloopt en heel ergens ander uitkomt dan waar je moet zijn. Een plek waar je bij nader inzien eigenlijk niet wilt zijn, waar je dingen doet die je eigenlijk niet wilt doen en waar je niet kunt vinden waar je zo naar op zoek was. Erg hè Zonde, da’s helemaal mis…

Hoe kunnen wij zo van de weg afraken? Terwijl er zoveel in ons geluk geïnvesteerd is, door God zelf. (Die weg ligt er niet voor niks) Tegen hoge kosten: zijn eigen Zoon. Terwijl ons grootste geluk rechtdoor ligt, slaan wij af naar een ander dichterbij gelegen doelen. Waarom? We weten het toch! De Heer heeft het ons zelf laten vertellen! Laten we luisteren naar wat de Bijbel ons daarover vertelt in de geschiedenis van David.

David

David, geweldige kerel. Een man uit één stuk. Maakt diepe indruk op me.
Ook de Here hield van Hem, David was een man naar zijn hart. Indrukwekkend. Ook om wat hij doet hoor, maar zeker ook waarom hij dat doet. Als jongen nog stapt hij zo op de reus Goliath af. Waarom? Omdat hij zo’n bikkel is? Nee, hij is voller van verontwaardiging over wat de Here wordt aangedaan, dan van angst voor Goliath. Hij is zo dicht bij God, dat hem niets meer deren kan. “Met mijn God beklim ik de hoogste muur, zingt hij in Ps 18 (vs. 30). Dat vol zijn van God maakt hem megamoedig, om zo maar eens te zeggen. Maar die grootheid die komt van God. Tegelijk maakt dat vol zijn van God hem ook heel zachtmoedig. Koning Saul is zijn grootste vijand, die niets liever wil dan David doden. Zijn hele leven is erop gericht om David te vermoorden. Hij jaagt overal achter hem aan. Maar als David de kans heeft om zich van zijn ergste vijand te verlossen, kan hij dat niet. Hij is weer voller van God, dan van haat voor Saul. Zou ik de Gezalfde van de Heer iets aan kunnen doen. David is ook megazachtmoedig, ja meer nog: vol ontzag voor God om het zo maar eens te zeggen.
David is ook meganederig, hij vind het niet erg om in zijn onderbroek voor de ark van de Here uit te dansen. Hij is vol van God. Er is geen ruimte voor schaamte. David is een man uit één stuk! (de Gezalfde van de Here) Als je David ziet, zie je iets van de grootheid van de Here. De Here is zijn trots, zijn doel, zijn grote liefde. Da’s zo mooi! Dat maakt zijn leven zo boeiend. Wie zou niet zo willen zijn? Indrukwekkend!

Je vraagt je af, wat is er toch met David gebeurd? Waarom is de Here die avond op het dak niet sterker dan de lust van David? Hoe kan dat toch! David kent God, kent Gods wet, is vol van God maar valt voor Batseba. Nee, het ging hem niet om Batseba. Hij valt voor zijn eigen lust. Zie je hoeveel macht onze lust, onze begeerte, ineens kan krijgen. Dat is niet alleen seksuele begeerte, dat is begeerte die allerlei vormen kan aannemen. Davids leven leert ons iets over de macht die zonde ineens in ons leven kan krijgen. Zelfs David de gezalfde van de Here. Onderschat je begeerte niet. Het eerste wat je nu leert over de zonde:
1. De zonde is machtig Er bestaan geen heiligen die ongevoelig voor de zonde zijn…
Niemand komt aan de macht van de zonde voorbij. Als zo’n grootheid als David, zó ineens kan vallen. Wat denk je dan van ons. Zelfs als we God hebben leren kennen en zijn Geest in onze harten woont, zijn we nog steeds gevoelig voor de verleiding van de zonde. Net zoals Eva en Adam destijds. En als je dan denkt dat zonde jou niet meer kan raken, omdat je toch verlost bent, dan ga je als het ware ongewapend en argeloos op pad. De duivel is een brullende leeuw en de zonde een bittere vijand en jij bent een gemakkelijke prooi.
Want je bent niet op je hoede, jij let niet op en denk dat de zonde niet kan deren.
Wij blijven kwetsbaar en alleen dicht bij de Heer zijn we sterk. Maar we zijn niet altijd dicht bij de Here en op die momenten moet je op gaan passen. We hoeven niet in paniek te raken, God is met ons, maar mogen onze vijand ook niet gaan onderschatten. Dat wéten we toch… wie voelt hier de aantrekkingskracht van de zonde niet meer?

Uria:
Maar er is meer… David raakt ook helemaal in de ban van de zonde. Hij haalt met die ene zonde een heel legioen binnen in zijn leven. Die ene zonde is zijn paard van Troje. Met zijn lust voor Batseba komt overspel zijn leven binnen. En als zij zwanger blijkt, list en bedrog om de zonde toe te dekken. En als dat niet genoeg is, want die Uriah, een Hethiet NB van heidense komaf, is een zeer rechtvaardig en oprecht mens. Dan heeft hij meer list en bedrog nodig, maar Uriah blijft oprecht en toegewijd zelfs als David hem dronken voert en zo kwetsbaar maakt. En zo komt dan uiteindelijk ook moord Davids leven binnen. Want die moord op Uriah moet zijn eerste zonde definitief smoren
lust -> overspel -> list -> sluwere list -> moord

Zie je het? Zonde is geen misstap, waarbij je enkel verstuikt en wat hinkend verderloop, het is een verkeerde afslag waardoor je al gauw helemaal de weg kwijtraakt. En dan volkomen verdwaalt in een gebied waar ontzettend veel andere zonden op de loer liggen. En in dat terrein, vèr van God, gaat je geloofsconditie hard achteruit. Want zonder God kun je de kracht niet opbrengen om die andere zonden van je af te vechten. Je raakt helemaal verloren in het gebied van de zonde. En als er niets verandert, kom je daar nooit meer vandaan. Dat is niet alleen iets voor het OT maar ook Paulus schrijft er over in Romeinen

28 En daar zij het verwerpelijk achtten God te erkennen, heeft God hen overgegeven aan een verwerpelijk denken om te doen wat niet betaamt:
29 vervuld van allerlei onrechtvaardigheid, boosheid, hebzucht en slechtheid, vol nijd, moord, twist, list en kwaadaardigheid;
30 oorblazers, lasteraars, haters van God, verwatenen, overmoedigen, grootsprekers, vindingrijk in het kwaad, hun ouders ongehoorzaam;
31 onverstandig, onbestendig, zonder hart of barmhartigheid.
32 Immers, hoewel zij de rechtseis van God kenden, namelijk, dat zij, die zulke dingen bedrijven, de dood verdienen, doen zij ze niet alleen zelf, maar schenken ook nog hun bijval aan wie ze bedrijven.
(Rom 1:28-1 NBG)

Dat brengt ons bij het 2e Inzicht: de zonde is drachtig je moet niet gaan experimenteren met zonde, zonde is in principe onbeheersbaar en dreigt je helemaal op te slokken. Het is geen hond die je met een beetje krachtsinspanning aan de riem kunt houden maar een brullende leeuw die zich omdraait en jou met riem en al helemaal verslind als je niet uitkijkt: onbeheersbaar.

Natan
Maar er is nog meer. Zonde verduistert je geweten, het is een ziekte die je geweten wegvreet. Je raakt na verloop van tijd je onderscheidingsvermogen kwijt. Wat je aan overtuigingen, waarden en normen koesterde, begint te verdwijnen. En na verloop van tijd wil je er ook niet meer aan aangesproken worden. Je krijgt de bekende excuses: ik ben toch een gezonde man, nou die is niet ongevoelig voor een mooie vrouw.
Als Natan bij David komt, zijn er zeker negen maanden verstreken. Het kind van David en Batseba is al geboren. En de profeet Natan spreekt David niet rechtstreeks aan. Hij moet een omweg maken? Was hij bang? Ik denk het niet, want even verderop is hij niet bang om David rechtstreeks op zijn gedrag aan te spreken. U bent die man (7). Die omweg is nodig

Nee ik denk dat Natan, David eerst bij zijn geweten terug moet brengen (besef van goed en kwaad) met een verhaal over een ander en pas daarna over zijn eigen zonde kan beginnen. Andersom had misschien niet gewerkt. Misschien had Koning David dan helemaal niet meer naar Natan willen luisteren. Je krijgt de indruk dat de Here hen dit zo zelf voorschrijft.
Derde inzicht: zonde drukt je geweten weg. Je weet al gauw niet meer wat je doet.

De Here
Pas maar op met zonde (drie inzichten), misschien doen we het tegenwoordig wel eens teveel af als een soort kwajongengedrag! Het gaat veel dieper, is veel gevaarlijker dus en je er mee afgeven is onverantwoordelijk. Voor je het weet, weet je niet meer wat je doet,
Maar dat wil ik zeggen tegen iedereen die hier over zijn zonde tobt: de Here staat aan onze kant. Dat is misschien wel het belangrijkste zinnetje uit onze tekst in vs 1, Hij stuurde de profeet Natan naar David toe om hem het volgende te vertellen: (2Sa 12:1 NBV). M.a.w. de Here wil David niet verloren laten gaan. Hij komt hem halen (9 maanden op een zijweg) en stuurt Natan met dit verhaal dat hem weer zijn geweten moet brengen. Zo wil de Heer Davids berouw wekken. En als David onthutst zegt: ‘Ik heb gezondigd tegen de Here, toen vergaf de Here Hem ook onmiddellijk. Maar eerst moest David dat zeggen.

Zonde is niet te vergoelijken, pas na berouw wil de Here het wegdoen. Maar Hij wil wel vreselijk graag dat Hij het bij ons weg kan doen. Daarvoor stuurde Hij zelfs zijn liefste om zijn leven te geven: onze Heer Jezus Christus
Dat is het vierde inzicht van vanmorgen: God is op zoek naar alle zondaren. Niet alleen naar die ene David. Ja denk je misschien, maar David kreeg wel een hoop straf. Ik denk dat dit bij Davids verlossing hoorde. Zo werd voor Davids volk duidelijk dat de Here de zonde niet tolereert en David wordt de rest van zijn leven a.h.w. gescherpt in zijn zondenbesef, nu hij, als slachtoffer deze keer, met dezelfde zonden te maken krijgt, waarmee hij anderen als dader had beschadigt.
En God stuurt ons meer dan Natan! Ken je Hem, onze Natan, letterlijk: diegene die ons gegeven is? Jezus Christus en de Geest. Broers en zussen de Here wil onze zonde weg doen. Die macht die ons kapot maakt, helemaal opvreet, vervreemd van ons geweten en vervreemd van God zelf. Zodat we ver van Hem en zijn Koninkrijk verdwalen en verloren gaan.
Hij wil dat niet! Hij heeft ons lief en wil ons redden. Je mag (moeit!) je dan rotschamen voor wat je deed, er is in deze gemeente toch plaats voor je, de zondaar vol berouw die zijn zonde voor God en mensen belijdt. Als je haar maar loslaat en voor God neerlegt bij het kruis van Christus. Dat zal God je bevrijden en vergeven?

Al zijn je zonden rood als scharlaken, ze worden wit als sneeuw,
al zijn ze rood als purper, ze worden wit als wol. (Jes.1,18).

En waar vergeving is en levens verzoend worden met God, ontstaat nieuw, rijk en bruisend leven.
Maar durf jij in God te geloven, je zonde los te laten en Hem te volgen?

Amen

Liturgie
1. Zingen: Opw 705 Toon mijn liefde
Opw 671 Lof, aanbidding (NB brug vanuit vorige week, hartstocht)
2. Stil gebed, Votum, Zegengroet
3. Zingen: B 158 Uit de diepten roep ik U
4. Spiegel: Tien geboden/ Dubbelgebod
5. Zingen: B 66 Vader vol van vrees en schaamte
6. Gebed
7. Kindergedeel + zang: B 258 Als je veel van iemand houdt
Kinderen naar de bijbelklas
8. Lezen: 2 Samuël 12, 1-15
9. Zingen: Ps. 51, 1,2 3 en 4
10. Preek
11. Zingen: Opw 706 Zie hoe Jezus lijdt voor mij
12. Gebed
13. Collecte Kinderen terug uit de Bijbelklas
14. Zingen: B 136 Ik ben zo dankbaar Heer
15. Zegen
16. Zingen: Refrein: zie hoe Jezus daar loopt door Jeruzalem

Genade (4) - Goeie Genade - Jeugddienst (Joh. 3,16)

2011-02-22T05:19:00.000-08:00

‘Genade’ het is een woord dat je iedere kerkdienst tenminste twee keer hoort. Als je komt … genade en vrede… en als je gaat De genade van de Heer Jezus Christus.

En toch vond ik het vroeger in de kerk een onbegrijpelijk woord. Een soort kerkelijk dialect, waar je de betekenis niet van begrijpt. Vaak gebruikt, kennelijk heel mooi, maar waar je in feite niets van snapt.
“Genade, barmhartigheid en vrede zij u…” Zo begon de dominee, maar ik eerlijk gezegd begreep ik niet wat hij er mee bedoelde, zo op het hoekje van de bank waar ik zat. “Vrede’?, dat was het toch al. En barmhartigheid? Moeilijk woord! En genade… dan dacht ik aan heel iets anders.

Wat betekent genade eigenlijk, is het iets positiefs? Iets wat je typisch in de levens van christenen ziet? Maar wat is dat dan? Geluk of zo? Laten we eens gaan kijken naar een doorsnee christelijke familie Meursie, Grace, Kees, Trees, Frees en Mees.

Familie Meursie heeft Voorspoed from mark luigjes on Vimeo.

?
Genade? Wat nou genade?
Nou ja, als je het zo presenteert als in het filmpje kun je er nog wel om lachen.
Maar laat het nou eens op je inwerken…, de genade die gelovigen in hun leven meemaken is soms wel onbegrijpelijk, toch? Het kan niet simpel zoiets als voorspoed zijn. Kijk nou eens wat we allemaal meemaken met elkaar. Niet te zuinig. Wat nou genade?

In mijn beleving vroeger was genade niet zo positief Voor mij is het die keer dat ik als kleine jonge bijna geplet werd door een meisje uit de hoogste groep en om ‘meisjesgenade’ moest vragen. Niet leuk! Ik weet niet eens meer of ik het ook gedaan heb. Misschien wel gesist tussen mijn tanden door: ‘meisjesgenade’. Wat een vernedering. Nee, niet leuk, dat is het gevoel dat ik bij genade heb. En jullie? Goed gevoel? Geen gevoel?
Genade, genade, dat roep je toch als je geen kant meer op kunt. Als je helemaal overgeleverd bent aan een ander en alleen nog maar kunt smeken om je leven. Angstig, vernederend en niet leuk.

Waar denken jullie eigenlijk aan als je aan je ‘genade’ denkt?

En dan gaan we hier in de gemeente (volgende week begint het), het Feest van Genade gaan vieren. Veertig dagen lang, elke dag bezig met de genade van God! ‘Feest’ van Genade! Kan genade dan leuk, fijn, zijn? Iets om te vieren? Velen presenteren ons genade als iets zéér positiefs. Wat is het positieve van genade? Wat is goeie genade?

Mee op reis..?
Veel mensen hebben deze week vakantie. Goed idee om op reis te gaan. Vanavond wil ik je uit nodigen met me mee op ontdekkingsreis te gaan. Naar Israël zoals je ziet, het land van de Bijbel. Want de geschiedenis van Israël zit vol met genadeverhalen. Zullen we eens naar een stel van die verhalen luisteren en eens zien wat die goede genade nou eigenlijk is is?

Eerste etappe: genadige slang (Num 21,1-9)
We reizen 3500 jaar terug in de tijd. Het volk Israël reist dan al veertig jaar door de woestijn tussen Egypte en het huidige Israël. Waarom doen ze veertig jaar over een afstand van twee of drie dagreizen? Zo groot is de afstand tussen Egypte en Israël toch niet. ’t Is ook niet gewoon. Het is de prijs die ze moeten betalen voor hun onverwoestbare wantrouwen. Keer op keer vallen ze hun HEER, hun Redder, af. Nadat ze door Hem gered zijn, bekritiseren ze Hem over zo ongeveer alles. En niet zelden weigeren ze daarna nog een stap te zetten. Een paar voorbeelden God vernedert de machtige Farao van Egypte. voor hun ogen. Dat was wat in die tijd, Farao was de koning van de wereld, Mubarak is er niks bij. Ze kunnen vluchten. Ze zijn even blij. Maar daarna klagen ze Hem aan over hun veiligheid als Farao toch met zijn leger achter hen aankomt. ‘We komen allemaal om’ De HEER redt hen opnieuw, spectaculair door een pad door de zee droog te leggen. ’t Hele volk trekt er door naar de woestijn aan de andere kant. Ze zijn weer even blij, maar klagen Hem daarna opnieuw aan: ‘het is veel te heet voor onze kinderen, we hebben te weinig te eten te drinken.’ ‘We gaan hier allemaal kapot, waren we nog maar in Egypte’. God zorgt voor een oase. Ze zijn weer even blij, maar eenmaal weer onderweg klagen ze Hem opnieuw aan: ‘we gaan dood van de dorst, waren we maar weer in Egypte’. ‘Daar hadden we het nog eens goed. God zorgt voor water, voor manna (een soort hemels brood) en zelfs voor vlees (in de vorm van vogels). Ze zijn weer even blij maar daarna komen er weer klachten en dat blijft zo doorgaan, steeds maar weer.

Tot ze bij de berg Sinaï zijn. Daar krijgen ze de 10 geboden te horen. Indrukwekkend! Ze stemmen er van harte mee in. Zijn het er helemaal mee eens. Amen, dat geloven we! Geen andere goden, geen godenbeelden… Amen!. Als Mozes naar boven klimt om een persoonlijk door God geschreven afschrift van die wet te halen en het even duurt voordat hij weer terug is, verliezen ze weer hun geduld. Weer wantrouwen: die Mozes komt nooit meer terug en God is er ook niet. We maken wel een eigen beeld van Hem (Geen godenbeelden). Dan wil de Heer niet meer verder. Het is nu wel genoeg geweest… Zoveel wantrouwen kan Hij niet langer van hen verdragen. Gelukkig weet Mozes de HEER nog nèt over te halen om dit wantrouwende volk niet te verstoten. Zo reizen ze toch weer verder. Niet luxe in de woestijn, maar de HEER heeft de dagelijkse zorg voor hen op zich genomen: elke dag te eten (manna) en te drinken (water) Maar toch blijven er problemen: na een tijdje willen ze het manna niet weer en klagen ze. En zo gaat het maar door. Totdat ze bij hun reisdoel komen. Kijk daar ligt nou jullie beloofde land, zegt God. Een prachtland, vruchtbaar en van alle gemakken voorzien. Alles is al aangelegd: , de steden, de wegen, boomgaarden, akkers, wijngaarden, olijfgaarden… en het is allemaal voor jullie. En vruchtbaar! Onvoorstelbaar vruchtbaar Ze hadden nog nooit zoiets gezien.. En toch zeggen wantrouwend: U verwacht toch niet dat we daar naar binnen reizen, hebt u wel gezien hoe sterk die bevolking is. Geoefend en tot de tanden bewapend. Daar beginnen wij toch niks tegen, wat wilt U nou. Dan zegt de HEER. Nou is het echt genoeg geweest, jullie willen niet en nu wil Ik ook niet meer. Jullie kinderen die mogen naar binnen als jullie er niet meer zijn.

En zo reizen ze veertig jaar in de woestijn, totdat de hele eerste generatie gestorven is.
En toch hebben veel van die kinderen in die veertig jaar tijd maar weinig geleerd. Eenmaal volwassen beginnen ze God ook aan te klagen: waarom hebt u ons uit Egypte weggehaald. Zeker om ons allemaal dood te laten gaan hier in de woestijn, net als onze ouders. We hebben niks, en we kunnen dat ellendige manna niet meer zien. Dan is de grens voor God bereikt. Hij straft hen met hun eigen wantrouwen. Ze worden door slangen gebeten, en ze gáán dood in de woestijn. Precies zoals ze toch al dachten. Velen van hun sterven er…

Maar als zij die gebeten zijn en nog net leven in paniek Mozes smeken om voor hen bidden. Laat God zich opnieuw overhalen. Mozes moet een koperen slang maken en God zegt: ze hoeven alleen maar naar de slang te kijken (eigenlijk, allen maar om hulp te zoeken) en je overleeft het. Sommigen sterven maar… Méér overleven het…
Deze slang wordt gek genoeg het symbool van Gods genade, een genadige slang. De HEER begint aldoor maar weer opnieuw met zijn volk Israël, en zij verdienen dat echt niet omdat ze God blijven wantrouwen. Da’s nou genade. Gered worden terwijl je dat helemaal niet verdiend
Zie je het da’s Genade: is altijd onverdiend. Je hebt het niet verdiend en toch redt God je. Zegt veel over Wie God is

Tweede etappe: Ongenadige Jona
Kennen jullie het verhaal van Jona? Precies die profeet die er van door ging!
Waar moest hij heen? Naar Ninevé. Inderdaad. Ligt in het huidige Irak. Weet je waarom hij niet wilde? Hij durfde niet? Nee hoor! Hij wilde niet!

2 Hij bad tot de HEER: 'Ach HEER, heb ik het niet gezegd toen ik nog thuis was? Daarom wilde ik naar Tarsis vluchten. Ik wist het wel: u bent een God die genadig is en liefdevol, geduldig en trouw, en tot vergeving bereid. 3 Laat mij maar sterven, HEER: ik ben liever dood dan dat ik zo verder moet leven.' (Jon 4:2-3 NBV)

Jona ging niet naar Ninevé, omdat niet hij wilde. Hij voelde het al aankomen. Ga ik helemaal naar Ninevé om ze te waarschuwen, zul je zien dat ze zich bekeren en dan vergeeft de HEER ze natuurlijk. Bah !Want Hij is genadig, liefdevol, geduldig en trouw… Zie je het staan! God is Jona veel te genadig.

Maar dat is toch fijn denk je misschien? Ja Weet je wat Ninevé was. De hoofdstad van een rijk waarvan het leger net zo wreed, genadeloos, onbarmhartig was, als de nazi’s op het hoogtepunt van WOII. Ze verminkten, martelden en vermoorden hun slachtoffers op een afschuwelijke manier. Israël had al heel veel van hen te lijden gehad. Zelfs Joodse babies hadden ze op een afschuwelijke manier vermoord. Verdienen zulke mensen genade? Nee, zei Jona, zij niet!
Hij was de profeet die zeg maar naar het Berlijn van Hitler moest en dat wilde hij niet.

Dat snappen wij toch wel.
Daarom vluchtte Jona weg…, maar God wil dat Jona ook hen waarschuwt zodat ze zich kunnen bekeren. Jona moet en als Jona hun waarschuwt bekeren ze zich ook nog! En Jona vind het vreselijk. Afschuwelijk! Want hoe kan de HEER hun nou zoveel onrecht vergeven. Als je weet wat ze gedaan hebben, is dat zo oneerlijk! Vreselijk, onverdragelijk gewoon!
Leer je weer wat over Gods genade. Het is ontzettend oneerlijk. God vergeeft mensen die het volgen ons echt niet verdienen. Echt niet!

3e Etappe: royale baas
We kunnen niet overal langsgaan onderweg, anders wordt de reis te lang voor vanavond. Maar uit de tijd van het Oude Verbond (OT) zou je nog heel wat andere genade- en ongenadeverhalen kunnen vertellen. Simson die zijn kracht aan het einde van zijn leven toch weer terugkrijgt (onverdiend) en Mefiboset de kreupele zoon van Jonatan die in konings Davids huis opgenomen wordt … Ook uit de tijd van het Nieuwe Verbond (NT) zijn er veel te vertellen. Maria die zich een begenadigde vrouw voelt, omdat ze zwanger is van de Redder van de wereld, De Heer Jezus die een vrouw die vreemd gaat niet veroordeeld (onverdiend). Ook gelijkenissen, verhalen waarin de Heer Jezus iets duidelijk wil maken ademen die vreemde genade: bijna oneerlijk is het dat de vader die jongste zoon feestelijk binnenhaalt in zijn huis. Logisch dat zijn oudste broer kwaad wordt.
Er is nog zo’n gelijkenis waarin genade aan de orde komt: ‘die van de arbeiders in wijngaard’. Ooit van gehoord? Een wijnboer huurt ’s morgens dagloners in. Ze spreken een loon van 1 denarie (een voor die tijd normaal dagloon) af. De wijnboer maakt zich nog al druk met het huren van werknemers. Hij gaat die dag wel vier keer naar de markt en steeds als hij daar nog werkkrachten ziet staan, huurt hij ze in. Zelfs nog –zeg maar- om vijf uur ’s middags. Wat zich dan aanbiedt is niet de beste kwaliteit. Die proberen nog snel een paar grijpsstuivers mee te pakken. Als ze nog maar een uur gewerkt hebben, begint het al donker te worden. De wijnboer laat zijn arbeiders uitbetalen, te beginnen bij degenen die het laatst gekomen zijn. Hij laat 1 denarie betalen. De werknemer die ’s morgens om zes uur begonnen zijn wrijven vergenoegd in de handen. De boer is een royale bui, benieuwd wat wij krijgen. Ook 1 denarie!. Nou zijn ze verontwaardigd: waarom krijgen wij niet meer, wij hebben de hele dag gewerkt. De boer zegt verbaasd:

"Beste man, ik behandel je toch niet onrechtvaardig? Je hebt toch ingestemd met het loon van één denarie? 14 Neem dan aan wat je toekomt en ga. Ik wil aan die laatsten nu eenmaal hetzelfde betalen als aan jou. 15 Of mag ik met mijn geld niet doen wat ik wil? Zet het kwaad bloed dat ik goed ben?" (Mat 20:13-15 NBV). Hij betaalt ze wat ze nog helemaal niet hadden kunnen verdienen! Dat is weer de genade God, want over Hem gaat het natuurlijk.

Goedheid die niet verdienen is! Je krijgt het zomaar, omdat God goed is.
Het maakt dus niet uit hoe lang je voor deze baas werkt. Hij geeft! Punt!

Hij lijkt een beetje op je oma of opa die een klusje voor je bedenken, alleen maar om je wat te kunnen geven. Genade is dus goedheid van God die je niet hebt verdiend, niet kunt verdienen, maar ook niet hoeft verdienen

4e Etappe: onbegrijpelijk vergevingsgezind
Nog één genadeverhaal dat de essentie van genade helemaal duidelijk maakt. Onze Heer Jezus hangt aan het kruis. Een martelwerktuig dat de Romeinen bedacht hebben om hun ergste tegenstanders een afgrijslijke, pijnlijke, langzame, dood te laten sterven. Hij is op de top van zijn lichamelijke lijden. Maar daar komt nog veel meer bovenop. Bij de voet van zijn kruis staan zijn bitterste tegenstanders zich te verkneukelen. Hé Messias komt van dat kruis als je kunt.

Nou Zoon van God, laat eens zien dat je henzelf kunt redden. De geestelijke pijn van de spot voor en tijdens de kruisiging is even verscheurend en vernederend als de lichamelijke. Je zou het begrijpen dat de Heer Jezus hun geen woord meer had waardig gekeurd. Maar van de enkele woorden die Hij nog kan zeggen gebruikt Hij de meeste voor een gebed: 'Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen.' (Luk 23:34 NBV). Hij bid hier voor zijn bitterste vijanden om vergeving! Als je wil weten wat genade is, dan is dit het.

De Heer Jezus – God- gelooft in hen, zelfs in die mensen die Hem het liefst kapot willen maken. God blijft geloven in mensen die Hem blijven wantrouwen wat Hij ook doet, Hij gelooft in mensen die anderen – en dus ook Hem- de vreselijke dingen aandoen, Hij blijft geloven in mensen die het allemaal koud laat, Hij gelooft in spotters, Hij gelooft in egoÏsten, in Hitlers en terroristen. Hij gelooft, blijft geloven, in jou en mij. Hij gaat tot het alleruiterste om het goed, zelfs als jij en ik dat eigenlijk helemaal niet willen. Als wij allang afgehaakt zijn, blijft Hij in ons geloven door alles heen. Tegen elke prijs wil Hij ons redden. Hij zal alles voor ons doen wat nodig is. Hij wil één ding niet: ons het verplichten dat van Hem aan te nemen. Dat moet je zelf willen en ook zelf .
Maar wil je snappen wat Gods genade is? Denk dan aan Jezus aan het kruis. Stel je voor dat hij je aankijkt. Dwars door je heen kijkt. Precies weet wie je bent, wat je denkt, wat je voelt, wat je allemaal gedaan hebt. Ja ook die afschuwelijke dingen. En toch blijft Hij zeggen: “Vergeef het hem, want hij weet niet wat hij doet, vergeef het haar want zij weet niet wat ze doet. Vergeef het hun want zijn weten na 2000 jaar nog steeds niet wat ze doen.
God is zo genadig, dat Hij ons blijft geloven. Goeie genade, zeg! Ja Goeie Genade Wil jij ook in Hem gaan geloven?

Amen

Zondag 7/Heb 11 - Genade (3): geloven hulp of halter?

2011-02-11T06:28:00.000-08:00

Komende zondagavond de derde preek in de serie over genade, als voorbereiding op ons Feest van Genade. Volgende week sluiten we die af met een Jeugddienst over: 'Goede genade"

Deze keer gaat het over geloven. Kun je zeggen dat geloven een middel is om Gods belofte te krijgen? Zodat je als je beter geloofd je méér krijgt?

‘Sportscholen zijn in onze tijd de plaatsen van verlossing’, las ik niet zo heel lang geleden. Veel mensen zitten op zondagmorgen niet langer in de kerk, maar je kunt ze wel vinden op de sportschool. Hier in de Gelderse Vallei misschien iets minder, maar ga eens 10 km naar het westen…
Want het evangelie is veranderd. Heel wat medemensen zoeken niet langer naar de verlossing van hun ziel, maar naar de verlossing van hun lichaam.
Of in iedere geval via de verlossing van hun lichaam naar die van hun ziel, in plaats van omgekeerd.
Het perfecte lichaam is norm, tegenwoordig. Dat zie je al jaren overal om je heen.
Alleen zo hoor je er echt bij, dat is de boodschap die verscholen zit in reclames, showprogramma en films: slank en sixpack. Als je er niet helemaal zo of helemaal niet zo uitziet heb je behoefte aan verlossing. En die vind je op de sportschool. Daar train je jezelf naar je eigen verlossing toe.
Een work-out als verlossing. Bij de juiste discipline, succes gegarandeerd.

Ik moet daaraan denken als ik hoor hoe er tegenwoordig om ons heen over geloven gepraat wordt..
Natuurlijk, het gaat bij gelovigen om heel iets anders dan in de sportschool: niet om het perfecte lichaam. Maar het idee om jezelf naar succes toe trainen hoor je wel. Sterker worden in je geloof zodat je méér van Gods beloften ontvangt. Want wat jij van God ontvangt hangt af van de kracht van jouw geloof. Zo las ik van iemand die de uiterste best wilde doen en met alle macht God wil zoeken en zo te groeien in geloof en kracht om uiteindelijk zoals Jezus te zijn: ‘iedere zieke waarvoor Hij bad genas.”
Gelovig zijn in de sfeer van de sportschool dus: jezelf naar het hoger niveau toe trainen. Kun je zeggen dat de kracht van je geloof, bepaalt hoeveel je ontvangt? Zodat je als je sterker wordt in je geloof en dus beter gelooft je méér ontvangt?
Méér geloof, méér van Gods belofte?

Zondag 7
In onze traditie, de protestantse of beter: de gereformeerde, is al eerder over geloven nagedacht. In de zestiende eeuw gebeurde dit tegen een heel andere achtergrond dan wij dit nu doen. Want men dacht toen dat wat je zoal deed, je daden, meewerkte aan je verlossing, je rechtvaardiging. Veel goede daden legden veel gewicht in de schaal bij God, dacht men toen. Kritische gelovigen van toen, ontdekten in de bijbel opnieuw: ‘alleen wie gelooft wordt als rechtvaardige aangenomen’. Alleen geloof doet er toe. Niet die daden. Dat waren de latere gereformeerden.
De volgende vraag is dan: wat is dan écht geloof? (waar geloof).

Vraag 21:
Wat is waar geloof? Antwoord: Waar geloof is een stellig weten waardoor ik alles voor betrouwbaar houd, wat God ons in zijn Woord geopenbaard heeft. Tegelijk is het een vast vertrouwen, dat de Heilige Geest door het evangelie in mijn hart werkt, dat niet alleen aan anderen, maar ook aan mij vergeving van de zonden, eeuwige gerechtigheid en eeuwig heil door God geschonken zijn, enkel uit genade, alleen op grond van de verdienste van Christus

Een aantal dingen op een rij. Echt geloven is:

· Kennis van de Bijbel hebben En dan gaat het er niet om de Bijbel uit je hoofd te leren om alles te weten. God geeft geen so’s en ook geen cijfers. Geloven is vast overtuigd raken van wat Gods bedoeling met ons is en die bedoeling met overtuiging volgen. Daarvoor moet je die ook kennen. En die vind je in de Bijbel. Het gaat er om dat je weet wat je moet weten over zonde, verlossing en eeuwig leven. Over de Vader, de Zoon en de Geest en de kinderen van God. Over het Koninkrijk.
Natuurlijk weten gelovigen nog niet alles en toch zijn het geen aarzelende zoekers en twijfelaars, die eigenlijk niets zeker weten. Gelovigen zoeken naar het Koninkrijk, maar ze hebben de Heer gevonden. Wat dat betreft hebben ze een vaste overtuiging (Stellig weten).
Een persoonlijke gift van de Heilige Geest… een door Hem aan jou geschonken vertrouwen (ander woord voor geloof). Een vertrouwen dat je zonden je echt vergeven zijn, dat het goed is tussen jou en God, dat je eeuwig met Hem zult leven.
Aanleiding voor nederigheid die weinig ruimte laat voor trots, voldaanheid, arrogantie of gearriveerdheid want het werk van onze Heer Jezus Christus is de enige aanleiding voor al dit goeds. Daar draag je zelf niets aan bij (!). Het is pure genade.

Als je deze schets van geloven die onze gereformeerde voorouders op basis van de Bijbel maakte, op je in laat werken, dan proef je al dat training van je geloof een vreemd woord is. Geloven wordt nooit onze prestatie. Een prestatie waardoor God zegt: ‘Ik geef jou meer van mijn beloften.’ Geloof is een gift van God dat kun je niet pakken. En daar kun je ook niet méér van pakken. Je kunt je alleen meer verdiepen in de Bijbel en meer ruimte voor de Geest maken en zo meer afhankelijk zijn en meer vertrouwen tonen.
En als geloven een gift van de Geest vanwege het werk van Jezus Christus is, kun je ook nooit gelijk worden aan Jezus Christus. En allen genezen zoals Hij. Want wat is er dan nog te ontvangen als je net zo bent als Hij? Hoogstens ga je meer op Hem lijken, maar dan niet vooral in wat je allemaal kunt, maar veel meer in hoe je bent.

Hebreeën 11
Die indruk wordt nog eens sterker tegen de achtergrond van hét hoofdstuk in het NT waar het over geloven gaat: Heb 11. Het voert te ver om het hele hoofdstuk uit te leggen, maar een aantal hoofdzaken vallen onmiddellijk op. Door de ogen van de schrijver kijken we terug in de tijd naar degene die ons vóór gingen naar het Koninkrijk. Terugkijken dus om vooruit te kunnen zien.
Zij hebben de reis al afgelegd en zijn voorlopig bij de Heer Jezus aangekomen. En wij – de gelovigen van het nieuwe verbond- worden aangespoord om zoals zij nu onze weg te gaan (H12). En dan valt op

dat de belofte nog vervuld moet worden. Dat het volmaakte leven- in het Koninkrijk, nog door niemand onderweg al ontvangen is. Integendeel de meeste gelovigen leefden en leven in heel moeilijke omstandigheden.
De hele geschiedenis door zijn er gelovige mensen die de volledige belofte nog niet kunnen zien, niet meer dan glimpen. Toch blijven ze er wel overtuigd van. Hartelijk overtuigd zelfs.
Geloven houdt gelovigen in moeilijke omstandigheden juist staande. Geloof en hoop worden en blijven gekoppeld. Geloven is naar God kijken en in alles op Hem vertrouwen. Hopen is naar de toekomst kijken. Hier lees je over gelovigen die op God vertrouwen (geloven) als het om de toekomst gaat (hopen). En dat geloven vaste grond is onder de voeten van de mensen. Maar toch is het ook zo dat er is nog weinig triomfantelijks aan is. Rijen bekende gelovigen komen voorbij: Abel, Henoch, Noach, Abraham, Mozes…, maar ze maken vrijwel allemaal moeilijke omstandigheden mee, zéér moeilijke zelfs
Gelovigen weigeren zich te settelen op de aarde zoals die nu is. Het blijven toeristen op onze wereld nu. Mensen die onderweg zijn naar de toekomst van het hemelse Jeruzalem (de stad met de fundamenten 13-16). Zelfs als ze kans hebben (Mozes, Abraham) weigeren ze toe te geven aan de luxe van een werelds leventje. Dat kan het gewoon nog niet zijn.
Geloven en beproeving horen bij elkaar. Het is de manier waarop God het geloof van zijn mensen sterker wil maken. We zien indrukwekkende voorbeelden van hoe groot het vertrouwen is dat mensen in God hebben (Abraham). Voor God geven ze alles op. En dat is soms heel veel. In de beproeving wordt zichtbaar hoe diep hun liefde voor God is.
Maar ook brengt de verwachting van de toekomst in het Koninkrijk van God mensen in heel moeilijke omstandigheden. Nog steeds: tot het christelijk geloof bekeerde moslims zitten in Afghanistan in de gevangenis en Asia Bibi vreest in Pakistan nog steeds voor haar leven. Gelovigen maken onvoorstelbaar moeilijke omstandigheden mee (36v) Maar ze hebben het voor hun God over, voor hun Heer
Geloven brengt de toekomst dichterbij. Regelmatig zie je hoe het Koninkrijk van God even opvlamt in wonderlijke gebeurtenissen, omdat gelovigen al leven alsof het er al is. Jakob en Jozef zien de toekomst al voor zich. Abraham en Sara krijgen als bejaarden nog een kind, Mozes en Israël trekken dwars door de zee, Jozua ziet de dikke muren van Jericho instorten. Sommigen hebben zelfs doden weer levend zien worden. En het bracht Henoch (5) zelfs direct bij God, aan het sterven voorbij.
Maar dat soort wonderen, een weg door het water, instortende muren, de onvoorstelbare kracht van Simson, zieken die genezen en doden die opstaan, het blijven uitzonderingen onderweg. Zij allen stierven –ook die opgestane doden- zonder de belofte in vervulling te zien gaan.
Daarom geloven we nog. We hopen op wat nog niet gezien kan worden!

Geloven op de manier van het Tahrirplein
Kun je groeien in je geloof? Jazeker, God zal het regelmatig beproeven om het sterker te maken! Dat betekent dat groeien in geloof –in vertrouwen- niet zelden groeien door je ellende heen is. En nog niet zichtbaar wordt in succes.
Krijg je met een groter geloof méér van Gods belofte? Voorspoed, welvaart, promotie, gezondheid… vul maar in. Nee, dat vertelt de bijbel (de kenniskant van ons geloof ons niet). Integendeel. Lees Heb 11 en 12, Mat 5, Jak 1, en 2 Kor 12.
Inderdaad wie hoopt op God leeft dichter bij het Koninkrijk en loopt een grote kans betrokken te raken bij Gods wonderen. Misschien zelfs wel doden die opstaan! Maar zelfs de opgestane doden zullen eerst weer sterven als Christus niet eerder terugkomt. Je bent getuige van de tekenen van het Koninkrijk, niet van het voltooide Koninkrijk zelf. Geloven blijft hopen op wat nog niet gezien kan worden.

O ja we kunnen zo verlangen naar de toekomst van God dat we zouden willen dat die er al was. Begrijpelijk. Het geluk van het Koninkrijk: gezondheid, wel-zijn, succces. Niet langer je in het zweet werken zonder resultaat (de vloek van Genesis), niet langer de pijn van gebrokenheid, schuldgevoel van de zonde.
Natuurlijk verlangen we dat. Misschien verleidt dat sommige christenen er toe om te leven alsof het Koninkrijk al doorgebroken is. Maar uit de Bijbel – de voornaamste bron van onze geloofskennis!- begrijpen we dat we nog niet vooruit kunnen rennen naar het volmaakte Koninkrijk en vooruitgrijpen op de belofte. Die krijgen we pas op de tijd die bij God vast ligt. We zijn onderweg

Nee, geloven past niet in de sfeer van de sportschool. Van training, van halters en roeien, succes, en gezondheid. Van zelf grijpen naar het geluk. Geloven past meer in sfeer van die Egyptenaren op het Tahrirplein. Mensen die het onrecht moe waren en zo verlangen naar recht, redelijkheid en welzijn. Ze hebben zo’n behoefte aan een beter Egypte, dat ze er niet meer van af te brengen zijn. Ze slapen in rafelige tenten op het plein en strijden voor hun ideaal.
Zie je het? Zo zijn wij ook. Vergelijk het maar eens met Heb. 11. We leven in onze tentjes op de pleinen van deze wereld. Omdat de wereld ons zo niet kan bekoren. Niet zonder God, niet zonder liefde. We willen ons er maar niet settelen. We verlangen naar de terugkomst van onze Heer en de definitieve komst van het Koninkrijk van God. En we willen daar nu al meer van gaan zien. We verzetten ons tegen ieder die dat van ons af wil pakken. Daarbij krijgen we soms enorm veel ellende te verduren. Het kost sommigen van ons het leven. Maar we geven niet op, we hebben een betere toekomst! We geloven en hopen op het Koninkrijk.
We slapen liever in onze tentjes op het plein, dan in een luxe hotel aan het plein. Want luxe brengt ons niet wat wij graag willen: de vrede van het Koninkrijk.
En juist door dat te geloven weten we nu al, ervaren we nu al, glimpen van dit Koninkrijk. Glimpen, maar toch wonderlijk en bemoedigend alsof we al zien wat nog niet te zien is. En God stopt onze soms hulpeloze levens vol met gaven voor onderweg. Vult onze lege handen met wat we nodig hebben. Zo groeien we toch, groeien in verlangen, groeien in afhankelijkheid onderweg, groeien in onze rol tekenen van het komende Koninkrijk op te richten. De Heer overtuigt ons van wat we nog niet kunnen zien.

Geloof, hoop, heb lief en ontvang. Amen

Liturgie avonddienst 13-2-2011

Zingen: B 47 (Daar juicht een toon, daar klinkt een stem)
Stil gebed, votum en zegengroet
Zingen: Ps. 91, 1 en 2 (Heil hem wien God een plaats bereid. Gij zijt mijn schild, mijn toevlucht en mijn veste)
Gebed
Lezen: Heb 11
Zingen: Ps. 115, 1.2 en 5 (Vertrouw op God, gij die de HERE vreest)
Tekst: HC Zondag 7: 'Wat is waar geloof?'
Preek
Zingen: B 57 'k Heb geloofd en daarom zing ik
Voorbede
Collecte
Zingen (Geloofsbelijdenis): B 120 Ik geloof in God de Vader (in wisselzang)
Zegen
Zingen Gez 456,3 Amen, Amen, Amen

2 Kor 12,1-10 - Genade (2) - Een zwaktebod

2011-02-07T00:24:00.000-08:00

Uiterlijk
Aandacht is intrigerend. Jaren geleden merkte ik dat ook zelf toen ik als rechercheur meedeed aan een vossenjacht. De vermomming was bepaald niet perfect, ik zag er toch duidelijk nep uit. Maar, merkte ik, dat ontgaat sommige mensen volledig. Gek genoeg wel!
Toen ik samen met de andere neprechercheur en al even neppe arrestant hardhandig inrekende, reageerden sommige omstanders bepaald agressief. En toen we even later– in regenjas- plechtig omhoogrezen op de roltrap van een groot warenhuis, zagen we tot ons genoegen hoe de afdelingschef beneden gespannen belde met die van de verdieping daarboven. Het was één en al commotie. Die hele middag veroorzaakte onze verschijning een flink stuk meer opschudding dan wij ooit hadden verwacht. Uiterlijk doet wat! Ook als het nep is!

Sofisten in Paulus tijd
Dat was in Paulus’ tijd niet anders dan tegenwoordig. Hoe het er uitzag was toen erg belangrijk. En vooral de sprekers van die tijd, zogenaamde Sofisten, profiteerden daar van. Want de mensen waren gek op deze sprekers (er was nog geen TV, Boer zoekt vrouw), op interessante verhalen en op bijzondere verschijningen. Wat je vertelde was nog niet eens zo belangrijk, maar hoe je het vertelde, als je het maar overtuigend en interessant deed. Met de goede argumenten en volgens de regels van de spraakkunst. Het ging er niet om of je gelijk had, maar dat je gelijk kreeg. Goede sprekers waren toen ongelooflijk populair. Ze kregen veel aandacht en konden goud verdienen. Dat was de mode van die tijd (en ook weer in onze tijd: hoe het er uit ziet is heel belangrijk).
Ook christenen waren gevoelig voor die mode en het duurde niet lang of je had een aantal uiterst moderne, christelijke sprekers. Ze waren heel populair.
Paulus kon in zijn optreden lang niet tegen hen op. Hij was zeker niet zo’n charismatische spreker in de oren van de mensen als zij dat waren. En daar werd hij op afgerekend. Wat hij zei leek veel minder waard, door de manier waarop hij het zei. Hij liet zich er ook nog eens niet voor betalen en zo leek het nog goedkoper. Zelfs al was hij de man geweest die het grote nieuws van het Koninkrijk van God in de stad Korinthe gebracht had. Hij werd steeds minder serieus genomen. In Korinthe wilden vele christenen eigenlijk niet meer naar hem luisteren. Paulus moet er wel wat over zeggen…

Andere boodschap
Je denkt dan, maar waarom dan? Goede sprekers zijn goed voor de boodschap. Hoe dan ook Christus wordt verkondigd! Ieder zijn gaven! Laat Paulus die sprekers maar weer toerusten.
En natuurlijk is dit op zich zo! Ieder zijn gaven. Maar deze sprekers waren waarschijnlijk niet van plan om naar Paulus te luisteren, want daar vonden ze hem niet charismatisch genoeg voor. Deze goede sprekers, want dat waren ze, lopen een enorm risico. Het risico nl. dat het steeds minder om de boodschap, om de inhoud, en steeds meer om het effect gaat. Hoe houd ik de aandacht vast… Aandacht is verslavend.
Hun boodschap pasten zij langzamerhand bij dit doel aan. En dat krijgt ook gevolgen: de aandacht verschuift stukje bij beetje van God naar henzelf, van redding naar prestatie, van gave naar kwaliteiten, van genade naar glitter. Heel subtiel hoor, maar duidelijk merkbaar. Hun boodschap veranderde geleidelijk in een andere. En een andere boodschap krijgt weer andere gevolgen: de gemeente dreigt uit elkaar te vallen omdat ze verdeeld raakt over die sprekers. Ik hoor bij die, ik hoor bij…En mensen beginnen elkaar de maat te nemen: ‘kun jij zeggen dat je echt gelooft?” ‘Heb jij de Geest wel”, Sommige willen niet meer met anderen omgaan omdat zij in hun ogen niet geestelijk genoeg zijn.
Paulus moet er wel iets over zeggen. Omwille van de boodschap, omwille de rest van de gemeente daar, omwille van de Heer.

Paulus’ boodschap
In de verhalen van de sprekers gaat het steeds vaker om henzelf. Om hun verschijning, om hun populariteit. En het gaat dus ook steeds vaker over hun eigen geestelijke ervaringen. En dus vertelt Paulus voor één keer ook een verhaal over zichzelf. Het moet! En Hij doet dit in hun stijl, maar…
Nou ja, luister maar
Ik moet wel over mijzelf vertellen, begint Paulus (zoals die anderen die ook verhalen over zichzelf vertelden: verhalen als ‘ik heb een engel gezien’, ‘ik heb een visioen gehad’, ‘luister eens naar wat ik ervaren heb’), maar ik kan er geen winst mee maken voor mezelf. Het gaat niet om mij –bedoeld Paulus- maar om de Heer: het zijn visioenen van Hem. Ik ken ze ook hoor, visioenen, maar het maakt mij geen beter mens, zegt Paulus. Die visioenen zijn de verdienste van de Heer. En weet ik wel zeker dat ik als ik over mijn visioenen en ogenbaringen vertel dat ik dat om de Heer doe (1) Of doe ik het toch vanwege mezelf? Het lijkt wel of hij de andere sprekers imiteert. Zij vragen vaak: ‘heb je een getuigenis?’ ‘Wat heb je deze week ervaren?’... Nou, zegt Paulus, veertien jaar geleden... ‘Veertien jaar?’ ‘Paulus kun je niet over iets recenters dan dat vertellen?’
De andere sprekers zouden dan in detail, in geuren en kleuren hebben verteld wat hen overkomen was. Paulus vertelt (2-3): ik weet het eigenlijk niet hoe het precies ging. Ik werd weggevoerd, dat wel, maar hoe? Ik weet het niet. Het kan alleen in mijn geest geweest zijn, maar… Andere sprekers zouden misschien verteld hebben over de geweldige boodschap die ze gekregen hadden bij hun bijzondere ervaring, welke wijsheid hun geopenbaard was…Paulus zegt heel afstandelijk over zichzelf (deze man (3)) alsof hij vooral niet de aandacht op zichzelf wil vestigen, dat hij wel woorden gehoord heeft maar ze niet mag doorgeven. Niemand mag ze nog uitspreken (4). Paulus is heel duidelijk, natuurlijk zijn er visioenen en openbaringen, wonderlijk, verheven… maar ze worden niet aan mensen gegeven om er zelf interessant mee te doen. Dat is het doel niet, vaak dient zo’n visioen alleen een persoonlijk doel. Als ik het over mezelf moet hebben, schrijft Paulus, laat ik het dan maar over mijn zwakte hebben (6). Dat is niet een soort bescheiden taalgebruik, een vrome vermomming. ’t Is echt zo. Paulus is zwak, hij wordt gekweld (7).
Door wat? Een doorn in zijn lichaam. Symbool voor wat? Geen idee! Maar het zit hem meer dan dwars. Persoonlijk en misschien ook wel in zijn werk, de verkondiging van het evangelie. Paulus ervaart het als een rechtstreekse aanval van de boze. Hij noemt die doorn een boodschapper van de satan!. Hij vertelt dat hij de Heer aanhoudend (3x) gebeden heeft om verlossing. Nou, zouden de sprekers zeggen: claim de overwinning van Jezus over de satan en je bent het kwijt. Na de derde keer nam de Heer de doorn zeker weg, toch, Paulus?
Maar de Heer zei: nee! || Nee? Nee! Ja maar? Nee!!

Paulus
De Heer, laat Paulus niet aan zijn lot over, maar hij verlost Hem niet van die ‘doorn in zijn lichaam’. De kwelling blijft, maar toch is Paulus begenadigd.
De Heer geeft hem wel antwoord op zijn gebed en wel een van de meest troostende , bemoedigende, helende en geruststellende antwoorden die we uit de Bijbel kennen. ‘Je hebt niet meer dan mijn genade nodig’ Paulus mijn genade krijg je, kracht krijg je en toch blijf je zwak.
Broers en zussen, anders dan sommige christenen zeggen, hoeft Gods genade geen genezing en dus gezondheid te beteken, geen overwinning van de zwakheid. Paulus blijft zwak, hij blijft een gekweld mens, maar hij kan het aan dank zij Gods genade, de kracht van de Heer
Gods genade valt dus niet samen met onze welvaart, onze gezondheid, ons succes.
Op de weg naar de doorbraak van het Koninkrijk zal Paulus een zwakke kerel blijven, vaak beledigd, nog al eens in nood, dikwijls vervolgd en meer dan vertrouwd met diepe ellende. Dat is zijn hele leven zo gebleven. Het laatste dat we van Paulus weten is een doodsbedreiging, jarenlange gevangenschap, een schipbreuk onderweg naar Rome en uit de traditie horen we dat hij uiteindelijk in Rome onthoofd zou zijn.
Was Paulus’ geloof te klein? Is Paulus Gods genade onthouden?
Nee, hij was in al zijn zwakheid en ellende een begenadigd mens.
De geweldige kracht van de Heer hield hem in deze omstandigheden staande. De Heer was Hem in al zijn zwakheid nabij: dat was pure genade.

Broers en zussen, wat voor Paulus geldt, geldt voor ons. Lees Jakobus 1 er maar op na. Veel gelovigen blijven uiterst kwetsbare mensen, soms ziek, soms zelfs zwaar gehandicapt, meestal niet zo succesvol, niet zo populair, niet rijk, nogal eens beledigd om hun geloof, soms zwaar vervolgd. Het is doorgaans nog geen glorie in hun leven. Hebben ze te klein geloof? Nee! We leren over Gods genade een belangrijke les: Gods genade is niet los van Hem verkrijgbaar. M.a.w. Gods genade verandert niet in jouw succes, in jouw gezondheid of in jouw voorspoed. Het blijft van God en door die kracht is Hij je in je omstandigheden nabij.

Vreugde in het dal
Daarom is Paulus zo blij… wat hoe zwakker ik ben, hoe meer ik afhankelijk blijf van de kracht van de Heer, van zijn genade en zijn nabijheid! Ik blijf verlangen naar de kracht van de Heer. Zou Paulus daar ook zo naar verlangen, ook zo blij mee zijn, als hij succesvol, voorspoedig en gezond was geweest?
Of was hij misschien niet over Gods genade maar over zijn succes en voorspoed gaan getuigen?

Je kunt dit vergelijken met de bergen en de dalen. Veel gelovigen leven vaak in een diep dal. Dat is moeilijk, maar niet uitzichtloos. Die dalen kunnen nl gevuld raken met het water van Gods genade en zijn zo heel vruchtbaar: groene, liefelijke dalen gevuld met Gods levenskracht.
Terwijl het op de toppen van de bergen, hoe mooi ze er ook uit kunnen zien, vaak koud en kaal blijft. Er kan niets groeien, want het water van Gods genade bevriest er of loopt naar beneden voordat het in de grond heeft kunnen doordringen. Alleen in de dalen kan Gods genade ontvangen worden

Onze zwakte is vaak voorwaarde voor Gods genade! Hij biedt het aan voor hen die zwak zijn. Genade is een zwaktebod. Zo begreep Paulus het en zo schrijft zijn zeer geestelijke en succesvolle gemeenteleden. Een waarschuwing om je niet te zeer te verheffen met Gods ervaringen, een waarschuwing dat aandacht verslavend is

Het avondmaal is de blijvende herinnering aan onze zwakte... We blijven honger en dorst naar Gods genade houden. Want we blijven nog zwakke en kwetsbare mensen. Gelukkig, want dan kan de Heer ons steeds weer sterk maken. In onze zwakheid zijn we sterk.

Door Christus’ kracht, Amen.

Mat 5, 1-12 Genade (1) Geluk hebben

2011-01-30T04:24:00.000-08:00

Geluk hebben

Soms zijn we het niet eens over wat geluk is
Maar meestal wel! Zet een stel van ons bij elkaar en je zult zien dat in ons top tienen van voorbeelden van geluk vaak dezelfde zaken voorkomen: een goede gezondheid, een goed inkomen, succes en goede relaties, leuke vooruitzichten om er maar een aantal te noemen.
Goed ieder heeft ook zo zijn eigen dingen die haar gelukkig maken, maar we delen er veel.
Zou geluk voor een christen nu iets anders zijn, dan voor de anderen?

Dat is een vraag die je kunt stellen: is er iets typisch christelijks aan geluk?
Niet als ik zo lees wat de Singaporese voorganger Joseph Prince daarover schrijft. Ik hoorde dat hij over genade geschreven heeft en toen ik iets van hem las, beschreef hij dat als ‘de goede dingen in het leven’: gezondheid, succes, promotie, groei en een overvloedig leven. Hij noemt dat ‘genade’.
Hij is zelf ook wel een voorbeeld van een begenadigd en gelukkig mens: hij runt een succesvol TV programma, waarmee hij miljoenen mensen in de VS bereikt. Zijn boeken verkopen ook bijzonder goed. Bijzonder voor een niet Amerikaan. En zijn gemeente in Singapore groeide in 13 jaar van 200 naar 20.000 mensen. Hij is ervan overtuigd dat dit door ‘het evangelie van genade komt’. Via dat evangelie ontvangt hij geluk en kunnen wij het ook ontvangen.
Betekent dit dat geluk voor christenen precies hetzelfde is als voor alle andere mensen? Hoe is dit eigenlijk voor jezelf, wij zijn hier als christenen. Ga eens voor jezelf na, ‘wat is voor mij geluk!”! Neem even de tijd voor jezelf om na te gaan wat je het gelukkigst maakt… (hulpvraag: als je de Heer om zegen bidt, waar bidt je dan om?||

Geluk volgens de Bergrede
Wat is geluk volgens de Heer Jezus?

Geluk = een eigen plaats in het Koninkrijk van de hemel hebben (3,10 2x);
Geluk = getroost worden (4)
Geluk = de aarde erven (=het land bezitten) (5);
Geluk = verzadigd raken van recht (6);
Geluk = barmhartig behandeld worden (7);
Geluk = God zien (8);
Geluk = ‘kind van God’ genoemd worden (9);
Geluk = een rijke beloning in de hemel hebben (12)

Vraag: klopt dit nu met je eigen lijst, die je zonet gemaakt had? ||
Is er veel verschil? Past dit bij je eigen voorstelling van geluk?

Of is het echt héél anders. Ik zou me kunnen voorstellen dat er wel wat verschillen zijn.

Wanneer gelukkig?
Vind je het gek, zal iemand misschien zeggen. Mijn voorstelling van geluk past bij wat er nu op aarde beschikbaar is. En de lijst die de Heer Jezus noemt, is iets wat we voor later mogen verwachten. Zeg maar ‘in de hemel. ’Met recht ‘hemels geluk’. Dat staat nu nog niet tot onze beschikking en komt daarom ook niet zo voor in onze lijstjes. Hoewel, het zit er wel in verpakt. Want je gaat er toch vanuit dat er in het Koninkrijk van de hemel toch echt welvaart zal zijn. Dat je het beter zult hebben dan hier. En dat denken wij toch ook van onze gestorven geliefden. ‘Ze hebben het nu beter’, zeggen we dan.

Broers en zussen, ik denk niet dat de Heer Jezus zijn luisteraars op de berg, probeerde te troosten met een hemels vooruitzicht. Dit is geen troost voor straks, maar een boodschap voor het publiek dat daar op de berg bij Hem is – Jezus’ leerlingen worden ze genoemd.
En dat is inmiddels een massa mensen. Ze komen overal vandaan: uit het hele land, ja zelfs van de overkant van de Jordaan. Heel wat van hen waren op zoek naar genezing gekomen, velen van hen zijn door Jezus genezen, en sommigen zullen dat nog steeds zoeken. Maar ook zij die genezen zijn blijven bij Jezus en volgen Hem, lezen we in hoofdstuk 4.

En Jezus heeft een geweldige boodschap voor ze. Want het gaat vooral om die boodschap, die is nog veel meer dan die genezing. Je bent gelukkig te prijzen, jullie zijn gelukkig te prijzen… Je bent gelukkig. Broers en zussen, dit gaat over nu!.

Wie spreekt de Heer Jezus hier dan aan? Al die mensen die hem gevolgd zijn. Nou Hij benoemt ze nog wel iets preciezer: er komt een hele lijst mensen met bepaalde eigenschappen voorbij. Wie zijn volgens de Heer de gelukkigen?

de nederigen van hart (3), armen van Geest, in de oude vertaling. (er is nogal een discussie over wie hier mee bedoeld worden), ik ga er van uit dat dit de ‘geestelijke bedelaars’ zijn. Zij die bedelen om meer van Gods geest. Dat wordt dan zichtbaar in al de vruchten en gaven van de Geest.
de rouwenden (4). Niet alleen zij die een geliefde betreuren, maar denk ik breder zij die elk tekort en gebrokene hier betreuren en verlangen naar heelheid en eenheid. Zeg maar zij die verlangen naar een betere wereld en lijden onder deze.
de zachtmoedigen (5). Niet vooral zij die dit karakter hebben, maar zij die een bepaalde stijl van doen hebben omdat ze zo verkiezen te leven: mild en vriendelijk tegenover hun medemensen.
de wereldverbeteraars (6). Onverzadigbaar hongerig en dorstig als het gaat om de liefde voor God en voor mensen, om rechtvaardigheid. Onrecht verteert hen
de warmhartigen (7), laat ik zo die barmhartigen maar noemen. Zij die hun medemensen genade, medelijden en warmte tonen.
de oprechten (8), die zuivere bedoelingen hebben en niet huichelen
de vredestichters (9), niet de professionele mediators of politici, maar zij die in hun persoonlijke contacten de vrede proberen te bewaren en als nodig te herstellen.
de vervolgden (10). Uit het verband begrijpen we dat dit mensen zijn waarover onheus gesproken wordt en die zelfs zwart gemaakt worden bij hun medemensen. Waarom? Omdat zij zich op de Heer Jezus Christus en zijn Koninkrijk oriënteren! Volgens mij worden al die mensen hierboven er mee bedoeld.

Wees blij en juich, jullie mogen een rijke beloning verwachten.
Volgens mij is dit niet zozeer bedoeld als straks een rijke beloning verwachten… ná de leven, maar nu al vanuit de hemel. Juich, jullie zijn gelukkig te prijzen, want juist jullie hebben het goede deel gekozen.

Verwarrende lijst
Wat een vreemde en verwarrende lijst! Ga ze nu eens weer bij langs!
Jullie mogen je gelukkig prijzen. Hij zegt het echt: jullie zijn de gelukkigen
Maar hoe kan dit ooit waar zijn? Als je deze lijst ziet en op je in laat werken, dan zie je eerder de losers van deze wereld voor je (zie de lijst).

De Godzoekers, de mensen die treuren om het lijden van de wereld en de zachtmoedigen, om er maar drie te noemen, zijn toch niet de gelukkigen in onze wereld. Ze worden gezien als de mensen die niet echt mee kunnen komen in het leven. Mensen die niet voor zichzelf op kunnen komen en dus vaak in de hoek zitten waar de klappen vallen. Zij worden daarom wat meewarig bekeken. En de wereldverbeteraars, de barmhartigen en de vredestichters al niet veel anders. Bijzondere figuren die eigenlijk ‘te goed zijn voor deze wereld’.
‘Goed dat ze ons er aan blijven herinneren hoe het zou moeten, maar zo werkt het niet’, hoor je velen bijna denken. Maar toch noemt Jezus hén
Het gekke is dat diegenen die wij als gelukkig zien helemaal niet voorkomen in het lijstje van de Heer Jezus. Geen succesvolle zakenmensen, bekende zanggroepen, goed verkopende auteurs, bekende TV persoonlijkheden, invloedrijke politici, of mensen uit de sjieke buurten. Of in de wereld van die tijd: er staan geen Farizeeën, schriftgeleerden, hogepriesters of mensen uit de koninklijke familie op, maar heel anderen.

Nee, de rijken, invloedrijken en landelijk bekenden, lijken door de Heer Jezus eerder gezien als behorend tot de risicogroepen. Om maar één voorbeeld te noemen, tegen een rijke jonge man zegt hij…het is gemakkelijker voor een kameel om door het oog van een naald te gaan dan voor een rijke om het koninkrijk van God binnen te gaan.' (Mat 19:24 NBV).

M.a.w. wat wij als succes zien, is een risicofactor in het Koninkrijk van God.

Twee werelden
Hoe kan het dat gezondheid, succes, promotie, groei en een overvloedig leven in dit lijstje niet voor komen? En wel je plaats in het Koninkrijk van God, een einde aan het lijden van de wereld, Gods recht op heel de wereld, barmhartigheid, schatten in de hemel hebben en het kinderen van God zijn?

Omdat in deze, laat ik maar zeggen, ‘oude’ wereld: succes, promotie, groei, een overvloedig leven en zelfs onze gezondheid ten koste gaan van anderen. Onze rijkdom betekent armoede voor anderen, promotie van de één degradatie van de ander… denk het maar een door ons: geluk gezien als rijkdom en succes gaat altijd ten koste van iets of iemand. Het is moeilijk succesvol te zijn en tegelijk God en de naaste zonder reserves lief te hebben.

Toen de Heer Jezus kwam, kwam Hij als de Messias, de Koning van de nieuwe wereld: het Koninkrijk. Dát is met Hem op deze wereld gekomen. Toen de Heer Jezus de Bergrede hield brak er een nieuw tijdperk aan. Het tijdperk van het Koninkrijk der hemelen. Waar aarde en hemel samen komen: inderdaad een betere wereld. In dat Koninkrijk staat de liefde voor God en voor de mensen voorop. Zonder dat kan er namelijk geen geluk zijn. Want dan komen én God en mensen tekort. En zo is deze wereld niet bedoeld. Het begin van dat nieuwe Koninkrijk is al zichtbaar en het einde zal zijn dat alleen dit Koninkrijk is nog is. En al het oude opgehouden is te bestaan. Geen liefdeloosheid, geen tekort en gebrokenheid, geen wreedheid en haat, geen kilheid en onbetrokkenheid, geen partijvorming, conflict en oorlog. Maar de diepe vrede van Het Koninkrijk. Dit Koninkrijk gaat overal komen, dit Koninkrijk heeft de toekomst. Een iedereen die nu al zo gaat leven, is geen loser, maar een winner . Dat zijn de gelukkigen, de geestelijke bedelaars, zij die lijden om het lijden, de milde mensen, de wereldverbeteraars, de warmhartigen en de oprechten, al die mensen die het daarom op deze wereld nog zwaar te verduren hebben. Zij hebben het begrepen, zij hebben toekomst, zij zijn de gelukkigen! Zij hebben het goede rijk gekozen. Snappen jullie het: er is een nieuwe wereld aan het komen: de omgekeerde wereld.

Christelijk geluk
Christelijk geluk is dus iets anders dan wat men nu vaak als geluk ziet. Christelijke geluk is God met alle macht liefhebben, je naaste als jezelf, vol zijn van geestelijke gaven en vruchten en zo allemaal samen voorspoed kennen: Gods mensen, op Gods wereld levens in Gods vrede.

Op de oude wereld en in afwachting van de nieuwe valt dit geluk niet altijd samen met gezondheid. En Gods genade niet met gezondheid, succes, promotie, groei en een overvloedig leven, zoals pastor Joseph Prince schrijft. Als Paulus God dringend om gezondheid bidt, zegt God hem: 'Je hebt niet meer dan mijn genade nodig, (2Co 12:9 NBV). Genade is in Paulus’ geval dus iets anders dan gezondheid. Het nauw met God verbonden zijn is belangrijker: want (Christus’) kracht wordt zichtbaar in zwakheid. (2Co 12:9 NBV), zo gaat de tekst verder Paulus begreep dit. Voor een christen is vrede met God en mensen het grootste succes wat er te behalen is. Toch? Amen

Liturgie

1. Zingen: Gez. 21, 1, 6 en 7 Alles wat adem heeft love de Here

2. Stil gebed, Votum, Zegengroet

3. Zingen: Ps. 16, 1 en 3

4. Kinderdeel + zang: Albert en GertJan (met de kinderen: Halleluja)

Kinderen naar de bijbelklassen

4. Vermaning: Dubbelgebod + Mat 5,19-21; 25-34

5. Zingen: B 9 Abba Vader, U alleen

7. Gebed

8. Lezen: Mat. 5,1-12

9. Zingen Ps. 73, 1 en 10

10. Preek

11. Zingen: B 116 Dank U Heer, voor al wat leeft

12. Gebed
13. Collecte
Kinderen terug uit de Bijbelklassen

14. Zingen: Gez. 473, 1-5 Neem mijn leven, laat het Heer (Gebed van toewijding)

15. Zegen

Esther 4 - Wie spreekt er voor God?

2011-01-23T12:01:00.000-08:00

De familie Gans Ik begin vandaag met de trieste verhaal van de familie Gans.
Zij waren de enige Joodse familie in mijn geboortedorp Niezijl (gemeente Grijpskerk). Maar in WOII waren ze zelfs in dat kleine vredige, dorpje niet veilig. Ze werden opgehaald en stierven in de kampen Auschwitz en Sobibor. Ik meen hun namen gevonden te hebben tussen de tienduizenden namen (57.000) op de namenwand in het Nederlandse Paviljoen in het kamp Auschwitz. Zo stierven in die oorlog 100% van de in Niezijl woonachtige Joden.

Namenwand

Toen ik opgroeide in Niezijl, was er niets meer dat aan hen herinnerde. Ik kwam bijna iedere dag langs hun vroegere huis, zonder een flauw benul te hebben dat zij daar ooit gewoond hadden. Auschwitz en Sobibor hadden in mijn besef niets met Niezijl te maken. Mijn dorpsgenoten konden er in de oorlog niets aan doen en praatten er na de oorlog niet meer over.
Tot een paar jaar geleden, Hein Nauta, van het Blik, Trommel en Oudhedenmuseum in Niezijl me het ‘blikje’ (Gronings voor trommel) van de fam. Gans liet zien.
Het enige dat nog aan hen herinnert. Vader Gans bracht het voor iedere sabbat gevuld met kosher meel naar zijn buurman, de bakker Luchtenburg. Dan kon die er een Challe van bakken, een sabbatsbrood. Dat mochten ze zelf op Sabbat niet. Hij heeft het de laatste keer niet meer kunnen ophalen. En dus bleef het bij bakker Luchtenburg staan. Zo werd het ‘blikje van Gans’ het enige dat aan de Joodse fam. Gans in Niezijl herinnert.
Niezijl staat model voor Nederland: een ongekend hoog percentage (bijna 75%) van de Joodse Nederlanders (!) stierf in de concentratiekampen. Nadat onze medeburgers langzamerhand uit onze samenleving verdreven waren. Andere Nederlanders konden daar niets aan doen of deden daar niets aan . Een enorme ramp, één van de grootste in de geschiedenis van ons volk.
Je zou denken dat we daar wel van geleerd hebben! Nooit meer Auschwitz! Helaas! Rabbijn Evers kan niet rustig met de tram door Amsterdam. Hij loopt het risico uitgescholden te worden. Zijn zoon heeft besloten te emigreren naar Israël. Hij wil niet langer op straat nageroepen worden als hij met zijn keppel op door de stad loopt. Zoals dat nu al jaren het geval is. Bolkenstein heeft gelijk, zegt hij. En Bolkenstein zei dat Joden dát maar het beste kunnen doen: emigreren. Want de Nederlanders hebben een traditie dat ze de andere kant op kijken, zei hij.
En niet alleen in Nederland maar ook in de rest van de wereld loopt het Joodse volk opnieuw gevaar. Nog steeds grootheidswaanzinnige Hamans en niet geïnteresseerde Ahasverossen. De Iraanse president Ahmadinejad ontkent de Holocaust zelfs helemaal. Hoe durft hij! Komende donderdag is het Holocaust Memorial Day. Dat is helaas niet alleen een dag van terugdenken aan vroeger, maar ook een dag waarop we opnieuw moeten proberen van vroeger te leren. Stel je voor dat dit zich gaat herhalen. Wat kunnen wij doen, wat moeten wij doen, broers en zussen? Of laten we het weer gebeuren en staan we er opnieuw naar te kijken? Zoals maar al te veel Nederlanders in WO II deden. Wat deed Mordechai eigenlijk toen hij met de bedreiging van zijn volk geconfronteerd werd?

De rouw van Mordechai
De rouw van Mordechai is heel opvallend. Hij staat in zak en as – en dat ziet werkelijk heel onfris uit (veel onfrisser dan hier op de foto)- in het centrum van de stad Susa. Zo hoort het eigenlijk niet. Want ben je in rouw dan, dan sluit je je met je gezin op in huis. Je zit in zak en as, slecht verzorgd op de vloer. En trekt je juist terug uit de wereld.
Mordechai niet, hij heeft met zijn openbaar rouwbeklag een bedoeling. Hij trekt de aandacht van koning Ahasveros. Zo dat het bijna een aanklacht is. Daarmee neemt hij best wel een risico. Want zo mocht je absoluut niet naar de koning. En hij trekt niet alleen de aandacht van de koning maar ook van zijn hele stad. En dat wil hij ook. Mordechai laat dit niet zomaar gebeuren.

De reactie van Esther (vs 4,5 en 11)
Esther leidt naast de koning een stralend leven. Ze is de ster (Esther) van haar eigen leven en dat van de koning en van zijn volk. Ze schrikt van de donkere wolk die nu opeens met Mordechai komt aandrijven. Ze wil haar leventje blijven leiden en ze reageert zoals wij dat ook kunnen doen. Ze probeert het eigenlijk weg te duwen (Ach het valt wel mee!). En dat kan maar op één manier en dat is door Mordechai gewone kleren te geven. Want op deze manier trekt hij veel te veel de aandacht. “Trek aan Mordechai, doe niet zo raar!” Iedereen kijkt naar je!
Ze wil het liefst verder met haar eigen leven! Zelfs als ze door Mordechai tot in detail van de vreselijke boodschap op de hoogte is gebracht, is haar eerste reactie. Ja maar, ik dan! Weet je niet hoe gevaarlijk het voor mij is om ongevraagd de aandacht van de koning te vragen. Dat kan mij m’n leven kosten.
Dan kunnen wij gemakkelijk zeggen, Oh die Esther hoe dúrft ze. Wij weten hoe het afloopt. Maar wat doen wij eigenlijk als we zo’n boodschap krijgen? Een boodschap die er erom vraagt dat wij iets gaan doen. Een boodschap die ons rustige leventje verstoord. Ze vallen Joden lastig in Amsterdam, er worden christenen bedreigd in Turkije (waar wij op vakantie zouden), ze dreigen christelijke asielzoekers uit te zetten naar Irak (waar ze gevaar lopen juist vanwege hun christen-zijn). In de trein wordt iemand lastig gevallen, op school wordt er een klasgenoot gepest. “Kan ik daar wat aan doen?” “Moet ik daar wat aan doen?” Straks krijg ik ook nog last? Reageren wij vaak niet precies zo!
En begrijpelijk, want je zou er best eens last mee kunnen krijgen.

Mordechai’s levensvisie
Mordechai was niet met andere ballingen mee terug naar Juda gegaan. Maar in Susa gebleven. Je zou de indruk kunnen krijgen dat hij uit eigenbelang gebleven is. Via zijn nichtje Esther investeert hij in zijn eigen welvaart, denk je dan.
Dat is niet waar! Mordechai heeft een andere kijk op de zin van zijn leven, dan alleen zijn eigen voordeel. Uit zijn antwoord aan Esther kun je die boodschap halen: je leeft maar niet voor jezelf alleen, de Heer heeft een bedoeling met je leven… met dat van mij, dat van Esther en dat van ons. Want wie we zijn, wat we kunnen en wat we hebben, is allemaal van God gekregen. En Hij wil dat we het goed gebruiken. En zo lééft Mordechai ook. Hij neemt ook zelf zijn verantwoordelijkheid door zijn risicovolle openbare optreden op het marktplein. Hij wil dat Esther ook haar verantwoordelijkheid neemt. Esther, Wie heeft jou eigenlijk koningin gemaakt en waarom?
Ze zeggen wel eens dat Gods naam niet voorkomt in het boek Esther. Nou ik denk dat hier naar God verwezen wordt, zonder zijn naam te noemen.
Misschien denken we wel eens: kan ik het leed van de hele wereld op mijn schouders nemen? Je wilt toch ook nog zelf leven? Inderdaad het is wel overweldigend als je alle nood in de wereld ziet. Het kan je verlammen. Waar moet je beginnen?
We kunnen niet alles, maar we hoeven ook niet alles. Hier in het boek Esther, staat hoe het werkt. De Here zorgt voor zijn volk en ook voor zijn wereld, dat hoeven wij niet van Hem over te nemen. Maar Hij doet daarbij óók een beroep op Esther (…op ons). En Hij vraagt ons niet iets onmogelijks te doen, maar juist om dát te doen wat wij wél kunnen doen met de mogelijkheden en de middelen die we wel van God ter beschikking gekregen hebben.
En - dat staat hier ook- Hij zal je ook verantwoordelijk houden als je dat niet hebt gedaan. Ooit vraagt Hij je: ‘wat heb je gedaan met wat Ik je te beschikking gaf: je gezondheid, je tijd, je kwaliteiten, je mogelijkheden. God vraagt niet naar wat je niet hebt, maar wel naar wat je wel hebt gekregen van Hem. (14) Wat heb je er mee gedaan.
Regel: De Heer leidt het leven en beschermt zijn volk, maar houdt ons ook persoonlijk verantwoordelijk. Hij verwacht dat wij voor Hem spreken en met Hem meewerken! Vraag: spreek je regelmatig voor Gods zaak in deze wereld, kom je voor zijn volk op? Kom je op voor de wereld zoals Hij die bedoelt?
Dat is óók onze verantwoordelijkheid

Esthers verantwoordelijkheid en de onze.
Esther begrijpt deze boodschap. En ze néémt haar verantwoordelijkheid. Daarbij neemt ze een groot, persoonlijk, risico. Ze wéét ook dat ze dit niet alleen kan. En ze doet daarom een beroep op God. Ze vast en ze bidt drie dagen en ze vraagt haar volk in Susa hetzelfde te doen. En zij ontdekte, en wij zullen ontdekken dat als je voor Gods zaak met zijn volk en de wereld wil spreken en handelen, je een beroep op Hem mag doen om ook voor jou te spreken en te handelen. Hij liet Esther niet alleen gaan, Hij laat ons niet alleen gaan. Al weet je niet hoe God het voor je wil laten verlopen, je weet wel dat Hij persoonlijk bij je is.
Door te bidden en te vasten vraag je God er zelf bij te zijn. Broers en zussen we mogen niet blijven zwijgen, maar hoeven ook niet alleen te spreken.

De grenzen van ons handelen
En dan? Wat mogen we dan doen? Een knokploeg vormen om de Joodse gemeenschap in Amsterdam te beschermen? Meewerken aan harde acties om Koptische christenen te beschermen? Deelnemen aan gewapende strijd? Soms kon dan niet anders, ik denk aan WO II. En toch denk dat we de grenzen van de wet van God niet over mogen gaan.
Leer van Mordechai en Esther: beiden reageren maar gehoorzaam aan de wet. Mordechai pleegt geen aanslag op Haman. Al was het een schurk, Hij doet wat hij wel mag en protesteert bij de Koning. Esther probeert Haman niet te vergiftigen tijdens de maaltijd of zoiets. Ze vraagt de aandacht van de koning.
En God zegent dat zo wonderlijk dat zij dat ook krijgt. De Here bereidt het zelf nauwkeurig mee voor. Dat is geen toevallige samenloop van omstandigheden.
En zelfs de enorme slachtpartij die er plaats heeft na de wetswijziging door Mordechai, is volgens het door de koning verleende recht.
Een recht dat wij nooit meer zullen krijgen. Want wij leven na Jezus’ komst in afwachting van de komst van het Koninkrijk. En Hij maakt ons duidelijk dat de burgers van dat Koninkrijk –en dat zijn wij- hun vijanden horen lief te hebben en voor hun vervolgers horen te bidden. Daarom schrijft Paulus ook:

Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: 'Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.'
20 Maar 'als uw vijand honger heeft, geef hem dan te eten, als hij dorst heeft, geef hem dan te drinken. Dan stapelt u gloeiende kolen op zijn hoofd'.
21 Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede. (Rom 12:19-21 NBV).
-> Wij kunnen alleen hulp bieden in de sfeer van Gods Koninkrijk (NB vijanden liefhebben, bidden voor vervolgers, en de kwetsbaren beschermen(barm sam.). ->
Wij moeten onze verantwoordelijkheid nemen en tegelijkertijd herkenbaar blijven als kinderen van God!

Mijn Joodse zwager
En dat is ingaan tegen je reflex: haat als antwoord op haat. Moeilijk te onderdrukken. Mijn Joodse zwager is woedend. Woedend om al het onrecht dat zijn volk is aangedaan. Ook in ons land. Hij heeft PVV gestemd.
Want Hij heeft geleerd zijn vijand te haten en Hij kent Jezus nog niet, die zegt dat je de vijand juist moet liefhebben en voor hem moet bidden.
Haat belet hem het licht voor de wereld te zijn, wat zijn opdracht is.
Broers en zussen wij erven de opdracht een licht voor de wereld te zijn
En zijn dus de aangewezen mensen die sommige van onze Joodse neven en nichten moeten herinneren aan hun opdracht en de wereld om ons heen aan Gods wil.
Heel bewust: blijven bidden voor vervolgers, aandacht blijven vragen voor onrecht en de bedreigden niet aan hun lot overlaten
Het christelijke volk van God van nu erft de vervolging van hun Joodse familie... Broers en zussen, komende donderdag is Holocaust Memorial Day. Die dag herinnert ons er aan dat wij op de schouders van Mordechai en Esther staan. Dat de fam Gans misschien niet had hoeven sterven. Omdat wij van God een verantwoordelijkheid hebben gekregen. Hoe gaan wij die nemen?

Amen.